บทที่ 147 จะยอมรับผิดหรือไม่?
เมื่อเห็นว่าลูกชายของนางถูกทำร้ายโดยพ่อเฒ่าอวิ๋น ฮูหยินอวิ๋นก็รีบดึงอวิ๋นหมิงเซียวมาไว้ข้างหลัง และตะโกนใส่ชายชราว่า “ไอ้แก่!! ทำไมเจ้าถึงทุบตีลูกชายของข้า?”
ในเวลานี้ เฉียวฮุ่ยที่หลับอยู่ในห้องได้ตื่นขึ้นแล้ว ทันทีที่นางลืมตา นางก็ได้ยินเสียงที่ลานบ้าน
เฉียวฮุ่ยขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด “เสี่ยวเถา”
เสี่ยวเถาที่ยืนอยู่ถัดจากเฉียวฮุ่ยเมื่อได้ยินเสียงตะโกน นางก็รีบวิ่งไปพร้อมกับน้ำร้อน “นายหญิง ท่านตื่นแล้ว นี่น้ำอุ่นเจ้าค่ะ!”
เฉียวฮุ่ยลุกจากเตียง เสี่ยวเถากำลังรอให้เฉียวฮุ่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าและซักเสื้อผ้าของนาง
หลังจากที่เฉียวฮุ่ยล้างหน้าแล้ว เสียงในลานบ้านก็ยังไม่หยุด “เสี่ยวเถา ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”
“นายหญิงฮุ่ย อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวว่าหมูของนางหายไป ฮูหยินอวิ๋นและนายท่านอวิ๋นขโมยมันไป”
เสี่ยวเถาเป็นคนรับใช้ นางตื่นแต่เช้าตรู่ก็เห็นฮูหยินอวิ๋นดึงอวิ๋นหมิงเซียวไปคุย จากนั้นอวิ๋นซิ่วชิงและพ่อเฒ่าอวิ๋นก็ตามมา นางได้ยินเพียงไม่กี่คำก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา
“เป็นเช่นนั้นหรือเสี่ยวเถา เปิดประตู ข้าอยากดู!” เฉียวฮุ่ยไม่พลาดการแสดงที่น่าสนุกสนานเช่นนี้
ในลานคฤหาสน์ พ่อเฒ่าอวิ๋นไม่สนใจเสียงร้องของฮูหยินอวิ๋น แต่เขามองไปที่อวิ๋นหมิงเซียวและถามอย่างเย็นชาว่า “อวิ๋นหมิงเซียว หมูที่ชิงเหนียงซื้อและเลี้ยงไว้ในโรงเรือนหลังบ้านอยู่ที่ไหน?”
อวิ๋นหมิงเซียวปิดหน้าที่โดนตบจนบวมเป่ง จ้องมองพ่อตัวเองและตอบ “หมูอะไรจากไหน? ข้าไม่รู้เรื่อง!”
อวิ๋นซิ่วชิงยืนอยู่ข้างหลังพ่อเฒ่าอวิ๋น และเพ่งมองมองอวิ๋นหมิงเซียวเพื่อจับผิด
เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของอวิ๋นหมิงเซียวไม่ได้เสแสร้ง และเขาดูท่าจะไม่ได้โกหกเรื่องนี้ อวิ๋นซิ่วชิงก็หันไปมองฮูหยินอวิ๋น
ในเวลานี้ ฮูหยินอวิ๋นก้มศีรษะด้วยความรู้สึกอับอายเพราะคิดถึงเรื่องที่นางได้ทำลงไป นางไปยังหมู่บ้านที่อยู่ถัดไปในชั่วข้ามคืน และขายหมูให้ชายคนหนึ่ง
“ตาเฒ่าอย่าคิดใส่ร้ายพวกเรา กะอีแค่หมูสองตัวมันมีค่ามากกว่าพวกเรางั้นหรือ??!!!” ฮูหยินอวิ๋นคว้ากระเป๋าเงินของนางแน่นแล้วตะโกนด่าทออย่างไม่ยอมแพ้
“กล้าดียังไงที่บอกว่าไม่ได้ขโมย?” อวิ๋นซิ่วชิงมองไปที่ฮูหยินอวิ๋นและถามอย่างเย็นชา
“หากเจ้ากล้าให้ข้าพูด ข้าก็จะบอกเจ้าว่าข้าไม่ได้ขโมยมัน!! หากเจ้าเก่งนักก็หามันเองสิ!!”
