บทที่ 127 กลิ่นคาวเลือดงูที่กระจายทั่วห้อง
ภายในห้องปีกบนชั้นสอง เหยียนเกอกำลังสกัดไขมันงูตามที่อวิ๋นซิ่วชิงแนะนำ และมันยังคงไม่ค่อยเข้าท่านัก ตอนนี้เขากำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับวิธีการนำไปใช้เพื่อให้ได้สรรพคุณที่ดี
ทันใดนั้น เหยียนเกอก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
“เจ้าจะเคาะประตูทำไม? ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่ารบกวนข้าหากไม่มีเรื่องสำคัญ?!” เหยียนเกอกำลังรู้สึกหงุดหงิดจากการใช้ความคิดเรื่องสกัดน้ำมันงู น้ำเสียงของเขาที่ตอบกลับจึงไม่ค่อยดีนัก
เจ้าของร้านที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงตวาดของเหยียนเกอแล้วก็มองไปที่อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชาง เขารีบขอโทษและอธิบายกับทั้งสองด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ข้าต้องขอโทษจริง ๆ ช่วงนี้เจ้านายข้าอารมณ์ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เขาจึงไม่ค่อยออกมาจากห้องนี้”
อวิ๋นซิ่วชิงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน นางเคยเห็นเหยียนเกอเป็นคุณชายอารมณ์ดี แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้หลังจากที่กลับจากคฤหาสน์ของนางเพียงไม่กี่วัน?
อวิ๋นซิ่วชิงเคาะประตูสองครั้งและพูดว่า “พี่เหยียน นี่ข้าเอง”
เมื่อเหยียนเกอได้ยินเสียงเคาะประตูและกำลังตั้งท่าจะสาปแช่งต่อไป เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
เขารีบเปิดประตูและมองไปที่อวิ๋นซิ่วชิงกับผูเว่ยชางด้วยความประหลาดใจ “เจ้ามาที่นี่ทำไม?”
“ข้ามาซื้อของในเมือง และตั้งใจมาพบท่าน” อวิ๋นซิ่วชิ่งมองเหยียนเกอขึ้นลง หมอหนุ่มดูปกติดีทุกอย่าง ยกเว้นใบหน้าของเขาที่ดูซีดเซียว
”เข้ามาเถอะ!” อวิ๋นซิ่วชิงรู้สึกดีที่ได้เห็นเหยียนเกอเชื้อเชิญด้วยตนเอง
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางเข้าไปในห้อง พวกเขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดกระจายทั้งห้อง ทั้งคู่ถึงกับขมวดคิ้วพร้อมกัน
เหยียนเกอ ทำไมเจ้าถึงขังตัวเองไว้ในห้อง? แล้วทำไมถึงมีกลิ่นเลือดแรงขนาดนี้?” ผูเว่ยชางถามพลางขมวดคิ้ว
เหยียนเกอกระแอมไออย่างงุ่มง่ามและเปิดหน้าต่างเพื่อกระจายกลิ่น
อวิ๋นซิ่วชิงตามกลิ่นเลือดไปที่ด้านหลังหน้าต่าง นางพบว่าที่โต๊ะขนาดใหญ่ทั้งแปดตัวมีร่างของงูอยู่ งูเหล่านั้นเป็นสีดำ สีแดง และสีเขียวปะปนกัน และงูทุกตัวถูกลอกเกล็ดและหนังออก อีกทั้งยังถูกเปิดช่องท้อง
หากไม่ใช่เพราะความกล้าหาญของนาง นางคงจะเป็นลมเพราะกลิ่นคาวเลือดนี่แล้ว
อวิ๋นซิ่วชิงยกมือขึ้นเพื่อปิดปากและจมูกของตัวเอง ไม่น่าแปลกใจที่กลิ่นนั้นแรงมาก เลือดของงูถูกทิ้งไว้ทั่วพื้น และถุงน้ำดีของมันก็ถูกโยนทิ้งไป
เหยียนเกอกำลังจะอธิบายให้ผูเว่ยชางฟัง แต่เมื่อเห็นอวิ๋นซิ่วชิงเดินไปด้านหลังหน้าต่าง เขาก็ตกใจและพยายามหยุดนาง
แต่มันสายเกินไป!
