บทที่ 129 เหยียนเกอขอร้อง
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงพูดจบ นางก็ลุกขึ้นยืนและจากไป
เหยียนเกอคว้าแขนเสื้อนางไว้แน่น และพูดอย่างน่าสงสารว่า “ชิงเหนียง เจ้าจะจากไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร? เจ้าอยากจะเห็นข้าตายเพราะความกระหายใคร่รู้เช่นนั้นหรือ?!”
ผูเว่ยชางรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว เขาเดินเข้าไปผลักเหยียนเกอและดึงตัวนางมาไว้ข้างหลัง “เหยียนเกอ เจ้ามันไร้ยางอาย! ยังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่?!”
อวิ๋นซิ่วชิงได้ติดต่อกับเหยียนเกอสองครั้งและรู้ว่าเขาหมกมุ่นอยู่กับทักษะทางการแพทย์
หากนางจากไปตอนนี้เขาจะกังวลมากจนกินไม่ได้ นอนไม่หลับ!
”ดี ข้าจะบอกท่านไม่กี่ขั้นตอนเพื่อให้ท่านทำไปก่อน เมื่อข้ากลับมา ข้าจะบอกขั้นตอนอื่น ๆ แก่ท่าน” อวิ๋นซิ่วชิงโผล่หัวออกมาจากด้านหลังผูเว่ยชางแล้วพูดช้า ๆ
เหยียนเกอดูเสียใจมากในตอนนี้ แต่เมื่อได้ยินอวิ๋นซิ่วชิงพูดเช่นนั้น แววตาเขาก็พลันสว่างวาบขึ้น
อวิ๋นซิ่วชิงหัวเราะ “วิธีการรีดน้ำมันงู?”
”ข้ารู้ แต่กลิ่นไขมันงูแรงเกินไป ข้าได้พยายามสกัดแล้วทดลองกับตัวเอง แต่หลังจากทาแล้ว ผิวของข้ากลับเป็นผื่นสีแดง”
เขาชูหลังมือให้หญิงสาวดู นางมองที่หลังมือของอีกฝ่ายซึ่งเต็มไปด้วยจุดแดง ๆ จากผื่น ขนคอของนางก็ลุกชันขึ้นมาทันที
ผูเว่ยชางเหลือบมองและดึงนางออกไป เพราะกลัวว่าจุดแดงเหล่านั้นอาจทำให้นางติดเชื้อ
เมื่อสังเกตเห็นการกระทำของผูเว่ยชาง เหยียนเกอก็จ้องมองเขาและพูดว่า “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? แค่นี้เจ้าไม่ติดเชื้อหรอก!”
”เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
เขาสำลักคำพูดและคอของเขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง
”พี่เหยียน ท่านสัมผัสมันหลังจากที่ท่านสกัดออกมาใช่หรือไม่?” อวิ๋นซิ่วชิงกลัวว่านางจะห้ามปรามอารมณ์ของผูเว่ยชางไม่ได้ นางจึงเปลี่ยนเรื่องทันที
เหยียนเกอพ่นลมหายใจใส่ผูเว่ยชางแล้วหันไปมองอวิ๋นซิ่วชิง “ข้าลองแล้วหลังจากที่ได้ขัดสกัด”
อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้ว น้ำมันงูไม่ควรมีปฏิกิริยาที่หลังมือของเขา “ทำอย่างไร? สกัดออกมาแล้วมันเป็นสีอะไร?”