ฮูหยินอวิ๋นไม่มีความรู้สึกผิด นางกลับภูมิใจมากยิ่งขึ้น
เป็นนางเองนั่นแหละที่ขโมยหมูของอวิ๋นซิ่วชิง แต่ใครจะรู้ล่ะ? มีหลักฐานหรือ?!
อวิ๋นซิ่วชิงจับข้อมือของฮูหยินอวิ๋นและพูดว่า “ท่านคิดว่าข้าไม่สามารถหาหลักฐานว่าท่านทำได้หรือ?”
ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกเจ็บเมื่ออวิ๋นซิ่วชิงจับมือของนางไว้แน่น และนางพยายามดิ้นรนหนี “ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่ได้ขโมย!! อีกอย่าง เจ้ามีหลักฐานไหม? หากเจ้ามีหลักฐานว่าข้าขโมย เจ้าจะทำอะไรข้าก็เชิญ!!”
อวิ๋นซิ่วชิงไม่คิดว่าแม่ของตัวเองจะเป็นผู้ร้ายปากแข็งเช่นนี้ “ก็ได้ ถือว่าท่านพูดเองนะ หากข้าพบหลักฐานว่าท่านเอาไป ข้าจะตัดมือท่านออก!”
เมื่อฮูหยินอวิ๋นได้ยินสิ่งที่อวิ๋นซิวชิงพูด นางก็เหงื่อแตกพลั่ก
ตอนแรกนางยังคงสาบาน แต่ตอนนี้นางกลับเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา อวิ๋นซิ่วชิงเคยจัดการกับนางอย่างโหดเหี้ยม นางยังคงจำความโหดเหี้ยมนั้นได้!
“เจ้ามันลูกสาวอกตัญญู! เจ้าถึงกับกล้าจะตัดมือข้าเชียวหรือ?!! มันเวรกรรมอะไรของข้ากัน? ข้าให้กำเนิดลูกเลวเช่นเจ้ามาได้อย่างไร?!!”
เมื่อรู้ว่าอวิ๋นซิ่วชิงสามารถทำในสิ่งที่ขู่ได้ ฮูหยินอวิ๋นก็ร้องโหยหวน
อวิ๋นซิ่วชิงเพิกเฉยต่อเสียงตะโกนด่าทอของฮูหยินอวิ๋น และลากนางไปที่สวนหลังบ้าน
อวิ๋นหมิงเซียวต้องการติดตามเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เฉียวฮุ่ยกลับหยุดเขาเอาไว้
เฉียวฮุ่ยอยากให้นางเฒ่าหน้าเหม็นนี่ตายไปเสีย นางจะปล่อยให้อวิ๋นหมิงเซียวตามไปได้อย่างไร?
อวิ๋นซิ่วชิงดึงฮูหยินอวิ๋นไปที่สนามหลังบ้าน พร้อมกับลากนางไปที่คอกหมู ก่อนจะชี้ไปที่รอยเท้าแล้วพูดว่า “นี่เป็นรอยเท้าของเจ้าหรือเปล่า?”
ฮูหยินอวิ๋นมองลงมาและพบว่ารอยเท้าในคอกหมูเป็นของนางจริง ๆ ตอนนี้นางถึงกับต้องซ่อนเท้าไว้ใต้กระโปรง
“จะซ่อนอะไรได้? ดอกบ๊วยนี้เป็นสิ่งที่ท่านโปรดปราน ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือพื้นรองเท้า ก็จะมีลายดอกบ๊วย ลายดอกบ๊วยใต้ฝ่าเท้าของท่านก็มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกนั่นแหละ”
อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวอย่างเย็นชา
…
บทที่ 148 ก็เจ้าไม่ยอมให้เงินพี่ชายเจ้า!