ผูเว่ยชางตามพวกเขามา และได้เห็นฉากน่ากลัวที่ด้านหลังหน้าต่าง เขายกมือขึ้นปิดตาอวิ๋นซิ่วชิงทันที
เขาเห็นคนตายมาหลายคน เขาไม่กลัว เขาแค่กลัวจะฝันร้ายที่เห็นภาพติดตาเช่นนี้…
”ข้าจะพาเจ้าออกไป…” ผูเว่ยชางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหลังจากเหลือบมองเหยียนเกออย่างเย็นชา
อวิ๋นซิ่วชิงกะพริบตาด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก?
หากนางกลัว นางก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ แต่อย่างไรแล้วนางก็รู้สึกดีที่ได้รับการปกป้องจากผูเว่ยชาง นางจึงปล่อยให้เขาปิดตาและพานางออกไปทันที
ผูเว่ยชางรู้สึกถึงการสั่นไหวของขนตาอวิ๋นซิ่วชิงในฝ่ามือของตัวเอง ซึ่งสัมผัสนี้มันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง
ผูเว่ยชางปลอบโยนอวิ๋นซิ่วชิงที่กำลังจะกระโดดออกจากหน้าอกของเขา และพานางไปที่ห้องถัดไป ก่อนจะปล่อยมือออก
จู่ ๆ ดวงตาของอวิ๋นซิ่วชิงก็สว่างขึ้น นางกะพริบตาและถามผูเว่ยชางว่า “เหยียนเกอล่ะ?”
ผูเว่ยชางมองการขยิบตาของนาง และถูฝ่ามือของตัวเองที่คล้ายกับว่ายังมีสัมผัสของนางติดตรึงอยู่
ขณะนั้นเองเหยียนเกอก็เข้ามา อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้วและถามขึ้นว่า “พี่เหยียน ทำไมถึงได้ทรมานและฆ่างูมากมายขนาดนี้?”
นางมองเขาขึ้นและลงตั้งแต่หัวจรดเท้า
’เขาก็ดูไม่เหมือนคนประหลาดนี่’
”เจ้าบอกว่าน้ำมันงูสามารถใช้เป็นไขมันได้ไม่ใช่หรือ? และมันมีผลดี ข้าจึงอยากลอง” เขาอธิบายอย่างงุ่มง่าม
”มันไม่ใช่น้ำมันงูแบบนี้…”
อวิ๋นซิ่วชิงไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี
…
บทที่ 128 ความจำเป็นที่จะต้องค้างแรมในเมือง
เมื่อได้ยินสิ่งที่อวิ๋นซิ่วชิงพูด เขาจึงรู้ว่านางต้องมีวิธีการลับในการใช้น้ำมันงู “ชิงเหนียง ข้าควรทำอย่างไรดี? เจ้าช่วยสอนข้าได้ไหม?”
ผูเว่ยชางนั่งถัดจากอวิ๋นซิ่วชิงซึ่งกำลังคุยกันเรื่องทักษะทางการแพทย์กับเหยียนเกอ และดูเหมือนนางจะลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่โดยสิ้นเชิง เขาจึงเอ่ยเตือน “อวิ๋นซิ่วชิง หากเราช้ากว่านี้ เราอาจจะซื้อของไม่ทัน”
หลังจากได้ยินผูเว่ยชางเตือน อวิ๋นซิ่วชิงก็นึกถึงจุดประสงค์ของตัวเองได้ “พี่เหยียน มีพ่อค้าแม่ค้าในหมู่บ้านของเรามาที่โรงหมอของท่านอีกไหม?”
”ใช่ มีพ่อค้ามาที่โรงหมอของเราทุกวัน แต่ทำไมเจ้าถึงได้ถามเรื่องนี้?” เขาถามกลับไปอย่างสงสัย
”ไม่มีอะไรมาก วันนี้ข้ากำลังจะไปซื้อของกับผูเว่ยชาง แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นบนท้องถนนและมันทำให้เกิดความล่าช้า บางทีคืนนี้ข้าอาจจะกลับไปไม่ได้ ข้าจึงขอให้คนที่เดินทางผ่านหมู่บ้านของเราส่งข้อความถึงพ่อของข้าว่าคืนนี้ข้าจะต้องค้างแรมที่นี่” อวิ๋นซิ่วชิงอธิบายสั้น ๆ
เหยียนเกอขมวดคิ้วและพยักหน้า “เจ้ามาสายเกินไปแล้ว ทุกเช้ากองคาราวานพ่อค้าจะอยู่ที่นี่เพียงครึ่งชั่วโมง”
เมื่อนางได้ยินคำตอบของเหยียนเกอ นางก็เริ่มกังวลทันที
นางหันไปมองผูเว่ยชางราวกับต้องการถามว่าควรจะทำอย่างไรดี?