”ข้าเพิ่งต้มมันในน้ำ กระทั่งเป็นสีขาว” เขาขมวดคิ้วแน่น เขาเคยกลั่นน้ำมันงูมาก่อน และไม่มีข้อผิดพลาดใด ๆ
”เจ้ายังไม่ได้ทำความสะอาดน้ำมันงู และอุณหภูมิที่ต้มเพื่อสกัดมันออกมาก็ไม่เพียงพอ เจ้าต้องปรับแต่งมันสองครั้ง และสีสุดท้ายควรเป็นสีเหลืองใส”
อวิ๋นซิ่วชิงรู้ว่าเขาได้สัมผัสน้ำมันงูก่อนที่จะได้รับการสกัดอย่างสมบูรณ์ น้ำมันงูที่ผ่านการกลั่นจะมีแบคทีเรียและจะมีปฏิกิริยากับผิวหนังซึ่งเรียกว่าอาการแพ้
”แล้วข้าควรทำอย่างไรดี?” เขาถามอย่างกังวล
เมื่อเห็นใบหน้าของเหยียนเกอที่ดูวิตกกังวล อวิ๋นซิ่วชิงก็ยิ้มและพูดช้า ๆ ว่า “ท่านต้องอดทน เมื่อสกัดน้ำมันงู ท่านต้องทำความสะอาด วิธีการที่ท่านแยกนั้นถูกต้องแล้ว แต่เวลามันยังไม่เพียงพอ สำหรับกำจัดกลิ่นคาว ท่านสามารถเพิ่มยาจีนได้ หากท่านต้องการให้กลิ่นหอม ท่านสามารถเพิ่มกลีบดอกไม้ เช่น ดอกกุหลาบ ดอกโบตั๋น น้ำมันหอมระเหยและดอกมะลิ”
เหยียนเกอพยักหน้าและจดจำสิ่งที่อวิ๋นซิ่วชิงพูดไว้ในใจ เมื่อเขาได้ยินประโยคสุดท้าย เขาก็ถามอย่างสบาย ๆ ว่า “จะสกัดน้ำมันหอมระเหยจากดอกไม้ได้อย่างไร”
เมื่อเห็นว่าเหยียนเกอยังคงถามเซ้าซี้ ผูเว่ยชางจึงจับมืออวิ๋นซิ่วชิงทันทีและวิ่งออกจากโรงหมอ
ทันทีที่ทั้งสองเดินออกจากโรงหมอ พวกเขาก็ได้ยินเสียงเหยียนเกอจากโรงหมอดังไล่ตามมา “พวกเจ้าไม่ต้องไปหาโรงเตี๊ยม ข้าได้จัดห้องให้พวกเจ้าแล้ว!”
อวิ๋นซิ่วชิงหันหลังกลับไปด้วยรอยยิ้ม อวิ๋นซิ่วชิงรีบโบกมือให้เขาเพื่อแสดงให้เห็นว่านางรับรู้แล้ว
เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงหันหลังกลับ นางก็พบว่าผูเว่ยชางยังคงจับมือนางอยู่
แม้ว่าอวิ๋นซิ่วชิงจะเป็นคนหัวสมัยใหม่ แต่นางรู้สึกอายที่ได้จับมือกับผู้ชายที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง นางจึงรีบดึงมือออกจากมือเขา
ผูเว่ยชางรู้สึกได้ถึงการกระทำดังกล่าวของอวิ๋นซิ่วชิง เขาก้มศีรษะลงและพบว่าตัวเองกำลังจับมือนางอยู่ หูของเขาก็แทบไหม้เพราะความเขินอายทันที
ก่อนหน้านี้เขาดึงนางออกไปอย่างรีบร้อน แต่เขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าเขากำลังจับมือนางอยู่
…
บทที่ 130 ความคลุมเครือ
ผูเว่ยชางหยุดและมองไปที่อวิ๋นซิ่วชิงอย่างเขินอาย เขาไม่อาจพูดอะไรออกมาได้สักคำ
อวิ๋นซิวชิงเหลือบมองชายหนุ่มด้วยหางตาของตัวเอง เมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่กับนางด้วยท่าทีเช่นนี้ นางก็หัวเราะออกมา
นางเขินอายเกินกว่าจะคิดได้ นางลืมไปว่าที่นี่เป็นยุคโบราณ เมื่อเทียบกับเขาแล้ว นางที่เป็นผู้หญิงนี่สิที่สมควรจะอายมากกว่า!
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส ผูเว่ยชางก็ยิ่งรู้สึกอาย เขาจึงได้แต่ยืนเกาจมูกตัวเอง
อวิ๋นซิ่วชิงหยุดหัวเราะและตบแขนเขา “ไปกันเถอะ มันเริ่มมืดแล้ว”
ผูเว่ยชางพยักหน้า ทั้งสองคนเช่ารถม้าที่มักจะวิ่งในเมือง
อวิ๋นซิ่วชิงพูดเพียงว่าเขาต้องการซื้อเตาถ่านและถ่านสำหรับจุดไฟ คนขับรถม้าพาพวกเขาไปยังร้านขายหม้อถ่านทันที
หลังจากมาถึงปลายทางแล้ว อวิ๋นซิ่วชิงได้มอบเหรียญทองแดงสองเหรียญให้กับคนขับรถม้าและขอให้เขารอที่นี่
คนขับรับเหรียญทองแดงด้วยรอยยิ้ม และสัญญาว่าจะรอที่ประตูตลอดเวลา
หลังจากคุยกับคนขับแล้ว อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางก็เข้าไปในร้าน
ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในร้าน คนงานของร้านก็มาหาพวกเขา เมื่อรู้ว่าอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางกำลังจะซื้อถ่านและเตาถ่าน คนงานก็แนะนำอย่างอบอุ่นว่าถ่านที่นี่ดีอย่างไร?
