บทที่ 143 ผู้หญิงหน้าหนา
หลังจากที่โดนผูเว่ยชางต่อว่าอย่างเจ็บแสบในวันนั้น หลี่ฟู่หลานก็หมกตัวอยู่แต่ในบ้านทั้งวัน
แม้ชายหนุ่มจะทำร้ายจิตใจนาง แต่หลี่ฟู่หลานก็ยังคงชอบเขา และนางก็ยืนกรานในใจอย่างหนักแน่นว่าเพราะอวิ๋นซิ่วชิงยั่วยุและให้ท่าเขา จึงทำให้ชายหนุ่มต้องมาด่าทอนางเช่นนั้น
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ความเกลียดชังที่มีให้อวิ๋นซิ่วชิงจึงทวีคูณยิ่งขึ้น นางแอบสาปแช่งนังศัตรูหัวใจให้รีบ ๆ ตายไปเสียที!
หลี่ฟู่หลานจะไม่มีวันยอมยกผูเว่ยชางให้อวิ๋นซิ่วชิง ผูเว่ยชางเป็นชายคนรักของนาง! อย่าว่าแต่อวิ๋นซิ่วชิงเลย ผู้หญิงหน้าไหนกล้ามาแย่งเขาไป นางก็ไม่ละเว้นเช่นกัน!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หญิงสาวก็อัดอั้นตันใจจนต้องรีบมาหาผูเว่ยชางในวันรุ่งขึ้น แต่ทว่าเมื่อนางมาหาเขาอยู่หลายครั้ง เขาก็ไม่เคยอยู่บ้าน และล่าสุดเมื่อเช้านี้ นางก็ยังพบว่าเขาไม่อยู่บ้าน
หลี่ฟู่หลานรู้สึกเศร้าใจและคิดว่าผูเว่ยชางจงใจหลบหน้านาง หญิงสาวจึงกลับบ้านด้วยหัวใจที่รู้สึกเศร้าอยู่พักหนึ่ง จากนั้นนางก็มาหาผูเว่ยชางอีกครั้งหลังมื้อกลางวัน
หลี่ฟู่หลานไปที่บ้านของชายหนุ่มในดวงใจอีกครั้ง เขาก็ยังคงไม่อยู่บ้าน และขณะที่นางตั้งใจจะยอมแพ้และกลับบ้านอย่างหมดหวัง นางก็พบว่าเขาเพิ่งมาถึงบ้านพอดี!
หลี่ฟู่หลานรีบเดินมาข้าง ๆ ผูเว่ยชางทันทีและพูดว่า “ผูเว่ยชาง เจ้าไปไหนมา? ทำไมถึงกลับมาเอาป่านนี้ ข้ามาหาเจ้าหลายครั้งตั้งแต่เมื่อวาน แต่เจ้ากลับไม่อยู่บ้าน…”
ผูเว่ยชางขมวดคิ้วและเหลือบมองหลี่ฟู่หลาน เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าความเกลียดชังของเขาที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ชัดเจนมากจนแม้แต่คนอื่น ๆ ก็ยังมองเห็น แต่ทำไมหญิงคนนี้ยังคงมาเสนอหน้าให้เห็นอยู่ร่ำไป
นางเป็นผู้หญิงที่หน้าหนาถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!
เมื่อเห็นว่าถามออกไปแล้วไม่ได้รับคำตอบเสียที นางจึงก้มหน้าลงและเริ่มซุกหน้าตัวเองเพื่อร้องไห้
ผูเว่ยชางเกลียดผู้หญิงร้องไห้เช่นนี้มากที่สุด เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าร้องไห้เรื่องอะไรอีก?”
“ทำไมเจ้าเมินข้าล่ะ ข้าเคยไปบ้านเจ้าหลายครั้งแล้ว แต่เจ้าก็ไม่อยู่บ้าน หรือเจ้าตั้งใจหลบหน้าข้า!!!” หลี่ฟู่หลานมองผูเว่ยชางอย่างตัดพ้อ
ในขณะที่ผูเว่ยชางมองหลี่ฟู่หลานอย่างหงุดหงิด ตาข้างใดของผู้หญิงคนนี้ที่เห็นเขาซ่อนตัวจากนางกัน “หลี่ฟู่หลาน นี่เจ้ามากวนใจข้าเพื่ออะไรกัน?!”
