บทที่ 123 ความรุนแรง
ผูเว่ยชางหัวเราะลั่นเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูจริงจังของอวิ๋นซิ่วชิง ซึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่
”หยุดหัวเราะเถอะ หุบปาก!” อวิ๋นซิ่วชิงหันไปบอกเขา
ผูเว่ยชางจึงกลั้นเสียงหัวเราะทันทีจนแทบจะสำลัก
”อวิ๋นซิ่วชิง เราควรหาที่พักหรือพาเขาไปหาหมอก่อนดีหรือไม่?” ผูเว่ยชางถามขึ้น
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง อวิ๋นซิ่วชิงก็บังเอิญเห็นแผงขายของเล็ก ๆ ที่ขายงานเย็บปักถักร้อย นางจึงขอให้ผูเว่ยชางหยุด “รอสักครู่ ผูเว่ยชาง”
ผูเว่ยชางขานรับและหยุดเกวียนไว้ข้างทาง อวิ๋นซิ่วชิงจึงกระโดดลงจากเกวียนไปที่ร้านเย็บปักถักร้อย และใช้เหรียญทองแดงซื้อเข็มและด้ายสีดำ
หลังจากซื้อสองสิ่งนี้มาแล้ว อวิ๋นซิ่วชิงก็กลับขึ้นไปที่เกวียนลา ในขณะที่ผูเว่ยชางช่วยดึงนางเข้าไปในเกวียน
”ผูเว่ยชาง ขอหาโรงเตี๊ยมก่อน ข้าจะช่วยเขาและฝึกฝนฝีมือของข้าให้ดี” อวิ๋นซิ่วชิงขึ้นเกวียนลาและหันไปบอกผูเว่ยชาง
ผูเว่ยชางพยักหน้าและหยุดที่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง วันนี้ไม่มีตลาดในเมือง ดังนั้นจึงเหลือห้องพักว่างอยู่สองห้อง
หลังจากได้ยินคำพูดของเจ้าของร้าน อวิ๋นซิ่วชิงก็หันไปคุยกับผูเว่ยชาง “ผูเว่ยชาง เราจะต้องหาโรงเตี๊ยมอื่นแล้วล่ะ”
ผูเว่ยชางส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ แค่สองห้อง เราจะอยู่ในเมืองเพียงวันเดียวและกลับไปหมู่บ้านในช่วงบ่าย ห้องหนึ่งเป็นห้องสำหรับผู้ชายคนนั้น และอีกห้องหนึ่งคือให้เราสองคนผลัดกันพักผ่อน”
อวิ๋นซิ่วชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่ได้วางแผนที่จะค้างคืนในเมืองวันนี้ เนื่องจากนางไม่ต้องการอยู่เมืองนานเกินไป ดังนั้นสองห้องก็เพียงพอแล้ว
ในที่สุดอวิ๋นซิ่วชิงก็ตกลงพักที่นี่
ผูเว่ยชางอุ้มชายชุดดำเข้าไปในห้องพัก อวิ๋นซิ่วชิงเข้ามาในห้องพร้อมกับนำเข็มและด้ายปักมาด้วย เกวียนลาถูกนำไปจอดยังสวนหลังบ้านของโรงเตี๊ยมแล้ว
ผูเว่ยชางวางร่างของชายชุดดำบนเตียง
อวิ๋นซิ่วชิงมองชายบนเตียงและหันไปพูดกับผูเว่ยชาง “ผูเว่ยชาง เตรียมน้ำร้อนให้ข้าหน่อย”
หลังจากเขาตอบตกลง นางก็หันหลังกลับและเดินออกจากห้องพัก
อวิ๋นซิ่วชิงอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้า คายไม่ออก หากนางอยู่ในพื้นที่มิติส่วนตัว นางก็จะสามารถรักษาเขาได้โดยการให้อาหาร ยาชา และยานอนหลับ พร้อมกับฆ่าเชื้อในห้องฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลได้ และใช้เข็มเย็บแผลได้ทันที จากนั้นก็ให้เขากินยาแก้อักเสบเพื่อให้เขารักษาตัวให้ทุเลาและลุกขึ้นได้ภายในสามวัน
แต่ตอนนี้ นางสามารถใช้ได้เพียงเครื่องมือง่าย ๆ ในการเย็บแผลของชายคนนั้น และใช้น้ำร้อนปกติในการทำความสะอาดแผล
อวิ๋นซิ่วชิงถอนหายใจ “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าโชคดีหรือไม่?”