หลังจากนั้น อวิ๋นซิ่วชิงก็ลากเท้าของฮูหยินอวิ๋นออกมา ก่อนจะถอดรองเท้าออกแล้วหงายขึ้น
รอยพิมพ์รองเท้ากับรอยเท้านี้เหมือนกัน!
”มันชัดเจนไหม? ท่านจะอธิบายยังไง?!” ขณะที่อวิ๋นซิ่วชิงพูด นางก็โยนรองเท้าของฮูหยินอวิ๋นไว้ใต้ฝ่าเท้าของนาง!
พ่อเฒ่าอวิ๋นมีท่าทีเย็นชากับฮูหยินอวิ๋นอย่างสมบูรณ์ เขาไม่คิดว่าฮูหยินอวิ๋นจะกล้าขโมยหมูเช่นนี้!
”หมูของชิงเหนียงอยู่ที่ไหน?” พ่อเฒ่าอวิ๋นจ้องมองฮูหยินอวิ๋นด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว
ฮูหยินอวิ๋นอยากไปขอความช่วยเหลือจากลูกชาย แต่ทันทีที่นางหันหลังกลับก็ไม่มีแม้แต่เงาของอวิ๋นหมิงเซียว นางจึงนั่งลงกับพื้น จับกระเป๋าเงินในมือแน่นและเริ่มครวญคราง
”หุบปาก!” พ่อเฒ่าอวิ๋นตะโกน
ฮูหยินอวิ๋นยังคงกลัวพ่อเฒ่าอวิ๋น เมื่อได้ยินสามีตัวเองตะคอกใส่ ฮูหยินอวิ๋นก็รีบปิดปากของนางไว้!
”ข้าถามเจ้าว่าหมูที่ชิงเหนียงซื้อมาอยู่ไหน?!!” พ่อเฒ่าอวิ๋นถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ทันทีที่เขาพูดถึงหมู ฮูหยินอวิ๋นก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง “เจ้าคิดว่าข้าอยากจะสัมผัสหมูที่มีกลิ่นเหม็นทั้งสองตัวหรือ? หากไม่ใช่เพราะอวิ๋นซิ่วชิงไม่สนใจจะดูแลอวิ๋นหมิงเซียว ข้าจะมีความคิดที่จะขโมยหมูสองตัวนั้นไหม?!!”
ยิ่งเขาฟังคำพูดของฮูหยินอวิ๋นมากเท่าไหร่ หัวใจของเขาก็ยิ่งเย็นชาลงเท่านั้น
ในความคิดของฮูหยินอวิ๋น นางบอกว่าอวิ๋นหมิงเซียวเป็นเหมือนสมบัติอันล้ำค่า ส่วนลูกสาวของเขาเป็นแค่รากหญ้า นางสามารถปากยื่นปากยาวพูดจาเหลวไหลไร้สาระตามที่นางต้องการ
”เจ้าทำอะไรกับหมูสองตัวนั้น?” พ่อเฒ่าอวิ๋นไม่อยากได้ยินสิ่งที่ฮูหยินอวิ๋นพูด เขาจึงถามย้ำอีกครั้ง
ฮูหยินอวิ๋นและพ่อเฒ่าอวิ๋นเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่มานานกว่ายี่สิบปี นางสามารถรับรู้ได้ว่าตอนนี้พ่อเฒ่าอวิ๋นกำลังโกรธอยู่!
เมื่อเห็นว่าคราวนี้พ่อเฒ่าอวิ๋นโกรธมาก ฮูหยินอวิ๋นก็ลังเลและพูดว่า “ข้าขายแล้ว”
”ขายงั้นหรือ เจ้าขายมันไปที่ไหน? เจ้าขายมันได้เท่าไหร่?!”
”ข้าขายมันให้กับหลาวจางในหมู่บ้านถัดไป และขายได้เหรียญทองแดง” ฮูหยินอวิ๋นก้มศีรษะลงและพูดเสียงเบา
”หมูสองตัวเจ้าขายได้เหรียญทองแดง?” พ่อเฒ่าอวิ๋นโกรธมากจนร่างกายของเขาสั่น
ตอนนี้ครอบครัวของเขากำลังตกต่ำ ไม่มีอะไรเหลือ เหรียญทองแดงทั้งสองนี้ก็เพียงพอสำหรับเขาที่จะกินอิ่ม “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันเป็นหมูที่ชิงเหนียงซื้อด้วยเหรียญทองแดงสองเหรียญ!!??”