หลี่ฟู่หลานหน้าแดงก่ำและดวงตาก็เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา พร้อมพูดว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมากวนเจ้า ข้าแค่อยากจะมาขอโทษ…”
“ข้าไม่ได้ต้องการรับคำขอโทษจากเจ้า ดังนั้นเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องขอโทษข้า กลับไปเสีย!” ผูเว่ยชางเอ่ยปากไล่ และเขาก็หันกลับมาเพื่อเปิดประตูบ้าน
หลี่ฟู่หลานเห็นผูเว่ยชางกำลังจะปิดประตู นางไม่อาจปล่อยผูเว่ยชางได้ นางต้องแย่งผูเว่ยชางจากอวิ๋นซิ่วชิงมาให้ได้!
ไม่! ข้าจะปล่อยเขาไปไม่ได้!!
หลี่ฟู่หลานตัดสินใจในทันทีและยื่นมือออกมา ทว่าผูเว่ยชางไม่ทันเห็นมัน ทันทีที่เขาปิดประตู แขนของหลี่ฟู่หลานจึงได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทกของบานประตู
หลี่ฟู่หลานกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทันที แขนขาวบอบบางของนางก็เริ่มบวมขึ้น
หลี่ฟู่หลานกรีดร้อง นางเอามือปิดแขนและนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น น้ำตาไหลนองหน้า
เมื่อผูเว่ยชางได้ยินเสียง เขาก็หันหน้ามาเห็นว่าหลี่ฟู่หลานกำลังหมอบอยู่บนพื้นและร้องไห้โดยเอาแขนปิดเอาไว้
ผูเว่ยชางขมวดคิ้วและดึงแขนของหลี่ฟู่หลานขึ้น แขนบอบบางของหลี่ฟู่หลานกำลังบวมแดง
“อย่าร้องไห้ เข้ามาทายา!” ผูเว่ยชางพูดอย่างหน้าตาย แม้ว่าเขาจะเกลียดผู้หญิงคนนี้ เขาก็จำเป็นต้องยอมปล่อยให้หลี่ฟู่หลานเข้าไปในบ้านของเขาเพื่อรักษาแผล
ผูเว่ยชางเป็นผู้ชาย หลังจากที่เขาทำผิดพลาดเขาจะต้องรับผิดชอบ ดังนั้นไม่ว่าเขาจะไม่ชอบหลี่ฟู่หลานมากแค่ไหน เขาก็จะต้องทายาให้หลี่ฟู่หลานเพื่อรับผิดชอบ
แต่ไหนแต่ไร ผูเว่ยชางมีความคิดฝังหัวว่าผู้ชายย่อมแข็งแกร่งกว่าผู้หญิง ดังนั้นทุกอย่างของผู้ชายล้วนเหนือกว่าผู้หญิงทุกประการ
แต่เมื่อเขาได้พบกับอวิ๋นซิ่วชิง หญิงสาวอ้วนพีที่แสดงความแข็งแกร่งของตัวเองจากการทำอะไรหลายอย่าง ซ้ำยังมีเป้าหมายชีวิตที่ต่างจากผู้หญิงอื่น มันก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสนใจนางทันที
และเมื่อเวลาผ่านไป ผูเว่ยชางก็นึก…ชอบนาง ชอบที่อวิ๋นซิ่วชิงไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นเช่นนี้
หลี่ฟู่หลานเข้ามาในบ้านของผูเว่ยชางได้ตามที่ตัวเองต้องการ
ผูเว่ยชางพาหลี่ฟู่หลานไปที่ประตู เขาเข้าไปในห้องด้านในก็พบขวดยาหนึ่งขวด เขาหยิบมันออกมาแล้วส่งให้หลี่ฟู่หลาน “เจ้าทาเอง”
เมื่อหลี่ฟู่หลานได้ยินคำพูดของผูเว่ยชาง นางก็กัดริมฝีปากและอยากจะร้องไห้ ราวกับว่านางกำลังกล่าวหาผูเว่ยชางถึงจำนวนบาปที่เขามี
ผูเว่ยชางรู้สึกหงุดหงิดและต้องการจะฆ่านางหญิงหน้าหนาคนนี้เสียเหลือเกิน แต่เขาก็ใช้เวลาอยู่นานในการทำใจให้สงบจากการตามตื๊อจากหลี่ฟู่หลาน
…
บทที่ 144 ข้าแค่อยากเตือนให้ระวังไว้ให้ดี
หลี่ฟู่หลานกะพริบตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาแล้วพูดเสียงเบา “เจ้าจะให้ข้าทาเองได้อย่างไร มือของข้าบวมอยู่นะ”
