บทที่ 145 หมูน้อยโดนขโมยไป!!
หลังจากที่ทุกคนผล็อยหลับไปในคืนนั้น ฮูหยินอวิ๋นก็เปิดห้องและแอบออกไป
นางมองเข้าไปในห้องของอวิ๋นหมิงเซียวและเฉียวฮุ่ย และเห็นว่าแสงไฟยังสว่างอยู่
ฮูหยินอวิ๋นเลิกคิ้วอย่างสงสัยและปีนขึ้นไปที่ประตูเพื่อฟังสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เมื่อพบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นในห้อง ฮูหยินอวิ๋นก็คิดว่าเป็นอวิ๋นหมิงเซียวที่ลืมเป่าตะเกียง นางคลานไปที่สวนหลังบ้านโดยไม่คิดอะไรมาก
ฮูหยินอวิ๋นมาที่สวนหลังบ้านและเห็นหมูน้อยสองตัวนอนอยู่ในเล้าหมู นางจึงยิ้มและหรี่ตาลง
หากอวิ๋นซิ่วชิงไม่ต้องการให้เงินช่วยอวิ๋นหมิงเซียว นางก็จะขายหมูสองตัวที่ซื้อมานี้ไปเสีย!
อวิ๋นซิ่วชิงเลี้ยงหมูเพียงสองตัวเท่านั้น ลูกหมูราคาครึ่งเหรียญทองแดง หากนางขายหมูสองตัวนี้ นางจะมีเงินเป็นจำนวนมาก และแน่นอนว่านางจะนำเงินมาให้อวิ๋นหมิงเซียว!
แล้วอย่างไรเล่า?! อวิ๋นซิ่วชิงเป็นลูกสาวข้า มันก็สมควรอยู่แล้วที่นางต้องตอบแทนบุญคุณพี่ชายและแม่บังเกิดเกล้าเช่นข้า!
ฮูหยินอวิ๋นยกเสื้อผ้าขึ้นและปีนเข้าไปในเล้าหมู
ในอดีตนางไม่เคยแม้แต่จะล้างชาม แต่การจับหมูก็เป็นเรื่องง่ายในขณะนี้ เพราะหมูน้อยสองตัวหลับสนิท พวกมันไม่รู้ว่ามีคนกำลังจ้องจะจับพวกมันอยู่
ฮูหยินอวิ๋นอุ้มลูกหมูสองตัวไว้ใต้วงแขนข้างเดียว นางเอามือปิดปากหมูแล้วกระโดดออกจากคอก จากนั้นก็คลานออกไปทางประตูหลัง
วันรุ่งขึ้น พ่อเฒ่าอวิ๋นตื่นแต่เช้า เขาไปที่เชิงเขาเพื่อซื้อผักป่า และกลับไปที่ครัว
หลังจากหั่นผักป่าแล้ว เขาก็เอาหม้อใบใหญ่มาเพื่อเตรียมที่จะผสมเมล็ดข้าวโพดและผักป่ากับน้ำร้อน
หลังจากที่อาหารหมูและอาหารไก่พร้อมแล้ว พ่อเฒ่าอวิ๋นก็มาที่สวนหลังบ้านพร้อมกับหม้อใบใหญ่ แต่ทันทีที่เขาเข้าไปในสวนหลังบ้าน เขาสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ทำไมเขาไม่ได้ยินเสียงหมูสองตัวร้อง?
