บทที่ 131 พวกสิ่งมีชีวิตสมสู่กันเองลูกหลานจะพิการ
หลังจากลงจากรถม้าแล้ว อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางก็เข้าไปในตลาดขายสัตว์ อวิ๋นซิ่วชิงเดินตามเสียงร้องของหมูก็พบเข้ากับคนขายหมู
หมูทั้งหมดล้วนเป็นลูกหมูและมีสีขาวดำ
อวิ๋นซิ่วชิงไม่รู้วิธีการเลือกดูหมู นางจึงสะกิดศอกผูเว่ยชางแล้วพูดว่า “ผูเว่ยชาง เจ้าคิดว่าหมูตัวไหนดีกว่ากัน?”
ผูเว่ยชางขมวดคิ้วแล้วกระซิบกับหญิงสาวว่า “ข้าไม่เคยเลี้ยงหมูมาก่อน แต่ข้าเคยเห็นหมูป่าบนภูเขา ดวงตาของพวกมันสดใส เสียงร้องพวกมันก็ดัง แถมหางของพวกมันก็แกว่งไปมาอย่างอิสระ หน้าตาแบบนี้น่าจะดีกับเรา”
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้าและนั่งลงเพื่อดูหมู
เมื่อคนขายหมูเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางสนใจจะซื้อหมูของเขา จึงรีบพูดทันทีว่า “แม่นาง หมูของข้ามาจากทางใต้ ตอนนี้มันอาจจะดูตัวเล็กและมีผิวที่แดงก่ำ แต่พวกมันจะเติบโตอย่างแข็งแรงในอีกไม่กี่วันและยังมีราคาไม่แพง แค่มีเหรียญทองแดงก็ซื้อได้แล้ว”
“นี่ลูกหมูหรือ?” อวิ๋นซิ่วชิงเลิกคิ้วขึ้นพลางถาม
“แน่นอนว่ามันคือลูกหมู แม่นาง ข้าไม่ได้โกหกเจ้า ข้าขายหมูที่นี่มาตลอดปี เจ้ามีอะไรก็สามารถมาหาและปรึกษาข้าได้” คนขายหมูพูดพลางตบหน้าอก
แต่อวิ๋นซิ่วชิงไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับการขายหมู หากนางซื้อมันกลับไป มันคงตายแน่ เพราะคนขายหมูบอกว่าห้ามให้อาหารมันแบบผิด ๆ
ในคอกหมูมีหมูทั้งหมดสิบสามตัว นางเลือกหมูป่าที่ตัวใหญ่ที่สุดในคอก แม้จะไม่รู้ว่าเลือกหมูตัวไหนดีกว่า แต่นางก็รู้ว่าตัวที่ใหญ่ที่สุดในคอกจะต้องกินมากที่สุด หากมันสามารถแย่งอาหารกับหมูตัวอื่นได้มากขนาดนี้ แสดงว่ามันต้องมีร่างกายที่แข็งแรง
อวิ๋นซิ่วชิงไม่ต้องการต่อรองราคากับคนขายหมู นางจึงมอบเหรียญทองแดงให้เขาและซื้อหมูป่าตัวนั้นทันที
คนขายหมูเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงใจกว้างมากจึงให้ตะกร้ากับนางโดยไม่คิดเงิน
อวิ๋นซิ่วชิงนำหมูใส่ตะกร้าและแบกมันไว้บนหลังของนางเอง แต่ผูเว่ยชางกลับคว้ามันไปจากนาง และยกมันขึ้นไปไว้บนหลังของเขา
หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้น และเห็นผูเว่ยชางถือยืนตะกร้าอยู่ข้างหลังนางตามปกติ
“เจ้าไม่อยากซื้อหมูสองตัวหรือ?” ด้วยความกลัวว่าอวิ๋นซิ่วชิงจะปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขา เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูด
”ข้าจะไปร้านอื่นเพื่อซื้อตัวเมีย” ความสนใจของอวิ๋นซิ่วชิงถูกเปลี่ยนทันทีด้วยคำพูดของผูเว่ยชาง
“ทำไมเจ้าต้องไปร้านอื่น” ผูเว่ยชางรู้สึกสงสัย
หลังจากฟังคำถามของผูเว่ยชางแล้ว อวิ๋นซิ่วชิงก็จำได้ว่าความสำคัญของการผสมพันธุ์นั้นไม่เป็นที่รู้จักกันดีนักในสมัยโบราณ
”หากพี่ชายและน้องสาวของแม่แต่งงานกัน ลูกที่พวกเขาให้กำเนิดจะพิการและไม่สมประกอบ แม้แต่หมูก็เช่นกัน”
ผูเว่ยชางยังคงสับสนหลังจากได้ยินคำตอบของอวิ๋นซิ่วชิง “ความผิดปกตินั้นคืออะไร?”