อวิ๋นซิ่วชิงตามคนงานไปรอบ ๆ ร้านและสั่งเตาถ่าน เขาพานางไปที่สวนหลังบ้านทันทีเพื่อดูถ่านไฟ
อวิ๋นซิ่วชิงตามไปที่สวนหลังบ้านโดยไม่ลังเล เมื่อนางเห็นว่าถ่านนั้นดีมาก นางจึงซื้อรถเข็นถ่านที่ใช้เงินหนึ่งถึงสองตำลึง รวมถึงค่าขนส่งอีกต่างหาก
อวิ๋นซิ่วชิงได้พูดคุยกับคนงานว่าพวกเขาจะขอให้คนงานส่งถ่านไปที่ร้านในวันพรุ่งนี้เมื่อพวกเขาออกเดินทาง จากนั้นคนงานก็ให้อวิ๋นซิ่วชิงรับประกันด้วยการปั๊มลายนิ้วมือ
หลังจากเสร็จสิ้นแล้ว อวิ๋นซิ่วชิงก็ออกจากร้านไปพร้อมกับผูเว่ยชาง
คนขับรถม้ากำลังรออวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางอยู่ที่ประตู เมื่อเห็นทั้งสองคนออกมา เขาก็รีบกระโดดลงจากรถม้าและวางเก้าอี้ให้ทั้งสองคนเหยียบขึ้นไป ก่อนจะถามว่า “แม่นาง เราจะไปไหนต่อดี?”
”ข้าต้องการไปซื้อหมูสองตัว” อวิ๋นซิ่วชิงขึ้นรถม้าและพูดกับคนขับ
คนขับพยักหน้าทันที “ตกลง รถม้าจะเคลื่อนตัวแล้ว โปรดเตรียมพร้อม”
จากนั้นคนขับก็วางเก้าอี้และตีแส้ขับรถม้าออกไป
อวิ๋นซิ่วชิงยกม่านขึ้นขณะนั่งอยู่บนแคร่ นางมองไปที่ทิวทัศน์ข้างนอกอย่างรวดเร็ว แล้วถามขึ้นว่า “ไปนอกเมืองหรือ?”
”ตลาดขายสัตว์มักจะอยู่นอกเมือง” ผูเว่ยชางตอบ
”เจ้ารู้เยอะจัง” อวิ๋นซิ่วชิงวางม่านลงและยิ้มให้เขา
ผูเว่ยชางมองไปที่ใบหน้ายิ้มแย้มของอวิ๋นซิ่วชิง และแววตาของเขาก็อ่อนลงในทันที “ในอดีต เมื่อข้าจับสิ่งมีชีวิตในภูเขาได้ ข้าจะขายมันในเมือง และสัตว์มีชีวิตจะมีราคาแพงกว่าสัตว์ที่ตายแล้ว”
”จริงหรือ?” อวิ๋นซิ่วชิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “แล้วเจ้าจับสิ่งมีชีวิตอะไรได้บ้าง”
เมื่อเห็นดวงตาของอวิ๋นซิ่วชิงเบิกกว้างเพราะอยากรู้อยากเห็น ผูเว่ยชางก็ยกมุมปากขึ้นและพูดว่า
”ไม่มีอะไรเลย ข้าจับหมูป่าได้ครึ่งตัว วันนั้นข้าโชคดีและได้พบกับผู้ซื้อที่ร่ำรวย เขาขายมันในราคาสามตำลึง”
”โชคดีที่เจ้าเป็นนักล่าคนเดียวในหมู่บ้านของเรา มิฉะนั้นเจ้าจะไม่สามารถทำเงินได้” อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ขณะนั้นเองที่คนขับหยุดรถม้า อวิ๋นซิ่วชิงจึงเซ และร่างของนางก็ไถลไปข้างหน้า
แต่โชคดีที่ผูเว่ยชางคว้านางไว้ในอ้อมแขนของเขาได้ทันที และถามอย่างเป็นห่วงว่า “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
”ข้าไม่เป็นไร?” อวิ๋นซิ่วชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก และลุกออกจากอ้อมแขนของเขา
ผูเว่ยชางขมวดคิ้วกับอ้อมกอดที่ว่างเปล่าในทันใด
ในเวลานี้ เสียงของคนขับดังมาจากข้างนอก “ข้าขอโทษจริง ๆ แม่นาง ท่านเป็นอะไรไหม?”
”ไม่เป็นไร ๆ” อวิ๋นซิ่วชิงจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงของนางให้เรียบขึ้น และเดินออกจากรถม้านำหน้าผูเว่ยชาง
