ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 871 นำมันเทศไปขาย

บทที่ 871 นำมันเทศไปขาย

บทที่ 871 นำมันเทศไปขาย

“เจ้าอย่าเพิ่งคิดบัญชี ออกไปดูเร็วว่ามีคนต้องการมันเทศหรือเปล่า อย่าปล่อยให้มันเน่าเสียอยู่กับข้านี่นี้ ทั้งหมดนี้เป็นเงินเป็นทอง” เถ้าแก่หวังเป็นทุกข์มากและสั่งให้กู้ฉวนลู่ออกไปหาลูกค้า

อย่างไรก็ตาม ด้วยจำนวนที่มากมายขนาดนี้ ใครจะต้องการมัน?

คนที่เคยกิน แล้วคิดว่ามันอร่อย แต่เวลาซื้อไปก็ซื้อไปคนละนิดละหน่อย

นี่เป็นเรื่องที่กู้ฉวนลู่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ให้คนทำบัญชีอย่างเขาออกมาขายของ อยากให้เขาตายหรืออย่างไร?

แต่เป็นคำสั่งของเถ้าแก่ก็ต้องเชื่อฟัง ดังนั้นกู้ฉวนลู่จึงทำได้เพียงเก็บข้าวของและกำลังจะออกไป

“เก็บเงิน”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ กู้ฉวนลู่หันศีรษะไปและเห็นชายคนหนึ่งแต่งตัวดูดี รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเย็นชา แวบแรกเขาดูแตกต่าง ไม่รู้ว่าเขามาจากตระกูลไหน

กู้ฉวนลู่ไม่กล้าที่จะรุกรานเขาอีกต่อไป และรีบมาที่โต๊ะเพื่อคิดค่าชำระให้เขา

“นายน้อย เป็นเงินทั้งหมดสองตำลึง” หลังจากทำการคำนวณ กู้ฉวนหลู่ก็กล่าวด้วยความเคารพ

ชายหนุ่มผู้นั้นตอบรับแล้วหยิบเงินสองตำลึงออกมาจากแขนเสื้อของเขา แล้วแอบถามกู้ฉวนลู่ข้างหูของเขา “สิ่งนี้รสชาติดีจริง ๆ มีแม่เฒ่าคนหนึ่งในครอบครัวของข้าที่ฟันไม่ดี นางชอบกินสิ่งนี้ แต่…”

เมื่อได้ยินคนชื่นชมอาหารอร่อย กู้ฉวนลู่ก็ดูมีความสุข เมื่อเห็นเขาลังเลที่จะพูด “นายน้อย มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“ข้าต้องการนำไปให้หญิงชราของข้าชิม แต่ข้าไม่ใช่คนในเมืองหลิวเจียนี้ กลัวว่านำกลับไปแล้วมันจะเสียกลางทาง ข้าจึงคิดว่าเจ้าจะขายแบบสดให้ข้าได้หรือไม่ เมื่อกลับถึงบ้านจะให้แม่ครัวทำกับข้าวให้ท่านแม่กิน” ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆ ใบหน้าของเขายังคงเย็นชา แต่โชคดีที่น้ำเสียงของเขาค่อนข้างปกติ

เมื่อกู้ฉวนลู่ได้ยินว่าชายคนนี้ต้องการมันเทศสด เขาก็มีความสุขมาก

เถ้าแก่หวังเพียงต้องการขายมันเทศที่เหลือ

ฝันไปหรือเปล่าเนี่ย?

“นายน้อยต้องการเท่าไรหรือ?” กู้ฉวนลู่ระงับความตื่นเต้นในใจและถามอย่างกระตือรือร้น

“เจ้ามีอยู่เท่าไร?”

“หรือว่านายน้อยต้องการทั้งหมด” เมื่อกู้ฉวนลู่เห็นชายคนนี้ก็อ้าปากเหมือนสิงโตและเสนอไปในปริมาณทั้งหมด เป็นไปได้ไหมว่านี่เป็นลูกค้ารายใหญ่?

“พูดตามตรง ครอบครัวของข้าถือได้ว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย ถ้าสิ่งนี้ทำให้ท่านแม่และท่านยายของข้าพอใจได้ เรื่องราคาข้าไม่เกี่ยง”

“เชิญนายน้อย มีอยู่ที่นี่ประมาณสามพันชั่ง ประจวบเหมาะกับที่ทางร้านไม่ต้องการที่จะขายแล้ว ถ้าท่านต้องการ ข้าจะขายให้ท่านทั้งหมด” เสียงของกู้ฉวนลู่สั่นด้วยความตื่นเต้น

“ราคาเท่าไรหรือ?” ชายหนุ่มถามตรง ๆ

“ถ้านายน้อยต้องการ ข้าจะขายให้ในราคาสองร้อยตำลึง” เงินสองร้อยตำลึง ตอนนั้นที่ซื้อมามีราคาห้าร้อยตำลึง และได้กินไปกว่าครึ่งแล้ว ดังนั้นจึงขายมันในราคาสองร้อยตำลึง และทำกำไรสุทธิได้เกือบห้าสิบตำลึง