“เช่นนั้นเจ้าก็กลับบ้านไป แล้วให้แม่เจ้าทาให้” ผูเว่ยชางกล่าวกับนางอย่างเย็นชาทั้งน้ำเสียงและใบหน้า
“หากแม่เห็นแผลที่แขน จะเกิดอะไรขึ้น?” หลี่ฟู่หลานมองผูเว่ยชางด้วยน้ำตาคลอเบ้า
ผูเว่ยชางขมวดคิ้ว หลี่ฟู่หลานเป็นคนไร้คุณธรรม แต่แม่ของนางไม่ผิด เขากระตุ้นแมลงวันหนึ่งตัวแล้ว เขาไม่ต้องการกระตุ้นแมลงวันตัวที่สอง!
ผูเว่ยชางหันกลับมา เขาหยิบขวดกระเบื้องบนโต๊ะ จ้องไปที่หลี่ฟู่หลาน แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้ายังต้องการทามันหรือไม่?”
ความสุขเกิดขึ้นเร็วมากจนหลี่ฟู่หลานไม่สามารถตอบสนองต่อมันได้ นางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงยื่นแขนให้ผูเว่ยชางด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เมื่อผูเว่ยชางก้มศีรษะลงเพื่อทายาให้หลี่ฟู่หลาน นางเผยรอยยิ้มกริ่มออกมา ในที่สุดนางก็จะได้ใจของผูเว่ยชาง!
ผูเว่ยชางป้ายยาบนแขนของหลี่ฟู่หลานเล็กน้อยและสั่งให้นางออกไป “หลี่ฟู่หลาน เจ้าไปได้แล้ว!”
หลี่ฟู่หลานไม่กวนผูเว่ยชางต่อไปอีก นางจึงยืนขึ้นและพูดว่า “ตกลง ข้าจะออกไป”
ผูเว่ยชางไม่พูดอะไรอีก และหลี่ฟู่หลานเองก็ไม่โกรธ นางออกจากบ้านของผูเว่ยชางด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข
ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่ฟู่หลานเดินผ่านแม่น้ำ นางหยุดกะทันหัน ก่อนจะหันกลับมาและเดินไปที่แม่น้ำเพื่อล้างยาทั้งหมดที่ผูเว่ยชางทาให้นาง
แม่น้ำเย็นยะเยือกกระตุ้นให้หลี่ฟู่หลานรู้สึกหนาวจนตัวสั่น
หลังจากล้างยาบนแขนของนางแล้ว หลี่ฟู่หลานก็ใช้หินที่บริเวณนั้นถูที่แขนของนางซึ่งยังคงแดงและบวมราวกับว่ามันกำลังจะหัก
หลังจากทำเช่นนี้แล้ว นางก็สะบัดคราบน้ำที่มือของนาง และเดินกลับบ้านราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
—
อวิ๋นซิ่วชิงนอนหลับมาตลอดทั้งบ่าย
หญิงสาวได้นอนหลับสนิทจึงรู้สึกสบายอย่างมาก นางลุกขึ้นจากเตียงยืดเอวของนางและหวีผม จัดเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงของนางให้เข้าที่
ทันทีที่นางออกไป นางก็ได้พบกับเฉียวฮุ่ยพร้อมกับเสี่ยวเถา
“ชิงเหนียง ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที ข้ามาที่นี่หลายครั้งแล้ว” เฉียวฮุ่ยถือผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือและหัวเราะขณะป้องปากของนาง
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะโหยหวนของเฉียวฮุ่ย อวิ๋นซิ่วชิงก็ขนลุกไปทั่วตัว
”เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?” อวิ๋นซิ่วชิงยืนอยู่ที่ประตูมองดูเฉียวฮุ่ยใกล้เข้ามา
เฉียวฮุ่ยเดินบิดเอวบาง ๆ ของนางไปยืนข้างกายอวิ๋นซิ่วชิง นางเงยหน้าขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ชิงเหนียง เจ้าจะไม่เชิญพี่สะใภ้เข้าไปในห้องหน่อยหรือ?”