พ่อเฒ่าอวิ๋นวางอาหารหมูลงแล้วเดินไปดูในคอกหมู แต่ก็พบเพียงคอกหมูที่ว่างเปล่า ซึ่งทำให้เขาถึงกับขาอ่อนทันที
พ่อเฒ่าอวิ๋นเดินสำรวจคอกหมู แต่หลังจากสำรวจดูแล้ว คอกหมูก็ยังอยู่ดีไม่มีรู แต่หมูกลับหายไป พ่อเฒ่าอวิ๋นกำลังยุ่งอยู่กับการมองไปรอบ ๆ ลานบ้าน
พ่อเฒ่าอวิ๋นเดินไปรอบ ๆ ลานบ้านสี่ครั้งแล้ว แต่เขาไม่เห็นแม้แต่หมูสักตัว เขาไปที่ลานด้านข้างที่อวิ๋นหมิงเซียวอาศัยอยู่ แต่ก็ยังไม่เห็นอะไร เขาจึงเลือกกลับไปเรียกอวิ๋นซิ่วชิง
อวิ๋นซิ่วชิงออกมาจากพื้นที่มิติส่วนตัวเมื่อค่ำวานนี้ ดังนั้นนางจึงนอนหลับสนิทในตอนเช้า
หากไม่ใช่เพราะเสียงเคาะของพ่อเฒ่าอวิ๋น นางสามารถนอนได้จนถึงเที่ยง
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงลืมตา นางก็ได้ยินเสียงพ่อเฒ่าอวิ๋นเคาะประตู
หัวใจของอวิ๋นซิ่วชิงเต้นผิดจังหวะ ในขณะนั้นอวิ๋นหมิงเซียวได้เล่นการพนันจนสูญเสียทุกอย่างในครอบครัว และนางไม่เคยเห็นพ่อเฒ่าอวิ๋นรีบร้อนเช่นนี้มาก่อน
อวิ๋นซิ่วชิงรีบแต่งตัวและเปิดประตู “ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้น?!”
“ชิงเหนียง หมูของเราหายไป ข้าตามหามันหลายครั้งที่ลานบ้าน แต่ข้าไม่พบแม้แต่ร่องรอย” พ่อเฒ่าอวิ๋นพูดอย่างตื่นตระหนก อวิ๋นซิ่วชิงซื้อหมูสองตัวนั้นหลังจากใช้เงินไปสองเหรียญทองแดง พวกมันหายไปหลังจากมาถึงบ้านเพียงหนึ่งวัน พ่อเฒ่าอวิ๋นจะไม่รีบร้อนได้อย่างไร?!
“ท่านพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะรีบไปดู!!” อวิ๋นซิ่วชิงพูดจบก็รีบไปที่สวนหลังบ้าน
อวิ๋นซิ่วชิงยืนอยู่ที่ประตูคอกหมูและมองไปที่มัน
นางเห็นว่าคอกว่างเปล่า คนแรกที่อวิ๋นซิ่วชิงสงสัยคือ เฉียวฮุ่ย
เฉียวฮุ่ยมาที่ห้องของนางเมื่อวานนี้โดยไม่มีเหตุผล และจากไปโดยไม่ทำอะไร สิ่งนี้ทำให้อวิ๋นซิ่วชิงรู้สึกสงสัยอย่างมาก แต่อย่างไรก็ตาม อวิ๋นซิ่วชิงก็นึกถึงผ้าไหมและเงินทองของเฉียวฮุ่ย
เฉียวฮุ่ยไม่เคยสนใจลูกหมูสองตัวของนาง
พ่อเฒ่าอวิ๋นตามนางไปที่สวนหลังบ้าน เมื่อมองดูคอกหมูที่ว่างเปล่า เขาก็รู้สึกกังวลจนเหงื่อตก “ข้าจะทำอย่างไรดีชิงเหนียง?”
“ท่านพ่อไม่ต้องห่วง ขอข้าคิดดูก่อน” อวิ๋นซิ่วชิงบังคับตัวเองให้สงบลง นางไม่เชื่อว่านางจะไม่พบหัวขโมยหมู
พ่อเฒ่าอวิ๋นพยักหน้าและยืนเคียงข้างด้วยใบหน้าโศกเศร้า
แม้ว่าหมูจะเป็นสัตว์ แต่ก็มีราคาแพง คนที่สามารถเลี้ยงหมูได้ล้วนเป็นครอบครัวที่มีฐานะดี หมูตัวน้อยมักจะมีราคาเทียบเท่าเหรียญทองแดงซึ่งสามารถครอบคลุมรายได้ของครอบครัวได้นานกว่าครึ่งปี
พ่อเฒ่าอวิ๋นกังวลมากเมื่อคิดถึงเรื่องนี้!
…
บทที่ 146 ข้ารู้แล้วว่าหัวขโมยคือใคร?!