อวิ๋นซิ่วชิงได้แต่สำลักคำถามของผูเว่ยชาง และอธิบายออกไปอย่างอดทน “ความผิดปกติที่เรียกว่าเด็กป่วยตั้งแต่แรกเกิด แขนขาขาด หรือหูหนวกและตาบอด สรุปก็คือ ไม่อนุญาตให้ลูกพี่ลูกน้องสมสู่กัน และหากไม่สามารถทำตามนั้นได้ ก็ให้เว้นระยะสามชั่วอายุคน…”
จู่ ๆ ผูเว่ยชางก็รู้สึกราวกับว่าเขาได้ค้นพบความลับบางอย่าง ดูเหมือนเขาจะจำได้ว่าอดีตจักรพรรดิและอดีตจักรพรรดินีเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน และไม่มีช่องว่างระหว่างรุ่น
พวกเขามีองค์ชายทั้งหมดสามคน ทั้งสามล้วนป่วยตั้งแต่แรกเกิด และเสียชีวิตก่อนวัยอันควร
สองปีต่อมา อดีตจักรพรรดินีได้ให้กำเนิดองค์ชายสี่ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับองค์ชายองค์นี้…
ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว และเขาก็ไม่กล้าคิดเรื่องนี้อีก
“อวิ๋นซิ่วชิง เจ้าอย่าพูดเรื่องนี้กับใครนะ” ผูเว่ยชางขมวดคิ้วเพื่อเตือนนาง
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้า นางรู้ว่าในสมัยโบราณ ข้าราชการที่ร่ำรวยส่วนใหญ่ล้วนแต่งงานกันในเครือญาติ
หากเรื่องเหล่านี้แพร่กระจาย พวกเขาอาจตายโดยไม่รู้ตัว…
ในเวลานี้ อวิ๋นซิ่วชิงได้พบกับผู้ขายหมูอีกราย หมูในตระกูลนี้ล้วนเป็นสีขาวไม่มีลวดลายใด ๆ
อวิ๋นซิ่วชิงสุ่มเลือกพวกมันเหมือนคราวที่แล้ว และจ่ายด้วยเงินก็เท่าเดิม
หลังจากซื้อหมูอีกคู่แล้ว อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางก็กลับไปที่รถม้าพร้อมกับหมู
…
บทที่ 132 ข้ากลั่นน้ำมันงูได้แล้ว
หลังจากที่อวิ๋นซิ่วชิงขึ้นรถม้า นางก็สั่งให้คนขับรถม้าไปที่ร้านขายเมล็ดพืช ซึ่งมันทำให้คนขับรถม้ารู้สึกอับอาย เพราะฤดูกาลตอนนี้ไม่มีเมล็ดพันธุ์พืชอยู่เลย
“แม่นาง เจ้าทำให้ท่านผู้เฒ่าอย่างข้าลำบากใจแล้ว เจ้าจะหาซื้อเมล็ดพืชในช่วงเวลานี้ของปีได้อย่างไร?” คนขับรถม้าถามขึ้น
อวิ๋นซิ่วชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามกลับไปว่า “แล้วมีมันฝรั่งอยู่ในเมืองไหม?”
”มี” คนขับรถม้าพูดต่ออีกว่า “ฤดูกาลนี้มีมันฝรั่งมากมาย”
“งั้นก็ไปที่ที่ขายมันฝรั่ง” อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
”ตกลง” คนขับรถม้าจึงพานางไปที่ร้านขายผักทันที
ผูเว่ยชางมองไปอวิ๋นซิ่วชิงที่กำลังหยอกล้อหมู เขายิ้มแล้วถามว่า “เจ้าต้องการเมล็ดพืชไม่ใช่หรือ ทำไมเจ้าถึงอยากซื้อมันฝรั่ง?”