ผูเว่ยชางกลับเข้ามาพร้อมอ่างน้ำร้อนในมือ
หลังจากล้างมือแล้ว นางก็เช็ดใบหน้าของชายชุดดำ ในขณะที่ผูเว่ยชางถอดเสื้อผ้าของชายชุดดำออก
หลังจากทำความสะอาดใบหน้าของชายชุดดำแล้ว อวิ๋นซิ่วชิงเห็นรอยแผลเป็นบนคิ้วและโหนกแก้มของเขา ชายคนนี้เป็นโจร นางสามารถจินตนาการได้เลยว่าเขามีรอยแผลเป็นได้อย่างไร?!
อวิ๋นซิ่วชิงใช้น้ำร้อนเช็ดแผลของชายคนนั้น ทว่าขณะที่นางแตะแผลของเขา ชายชุดดำก็ลืมตาขึ้นและคว้าแขนนางไว้ด้วยมือข้างเดียว
ชายชุดดำแข็งแกร่งมากจนอวิ๋นซิ่วชิงต้องขมวดคิ้ว
เมื่อเห็นว่าโจรคิดจะทำร้ายอวิ๋นซิ่วชิง ผูเว่ยชางก็เหวี่ยงหมัดใส่หน้าโจร
ทันใดนั้นโจรที่ดูดุร้ายก็หลับตาลงและเป็นลมไป เขาคลายมือจากอวิ๋นซิ่วชิง
หญิงสาวถึงกับหันไปหาผูเว่ยชางด้วยความประหลาดใจ
…
บทที่ 124 ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า
หลังจากเหวี่ยงหมัดใส่ชายชุดดำจนสลบ ผูเว่ยชางก็รู้สึกถึงดวงตาที่เบิกกว้างของอวิ๋นซิ่วชิง
หน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเขินอายเล็กน้อย เขากระแอมไอและหันไปมองอวิ๋นซิ่วชิง ก่อนจะถามนางว่า “มีอะไรหรือ?”
อวิ๋นซิ่วชิงรีบถอนสายตาของนางออก ก่อนจะเช็ดแผลของชายคนนั้นและพูดว่า “ไม่มีอะไร ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้”
ในความคิดของนาง ผูเว่ยชางเป็นคนที่อ่อนโยนและซื่อสัตย์มาโดยตลอด หากไม่ใช่เพราะทักษะการต่อสู้ของผูเว่ยชาง อวิ๋นซิ่วชิงคงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นบัณฑิตที่ผอมบางและอ่อนแอ
ผูเว่ยชางยิ้มอย่างมีเลศนัย เขาจะไม่บอกนางว่าเขาทำเช่นนี้ต่อหน้าอวิ๋นซิ่วชิงเท่านั้น อีกทั้งแต่ก่อนเขาก็ยังเคยถูกเรียกขานว่าเทพเจ้าแห่งสงครามในสนามรบ
อวิ๋นซิ่วชิงทำความสะอาดแผลของชายคนนั้นด้วยผ้าชุบน้ำร้อน แผลเล็ก ๆ จะต้องทำความสะอาดเท่านั้น ยกเว้นแผลยาวห้านิ้วในช่องท้องซึ่งจำเป็นต้องเย็บมัน
อวิ๋นซิ่วชิงสั่งให้ผูเว่ยชางจุดตะเกียงน้ำมันในห้องพัก จากนั้นก็ลนเข็มเย็บปักถักร้อยบนกองไฟแล้วเช็ดด้วยผ้าขาว
ผูเว่ยชางไม่รู้ว่าอวิ๋นซิ่วชิงคิดจะทำอะไร ดังนั้นเขาจึงถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้าคิดจะทำอะไร?”
”ข้าจะเย็บแผล” อวิ๋นซิ่วชิงพูดอย่างใจเย็น นางสอดด้ายสีดำผ่านรูเข็ม และเริ่มเย็บแผลบนหน้าท้องของชายคนนั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
ผูเว่ยชางตกใจเมื่อเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงกำลังทำอะไรอยู่ เขาได้รับบาดเจ็บในสนามรบและบาดแผลนั้นร้ายแรงกว่าพวกโจร แต่หมอทหารก็เทเพียงผงแป้งให้เขาเท่านั้น เขาไม่เคยเห็นวิธีการรักษาเช่นนี้มาก่อน
ในระหว่างการเย็บแผล ชายชุดดำก็ตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด
ทันทีที่เขาลืมตาขึ้น อวิ๋นซิ่วชิงก็เตือนเขาอย่างเย็นชาว่า “หากเจ้าไม่อยากตายก็อย่าขยับ!”