อวิ๋นซิ่วชิงเดินไปที่คอกหมูพลางไพล่แขน นางพยายามหาร่องรอยและเบาะแสบางอย่างจากคอกหมูอันว่างเปล่า
คอกหมูถูกปูด้วยดินและล้อมรอบด้วยหิน ดังนั้นคนที่เข้ามาขโมยหมูจะต้องมีรอยเท้าตรงกลาง และต้องมีรอยมือด้วย อีกทั้งมือและเท้าของคนคนนั้นจะต้องมีคราบดิน
อวิ๋นซิ่วชิงจับเบาะแสนี้และเริ่มมองหารอยเท้าในเล้าหมู ในที่สุดอวิ๋นซิ่วชิงก็พบรอยเท้าที่มีลายดอกบ๊วยในคอกหมู
อวิ๋นซิ่วชิงเคยเห็นพื้นรองเท้าเช่นนี้มาก่อน ก่อนการล่มสลายของตระกูลอวิ๋น ฮูหยินอวิ๋นชื่นชอบดอกบ๊วยมาก ไม่เพียงแต่มีลายดอกบ๊วยบนเสื้อผ้าของนางเท่านั้น แต่ยังมีลายดอกบ๊วยบนรองเท้าของนางด้วย
แล้วแบบนี้ คนร้ายจะเป็นใครได้อีก?!
อวิ๋นซิ่วชิงมองไปรอบ ๆ คอกหมูอีกครั้งและพบรอยมือของผู้หญิงที่ประตูไม้ของคอกหมู
“ท่านพ่อ ข้ารู้แล้วว่าใครขโมยหมูของเราไป?!” อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวอย่างเย็นชาพลางกัดฟันกรอด
”มันคือใคร?” พ่อเฒ่าอวิ๋นรีบถาม
”แม่ข้าเอง” หลังจากนั้น อวิ๋นซิ่วชิงก็หันกลับมาและเดินไปที่ลานด้านข้างของอวิ๋นหมิงเซียว
ในเวลานี้ อวิ๋นหมิงเซียวเพิ่งเดินออกจากห้องด้านข้างและกำลังคิดว่าจะแอบเข้าไปในครัวเพื่อขโมยอาหาร
ทันใดนั้น ฮูหยินอวิ๋นก็วิ่งเข้ามาจากนอกประตู ก่อนที่นางจะรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น อวิ๋นหมิงเซียวก็ถูกฮูหยินอวิ๋นลากไปที่มุมห้อง
“ท่านแม่ ทำอะไรน่ะ?!” เมื่ออวิ๋นหมิงเซียวพูดเช่นนี้ เขาก็มองเข้าไปในห้องของเฉียวฮุ่ย
“หมิงเซียว เจ้าไม่ต้องถูกเฉียวฮุ่ยควบคุมอีกต่อไปแล้ว!” ฮูหยินอวิ๋นดึงข้อมืออวิ๋นหมิงเซียวอย่างตื่นเต้น “หมิงเซียว แม่มีเงินแล้วนะ!!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวิ๋นหมิงเซียวก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ท่านแม่ ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร? ท่านได้เงินมาจากไหน?”
“หมิงเซียว แม่มีเงินจริง ๆ เจ้าสามารถเฉดหัวนังเฉียวฮุ่ยไปได้แล้วในฐานะผู้ทวงหนี้ได้ในภายหลัง แม่จะหาภรรยาที่ดีกว่านี้มาให้!”
ฮูหยินอวิ๋นเกลียดเฉียวฮุ่ยมาก เฉียวฮุ่ยไม่ยอมให้อาหารแก่นาง ซ้ำยังปล่อยให้ลูกชายของนางกินของเหลือ นางต้องการให้อวิ๋นหมิงเซียวเลิกกับเฉียวฮุ่ย นังหญิงสารเลวคนนี้!!
เมื่ออวิ๋นหมิงเซียวได้ยินว่าฮูหยินอวิ๋นขอให้เขาเลิกกับเฉียวฮุ่ย เขาก็ขมวดคิ้ว
หากเขาเลิกกับเฉียวฮุ่ย เขาจะไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว เขายอมถูกนางสวมหมวกเขียว*[1] ให้แล้ว เขาค่อยชำระแค้นคืนทีหลัง เขาจะไม่ยอมปล่อยเฉียวฮุ่ยไป!