ผูเว่ยชางรู้สึกพอใจที่นางหันมาถามเขา เขาจึงพูดว่า “วันนี้เรายังไม่ได้ซื้ออะไรเลย กลับก่อนเถอะ พรุ่งนี้เราจะมาใหม่”
ก่อนที่อวิ๋นซิ่วชิงจะพูดอะไรออกมา เหยียนเกอที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มวิตกกังวล
เขากำลังรอให้นางบอกวิธีการทำน้ำมันงู วันนี้เขาจะไม่ปล่อยนางไป “ไม่ต้องหรอก ข้ามีวิธี มีม้าอยู่ในโรงหมอของข้า หากขี่ม้าไปที่หมู่บ้านของเจ้า มันจะใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามกว่าเท่านั้น”
”มันจะเดือดร้อนเจ้าหรือเปล่า?” อวิ๋นซิ่วชิงคิดกับตัวเอง
”มันไม่สำคัญหรอก เพียงแค่รอที่นี่ ข้าจะขอให้ใครสักคนทำมันทันที” จากนั้นเขาก็วิ่งออกจากห้อง
เมื่อเหยียนเกอออกไป อวิ๋นซิ่วชิงก็ถอนหายใจเบา ๆ นางไม่ต้องการเป็นหนี้บุญคุณใครเลย แต่ตอนนี้นางกลับเป็นหนี้ท่านหมอเสียแล้ว
ผูเว่ยชางเฝ้าดูอวิ๋นซิ่วชิงตลอดเวลา เมื่อเห็นใบหน้าของนางที่ทำอะไรไม่ถูก เขาก็รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ จึงปลอบโยนว่า “อวิ๋นซิ่วชิง เจ้าสามารถบอกวิธีการทำน้ำมันงูให้เหยียนเกอได้ ซึ่งนั่นมันอาจจะชดเชยสำหรับการช่วยเหลือในครั้งนี้ได้ ดีหรือไม่?”
อวิ๋นซิ่วชิงถึงกับพึงพอใจ ผูเว่ยชางพูดถูก หากนางบอกวิธีการทำน้ำมันงูให้เหยียนเกอ นางก็ไม่จำเป็นต้องคิดมากอีก เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้วนางก็รู้สึกสบายใจ
”ขอบคุณเจ้ามาก ผูเว่ยชาง” อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
”เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า หากเจ้าต้องการขอบคุณข้า เจ้าสามารถเชิญข้าไปกินอาหารเย็นได้” ผูเว่ยชางยังคงยิ้ม
แท้จริงแล้ว เขามีความสุขมากที่อวิ๋นซิ่วชิงกลัวว่าจะรบกวนเหยียนเกอ เพราะสิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงไม่มีหัวใจเสน่หาให้กับเหยียนเกอ เช่นนี้แล้วผูเว่ยชางจะไม่มีความสุขได้อย่างไร?
ในเวลานี้เหยียนเกอก็วิ่งกลับมาอย่างรีบร้อน และพูดพร้อมกับหอบหายใจว่า “ชิงเหนียง เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้าได้ดี”
”ขอบคุณมาก” อวิ๋นซิ่วชิงลุกขึ้นยืนทันทีและขอบคุณเขาอย่างจริงใจ
”ไม่มีอะไรต้องขอบคุณ นั่งลงก่อน” เขาโบกมืออย่างไม่คิดอะไรมาก ช่วงสองวันมานี้เขาได้แต่หมกมุ่นอยู่กับน้ำมันงู
อวิ๋นซิ่วชิงจึงเริ่มถามขึ้นว่า “พี่เหยียนคิดอย่างไรกับไขมันงู?”
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงพูดถึงไขมันงู ผูเว่ยชางก็ขมวดคิ้ว อวิ๋นซิ่วชิงและท่านหมอต่างก็ยืนหยัดในทักษะทางการแพทย์ หากพวกเขาพูดถึงเรื่องนี้จริง ๆ ต่อให้พวกเขาคุยกันสามวันสามคืนก็เกรงว่าจะไม่จบสิ้น
”อวิ๋นซิ่วชิง หากเราไม่ไปซื้อของ ร้านจะปิดเสียก่อนนะ”
อวิ๋นซิ่วชิงกำลังจะบอกขั้นตอนการทำน้ำมันงู แต่เมื่อนางได้ยินสิ่งที่ผูเว่ยชางพูด นางก็หยุดทันที และพูดขึ้นว่า “พี่เหยียนข้าจะบอกท่านในภายหลังนะ”