การคำนวณของกู้ฉวนลู่นั้นดี แต่ชายหนุ่มผู้นั้นไม่ใช่คนโง่และขมวดคิ้ว “มันแพงมากเกินไป”

“มันไม่แพง ไม่แพงเลย ลองคิดดูสิ ส่วนที่นายน้อยกินแค่สี่ชิ้น และราคาสามร้อยเหรียญทอง”

“ทำไมแพงจัง” ชายหนุ่มผู้นั้นพูดด้วยสีหน้าลังเล “สองสามวันมานี้ข้ารีบออกมา ไม่ได้เอาเงินมามาก ทั้งยังกินและดื่มตลอดทางก็ใช้เงินไปพอสมควรแล้ว ตอนนี้เหลือเงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบถุงออกมาจากอกของเขา เทออกมานับ มีเพียงหนึ่งร้อยตำลึงเงินเท่านั้น

ถ้าขายนี่จะไม่ขาดทุนหรือ?

เช่นเดียวกับที่กู้ฉวนลู่ต้องการปฏิเสธที่จะขายมัน เถ้าแก่เห็นและได้ยินว่าชายหนุ่มต้องการซื้อมันเทศ หลังจากฟังเขาแล้วเขาได้ยินว่าชายหนุ่มมีเงินเพียงหนึ่งร้อยตำลึง หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาตกลงทันที “ตกลง ข้าจะขายให้นายน้อยผู้นี้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู้ฉวนลู่ก็มาคิดบัญชีกับเถ้าแก่หวังทันที “เถ้าแก่ เราขายไม่ได้ ถ้าเราขายในราคานี้ เราจะขาดทุน”

“อะไรคือขาดทุน” เถ้าแก่หวังกลอกตาและมองไปที่กู้ฉวนลู่อย่างไม่พอใจ “ร้านอาหารนี้เป็นของข้าหรือเจ้ากันแน่”

เดิมทีกู้ฉวนลู่ต้องการเห็นอกเห็นใจร้านอาหาร แต่เขาโดนตำหนิต่อหน้าคนนอก กู้ฉวนลู่ก็ต้องการที่จะรักษาหน้า ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะระงับความโกรธในใจของเขา

เมื่อชายหนุ่มผู้นั้นเห็นว่าเถ้าแก่ตัวจริงออกมาและต้องการขายมันเทศให้ตัวเอง เขาก็ยิ้มทันทีและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นก็สบายใจแล้ว ท่านยายกับท่านแม่ของข้าช่างโชคดี ซื้อมากขนาดนี้จะเน่าเสียหรือเปล่า อยู่ได้นานหรือไม่” ชายหนุ่มยังคงวิตกกับปัญหานั้นอยู่

นี่คือสิ่งที่เถ้าแก่หวังกังวล

เถ้าแก่หวังกลัวว่าสิ่งนี้จะเน่าเสียจะตาย ร้านจิ่นฝูมีรายการอาหารใหม่ ดังนั้นใครจะมาที่ร้านซุ่นซินแห่งนี้ ถ้าทุกอย่างเน่าเสียและขายไม่ออก สู้ขายไปตั้งแต่ตอนนี้ไม่ดีกว่าหรือ

ขอแค่ขายออกไป จะเน่าหรือไม่เน่าก็ไม่สนใจแล้ว

เถ้าแก่หวังหัวเราะและเก็บเงินหนึ่งร้อยตำลึงใส่แขนเสื้อของเขา “ไม่ มันไม่มีทางเน่าเสีย”

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่หัวใจของเขาว่างเปล่า

ชายหนุ่มตรงหน้าเขาดูแตกต่างมาก เขาไม่ได้มาจากเมืองหลิวเจีย ถ้ามันเน่าเสียจริง ๆ ก็แค่ปฏิเสธหน้าตาย

เมื่อเห็นว่าเถ้าแก่ไม่แม้แต่จะปฏิเสธ ชายหนุ่มก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ดี ๆ งั้นขนของใส่รถม้าของข้าได้เลย”

หลังจากขนมันเทศขึ้นรถม้า เมื่อเห็นว่าโกดังว่างเปล่าในที่สุด และไม่มีมันเทศกวนใจอีกแล้ว เขาก็รู้สึกโล่งใจ

จากนั้นมองไปที่กู้ฉวนลู่ด้วยใบหน้าที่ไม่ดี เขาตำหนิอีกครั้ง “เจ้าเป็นคนทำบัญชี โง่หรือเปล่า ถ้าเจ้าไม่ขายสิ่งนี้ มันจะเน่าเสียในโกดังหรือไม่? ถ้ามันขายได้ ข้าก็จะขาย ถ้ามันขาดทุนไม่มาก ถ้าข้าขายได้ไม่ต้องคิดว่าขาดทุนเท่าไร ช่วงแรกได้เงินมาตั้งเท่าไร ขาดทุนเล็กน้อยแบบนี้ไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่ขายนี่สิจะขาดทุนมากกว่า มาดูกันว่าพรุ่งนี้จะมีอาหารอะไรในร้านจิ่นฝู เราจะเรียนรู้จากพวกเขาแล้วทำแบบเดียวกัน อย่าไปยุ่งกับมันเทศที่มันไม่ทำเงินอีกต่อไปเลย”