“ท่านแม่ อย่าพูดเรื่องไร้สาระ! ข้าจะไม่เลิกกับเฉียวฮุ่ย อย่าพูดถึงคำเหล่านี้อีก ระวังเฉียวฮุ่ยจะโกรธ!” อวิ๋นหมิงเซียวไม่พอใจอย่างมาก
ฮูหยินอวิ๋นไม่คาดคิดว่าอวิ๋นหมิงเซียวจะเป็นเช่นนี้ หลังจากพูดคุยกันเป็นเวลานาน นางก็ไม่อยากให้เฉียวฮุ่ยตื่นขึ้นมาได้ยิน
ฮูหยินอวิ๋นกำลังยุ่งอยู่กับการพยายามพิสูจน์ว่าตัวเองมีเงิน โดยนำเหรียญทองแดงที่นางขายหมูได้ออกมา
ทันใดนั้นเสียงของอวิ๋นซิ่วชิงก็ดังเข้ามาในหูของนางจากด้านหลัง “หมูของข้าอยู่ที่ไหน?!!”
มือของฮูหยินอวิ๋นที่ถือเหรียญทองแดงหยุดกะทันหันไม่ไหวติง
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงเข้าไปในลานด้านข้าง นางก็เห็นฮูหยินอวิ๋นและอวิ๋นหมิงเซียวซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง
ในสายตาของอวิ๋นซิ่วชิง ฮูหยินอวิ๋นและอวิ๋นหมิงเซียวกำลังแบ่งปันเงินที่สมรู้ร่วมคิดขโมยหมูมา
“อวิ๋นซิ่วชิง เจ้ากำลังทำอะไร?” ทันทีที่อวิ๋นหมิงเซียวเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงปรากฏตัวขึ้นข้างหลังด้วยสีหน้ามืดมน ซึ่งมันทำให้เขาถึงกับตัวสั่น
ในสายตาของอวิ๋นซิ่วชิง การแสดงออกของอวิ๋นหมิงเซียวในตอนนี้เป็นการเสแสร้งถึงความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
อวิ๋นซิ่วชิงพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา
”อวิ๋นหมิงเซียว เจ้าช่างไร้ยางอาย เจ้าผลาญทรัพย์สินของครอบครัวเราทั้งหมด ตอนนี้ข้าซื้อหมูสองตัวมาแล้ว เจ้าและแม่ของเจ้ายังจะมาขโมยมันไปอีก! อวิ๋นหมิงเซียว เจ้ามีแต่แย่ลงจนเทียบไม่ได้แม้แต่เด็กโง่!!!!”
อวิ๋นหมิงเซียวตื่นมาในตอนเช้าก็ถูกอวิ๋นซิ่วชิงด่าทอก่อนที่เขาจะกินอาหารเสียอีก เป็นใครก็โกรธ “อวิ๋นซิ่วชิง เจ้าอย่ามาใส่ร้ายกันแบบนี้!! ข้ายอมรับว่าข้าทำให้ครอบครัวของเราสูญเสียทรัพย์สินทั้งหมดจนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว แต่จะทำอย่างไร ไม่ช้าก็เร็ว ทรัพย์สินของครอบครัวก็จะเป็นของข้า ข้าจะใช้มันเร็วขึ้นอีกหน่อยจะเป็นไรไป?!!”
พ่อเฒ่าอวิ๋นวิ่งมาที่ลานด้านข้างและได้ยินสิ่งที่อวิ๋นหมิงเซียวพูด เขาดึงอวิ๋นซิ่วชิงมาอยู่ด้านหลัง และยกมือขึ้นตบหน้าอวิ๋นหมิงเซียว
“หุบปาก!!”
แม้อวิ๋นหมิงเซียวจะถูกเลี้ยงดูโดยฮูหยินอวิ๋นให้หยิ่งผยองและเอาแต่ใจ แต่เขาก็ยังกลัวพ่อเฒ่าอวิ๋น และตอนนี้เขาก็ตกใจมากเมื่อถูกพ่อของตัวเองตบหน้า