อวิ๋นซิ่วชิงเงยหน้าขึ้นมองผูเว่ยชาง “มันฝรั่งสามารถใช้เพาะปลูกและกินเป็นผักได้ หลังจากที่เจ้าฝังมันฝรั่งลงในดินแล้ว พวกมันจะงอกในระยะเวลาหนึ่ง”
คนขับรถม้าคุ้นเคยกับถนนในเมืองเป็นอย่างมาก และในไม่ช้าก็พาอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางไปที่ร้านขายผัก
อวิ๋นซิ่วชิงเดินไปรอบ ๆ แผงผัก และเห็นมันฝรั่ง
อวิ๋นซิ่วชิงใช้เหรียญทองแดงสองเหรียญสำหรับมันฝรั่งหวานหนึ่งกิโลกรัม นางนำกระสอบออกมาและใช้เหรียญทองแดงเพียงสองเหรียญเท่านั้น
เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางออกมาจากร้านขายผักก็เป็นเวลามืดแล้ว
หลังจากพูดคุยกันเสร็จสิ้น พวกเขาก็ขอให้คนขับรถพาไปที่โรงเตี๊ยมที่เปิดเมื่อเช้านี้ เพราะพวกเขายังมีเกวียนลาอยู่ในโรงเตี๊ยมจึงต้องกลับไปที่นั่น
ก่อนหน้านี้อวิ๋นซิ่วชิงและคนขับรถม้าตกลงกันว่าจะจ่ายเพียงครึ่งเหรียญต่อวัน แต่เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงลงจากรถ นางก็เห็นสีหน้าของคนขับรถที่ดูไม่ดีนัก
เพราะอวิ๋นซิ่วชิงให้เงินอีกห้าเหรียญทองแดงแก่เขา
คนขับรถม้าเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงให้เหรียญแก่เขาเช่นนี้จึงพูดว่า
“แม่นาง เจ้าให้มามากเกินไปแล้ว”
อวิ๋นซิ่วชิงหัวเราะคิกคัก “นั่นเป็นเงินค่าอาหารค่ำสำหรับท่านและม้าของท่าน ท่านทำงานหนักให้เรามาตลอด เก็บไว้ซื้ออะไรกินเถอะ” กล่าวจบก็รีบเข้าไปในโรงเตี๊ยม
คนขับรถม้ายังคงไม่อยากได้ แต่สุดท้ายก็ยอมรับอย่างไม่เต็มใจและพูดว่า “แม่นาง เจ้าช่างเป็นคนจิตใจดี”
จนกระทั่งคนขับรถม้าจากไป ผูเว่ยชางก็เรียกอวิ๋นซิ่วชิงซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังโต๊ะอาหารของโรงเตี๊ยม “เจ้าละอายใจที่ทำความดีงั้นหรือ?”
”ข้าทนไม่ได้ที่คนอื่นมีน้ำใจต่อข้ามาก และข้าไม่ได้ตอบแทนอะไรเลย” อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวด้วยความเขินอาย
ผูเว่ยชางยิ้มให้กับท่าทีของอวิ๋นซิ่วชิง
อวิ๋นซิ่วชิงจ้องไปที่ผูเว่ยชาง พลางหันไปหาเจ้าของร้านและกลับห้องไป
จากนั้นนางก็ถามเจ้าของร้านเกี่ยวกับอาการของเล่ยถิง แต่พบว่าอีกฝ่ายได้ออกไปแล้วตั้งแต่ตอนบ่าย
อวิ๋นซิ่วชิงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับการจากไปของเล่ยถิง ดังนั้นนางกับผูเว่ยชางจึงย้ายของไปที่เกวียนลาบริเวณสวนหลังบ้าน แล้วบังคับเกวียนลาไปที่โรงหมอของเหยียนเกอ
เมื่อทั้งสองมาถึงโรงหมอ พวกเขาก็กระโดดลงจากเกวียนลา
เจ้าของร้านวิ่งออกไปพบพวกเขา “แม่นาง คุณชาย ท่านกลับมาแล้ว เจ้านายกำลังรอท่านอยู่!”
เจ้าของร้านบอกว่าจะพาอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางไปที่สวนหลังบ้าน
อวิ๋นซิ่วชิงมองไปที่เกวียนลาด้วยความกังวล เจ้าของร้านก็เป็นผู้เชี่ยวชาญเช่นกัน เขาเข้าใจความหมายของอวิ๋นซิ่วชิงทันที “ตามข้ามา แม่นาง เกวียนลามีบางอย่างอยู่บนนั้น คนงานร้านยาจะลากเกวียนลาไปที่สวนหลังบ้านในภายหลัง”
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้าและเดินไปด้านข้างผูเว่ยชาง จากนั้นก็เดินตามเจ้าของร้านไปที่สวนหลังบ้าน
เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางกลับมา เหยียนเกอก็ได้รับข่าวจากคนงาน และรอพวกเขาอยู่ที่ห้องโถงอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ทั้งสองเข้าไปในห้องโถง พวกเขาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและพูดว่า “เจ้าสองคนกลับมาแล้ว นั่งลงเถอะ” เจ้าของร้านเสิร์ฟอาหารอย่างรวดเร็ว พวกเขาออกไปตั้งแต่ตอนบ่ายและตอนนี้กำลังหิวมาก
เจ้าของร้านตอบแล้วรีบไปที่ครัว ก่อนจะขอให้คนใช้ยกอาหารมา
หลังจากที่เจ้าของร้านออกไป เหยียนเกอก็รีบหยิบกล่องไม้มะฮอกกานีออกมาและมอบให้อวิ๋นซิ่วชิง “ดูสิแม่นาง ข้ากลั่นน้ำมันงูออกมาได้แล้ว!”