“ห้องข้ารก เกรงว่าเจ้าจะไม่ชอบ ที่นี่ก็ดีแล้ว อากาศสดชื่น” อวิ๋นซิ่วชิง กล่าวหน้าตาย
เฉียวฮุ่ยไม่คิดว่าอวิ๋นซิ่วชิงจะไม่ยอมให้นางเข้าไปในห้อง นางได้แต่กำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น เล็บยาวจิกฝังเข้าไปในเนื้อ
เฉียวฮุ่ยคิดถึงจุดมุ่งหมายของนางที่มาที่นี่จึงผ่อนคลายลง และป้องปากหัวเราะเสียงดัง “ชิงเหนียง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
อวิ๋นซิ่วชิงมองไปที่รูปลักษณ์และท่าทางที่เสแสร้งของเฉียวฮุ่ยก็รู้สึกมวนท้องขึ้นมา “หยุดเสแสร้งต่อหน้าข้าแล้วบอกข้ามาตามตรงว่าเจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
เฉียวฮุ่ยเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงไม่ได้สนใจ การแสดงออกบนใบหน้าของนางก็เปลี่ยนไปในทันที เสียงของนางเผยแววดูถูกเหยียดหยาม “ก็ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงมาบอกเจ้า ระวังไว้ว่าเมื่อเจ้าเดินในอนาคต อย่าสะดุดก้อนหินเสียล่ะ?”
หลังจากนั้น เฉียวฮุ่ยก็เพิกเฉยต่ออวิ๋นซิ่วชิง และหันหลังจากไปพร้อมกับเสี่ยวเถา
วันนี้เฉียวฮุ่ยนั่งอยู่ในห้องของนางและอารมณ์เสียเมื่อนึกถึงการกลับมาของอวิ๋นซิ่วชิง
เศรษฐีหวังจะพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับนางในเย็นนี้ นางกลัวว่าคืนนี้อวิ๋นซิ่วชิงจะออกมาและเห็นนางกับเศรษฐีหวัง ดังนั้นนางจึงต้องการเตือนอวิ๋นซิ่วชิง เพราะไม่ต้องการให้อีกฝ่ายฉีกหน้านางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คนที่จะฉีกหน้าคนอื่นได้ต้องเป็นนางเท่านั้น คนอื่นอย่ามาแส่!
”ผู้หญิงประสาท!” อวิ๋นซิ่วชิงมองตามหลังเฉียวฮุ่ยและสบถอย่างอารมณ์เสีย
อวิ๋นซิ่วชิงไม่รู้ว่าเฉียวฮุ่ยมาหานางและคิดที่จะทำอะไร?
นางจงใจมาหาเรื่องนางเท่านั้นหรือ?
อวิ๋นซิ่วชิงไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไม ดังนั้นนางจึงโยนเรื่องไร้สาระทิ้งไป และรุดไปที่สวนหลังบ้าน
หมูและไก่ของนางในสวนหลังบ้านได้รับการดูแลโดยพ่อเฒ่าอวิ๋น
อวิ๋นซิ่วชิงวิ่งไปที่ห้องของพ่อเฒ่าอวิ๋นและพูดคุยกันครู่หนึ่ง
เมื่อถึงตอนเย็น พ่อและลูกสาวก็ทานอาหารเย็นกันแต่หัววัน อวิ๋นซิ่วชิง กลับไปที่ห้องของนาง ก่อนจะเข้าไปในพื้นที่มิติส่วนตัวและอ่านตำราแพทย์ที่อยู่ในโรงพยาบาล