ชายชุดดำนอนอยู่บนเตียงทันทีไม่กล้าขยับ แต่ดวงตาของเขาเลื่อนมองผูเว่ยชางและอวิ๋นซิ่วชิงด้วยความหวาดระแวง
อวิ๋นซิ่วชิงยังคงไม่หยุดเย็บแผล จนกระทั่งเสร็จสิ้นลง มือของนางก็เต็มไปด้วยเลือด นางจึงวักน้ำเพื่อล้างมือทันที
หญิงสาวถือเข็มเย็บปักถักร้อยและหันไปมองชายชุดดำที่กำลังเหงื่อออกเพราะความเจ็บปวด ก่อนจะพูดอย่างเฉยเมยว่า “ข้าช่วยเจ้าระหว่างทางไปเมือง”
”ขอบคุณ ข้าชื่อเล่ยถิง” เล่ยถิงแนะนำตัวเองอย่างไร้อารมณ์
อวิ๋นซิ่วชิงเหลือบมองเล่ยถิง “เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า ขอเพียงอย่าฆ่าข้าก็พอ”
เมื่อได้ยินสิ่งที่อวิ๋นซิ่วชิงพูด เล่ยถิงก็รู้ได้ทันทีว่านางรู้ตัวตนของเขา
คราวนี้เขาพูดอย่างจริงใจว่า “ข้าขอบคุณเจ้ามาก ช่วยบอกชื่อของเจ้าทีได้ไหม? ไว้ข้ามีโอกาส ข้าจะตอบแทนเจ้าในอนาคต”
”ข้าชื่ออวิ๋นซิ่วชิง เจ้าไม่จำเป็นต้องตอบแทนข้า ข้าเพิ่งช่วยเจ้าโดยบังเอิญ” อวิ๋นซิ่วชิงพูดอย่างไม่แยแส
เวลานี้ผูเว่ยชางก็เข้ามาพร้อมกับน้ำร้อน อวิ๋นซิ่วชิงล้างมือของนางและขอให้ผูเว่ยชางนำน้ำมาเพิ่มเพื่อเช็ดแผลให้เล่ยถิง
หลังจากนั้น นางก็เงยหน้าขึ้นและพูดกับผูเว่ยชางว่า “เดี๋ยวก่อน ๆ ผูเว่ยชาง มีร้านยาอยู่ตรงข้ามโรงเตี๊ยม ข้าคิดว่าจะไปที่นั่น”
ผูเว่ยชางไม่ต้องการอยู่ในห้องเดียวกันกับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับโจร เขาจึงทำตามที่อวิ๋นซิ่วชิงสั่ง
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้าให้เล่ยถิงและออกจากห้องไป
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงเดินออกจากห้องพัก ใบหน้าที่อ่อนโยนของผูเว่ยชางก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที อุณหภูมิในห้องถึงกับดูเหมือนจะลดลง
เล่ยถิงนอนอยู่บนเตียง เขาสามารถบอกได้จากอารมณ์ของผูเว่ยชางว่าคน ๆ นี้ไม่ควรมีเรื่องด้วย
เมื่อนึกถึงสถานการณ์และสภาพของตัวเองในตอนนี้ เขาก็พูดขึ้นช้า ๆ ว่า “ขอบคุณที่ช่วยข้า ข้าชื่อเล่ยถิง ข้าไม่รู้จักชื่อของเจ้า ข้าจะตอบแทนบุญคุณให้เจ้าอย่างแน่นอน”
”ผูเว่ยชาง” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ “…แต่ข้าต้องเตือนให้เจ้าประพฤติตนดี ๆ ในอนาคต ไม่ใช่ทุกครั้งที่เจ้าได้รับบาดเจ็บแล้วจะโชคดีเช่นนี้”
”ขอบคุณที่บอกข้า” เล่ยถิงพูดอย่างไร้อารมณ์ขณะมองไปที่ผูเว่ยชาง
อวิ๋นซิ่วชิงซื้อยาจีนและผงยาแก้อาการอักเสบในร้านยา และกลับไปที่โรงเตี๊ยม
ทันทีที่นางเข้าไปในห้องพัก อวิ๋นซิ่วชิงก็รู้สึกถึงบรรยากาศแปลก ๆ ในห้อง