”เจ้าโทษข้างั้นหรือ? หากอวิ๋นซิ่วชิงนำเงินของนางออกมาให้อวิ๋นหมิงเซียว แล้วข้าจะขายหมูสองตัวนั้นหรือ? ข้ายังคงไปที่หมู่บ้านถัดไปทั้งคืน และถามครอบครัวว่าพวกเขาต้องการซื้อหมูหรือไม่?!”
ในเวลานี้ฮูหยินอวิ๋นไม่รู้สึกตัวว่านางผิด นางคิดเสมอว่าอวิ๋นซิ่วชิงเป็นคนที่ไร้เมตตา นางจึงมีเหตุผลเพียงพอสำหรับการที่นางจะขายหมู!
พ่อเฒ่าอวิ๋นไม่คิดว่าฮูหยินอวิ๋นจะดื้อรั้นเช่นนี้ เขาโกรธมากจนเดินจากไป
ด้วยความกลัวว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นจะกังวล อวิ๋นซิ่วชิงจึงหยุดเขาและพูดว่า ” ท่านพ่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
”ชิงเหนียง พ่อขอโทษ พ่อจะไปทวงหมูของเจ้ากลับมา” เมื่อมองไปที่อวิ๋นซิ่วชิง พ่อเฒ่าอวิ๋นก็พูดทั้งน้ำตาว่า “เขาเป็นหนี้เจ้ามากเกินไป”
”ท่านพ่อ นางขายหมูให้คนอื่นแล้ว ท่านจะเอามันกลับมาได้อย่างไร?”
อวิ๋นซิ่วชิงพูดอย่างใจเย็น เมื่อนางรู้ว่าหมูสองตัวของนางตกอยู่ในมือของฮูหยินอวิ๋น นางรู้ว่ามีความหวังเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่จะพบหมูสองตัวของนาง
หลังจากได้ยินในสิ่งที่อวิ๋นซิ่วชิงพูด พ่อเฒ่าอวิ๋นก็นั่งยอง ๆ ลงบนพื้นด้วยดวงตาแดงก่ำอันเต็มไปด้วยน้ำตา
”พ่ออย่าโกรธไปเลย! ข้าจะซื้อหมูอีกคู่ให้ท่าน ข้าสัญญาว่าพวกมันจะดีกว่าสองตัวนั้น!” อวิ๋นซิ่วชิงดึงแขนของพ่อเฒ่าอวิ๋นแล้วพูดขึ้น
พ่อเฒ่าอวิ๋นส่ายหัว “อย่าซื้อมันอีกเลย เจ้าไม่สามารถเก็บไว้ได้หากเจ้าซื้อมันมาอีก พ่อไม่ต้องการมัน”
ดวงตาของอวิ๋นซิ่วชิงเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกทั้งยังพูดไม่ออก หลังจากได้ยินคำพูดที่สิ้นหวังของพ่อเฒ่าอวิ๋น หญิงสาวก็ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมเขาอย่างไรดี?
ทันใดนั้นพ่อเฒ่าอวิ๋นก็เงยหน้าขึ้นและบอกอวิ๋นซิ่วชิงว่า “ชิงเหนียง ไปเอาเงินจากการขายหมูมาซะ แม้ว่านางจะขายมันไปแล้ว แต่เงินนั่นก็เป็นของเรา!”
อวิ๋นซิ่วชิงตอบรับและกลับไปหาฮูหยินอวิ๋นทันที
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงกำลังคิดจะมาข่มขู่นาง ฮูหยินอวิ๋นก็รีบซุกกระเป๋าเงินของตัวเองไว้แน่น และหดตัวราวกับลูกบอล
นางกลัวว่าอวิ๋นซิ่วชิงจะมาเอาเงินของนางไป เงินที่นางอุตส่าห์ไปขายหมูมาด้วยความยากลำบาก!
