ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 870 มันเทศเน่าเสียแล้วหรือ

บทที่ 870 มันเทศเน่าเสียแล้วหรือ?

บทที่ 870 มันเทศเน่าเสียแล้วหรือ?

ปากของกู้เสี่ยวหวานกระตุกเล็กน้อย คนผู้นี้เรียกตนเหมือนลูกหมา

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานยังอยู่ห่างออกไปสามหรือสี่ก้าว ปากของนางมุ่ยสูงและแสดงสีหน้าไม่เต็มใจ ฉินเย่จือหัวเราะเบา ๆ กลัวว่าแมวตัวน้อยจะไม่มีความสุขที่เห็นเขาเรียกนางแบบนี้

ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นทันทีและก้าวเท้ามาหากู้เสี่ยวหวานในสองก้าวใหญ่ ยื่นมือยาวออกไปและพากู้เสี่ยวหวานขยับเข้ามา

“เป็นอะไร ไม่พอใจหรือ?” ฉินเย่จือจงใจแกล้งนาง

กู้เสี่ยวหวานก้มหน้าเหมือนเด็กที่ทำผิดด้วยใบหน้าที่ขมขื่น นางส่ายหัว “เปล่า”

“ตอนที่ข้าไม่อยู่ เจ้าเหนื่อยหรือไม่?” ฉินเย่จือถามด้วยความกังวล

กู้เสี่ยวหวานส่ายหัว “เจ้าคงได้ยินหมดแล้ว”

“อื้ม อาโม่และฉือโถวบอกข้าแล้ว” ฉินเย่จือพยักหน้า ไม่เจอกันสองสามวัน แมวน้อยตัวนี้อาจมีบางอย่างอยู่ในใจ

“มีบางอย่างผิดปกติกับหลิวชิงซาน แต่ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล” กู้เสี่ยวหวานปลอบโยนฉินเย่จือกลับ

“ไม่มีอะไรก็ดี ในอนาคต ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นแล้วข้าไม่อยู่ เจ้าก็ให้อาโม่ไปบอกข้าโดยเร็วที่สุด” ฉินเย่จือรู้สึกผิดเล็กน้อย หลังจากเกิดเรื่องมากมาย เขาไม่ได้อยู่เคียงข้างนางเลย

“ข้ารู้… แต่มันเป็นเรื่องเล็กน้อย ข้าจัดการเองได้” กู้เสี่ยวหวานไม่ต้องการเป็นหญิงที่อ่อนแอและบอบบางที่ไม่สามารถจัดการอะไรได้ ปล่อยให้นางไปที่แบบนั้นจะดีกว่า การปลูกข้าวสองสามหมู่ที่นี่มีประโยชน์มากกว่า

หลายปีที่ผ่านมา นางเริ่มชินกับการจัดการสิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง ถ้านางรับมือไม่ไหวจริง ๆ นางจะขอความช่วยเหลือ พูดง่าย ๆ ก็คือนางเป็น ‘หญิงแกร่ง’

แต่หญิงแกร่งก็ไม่ผิดอะไร อย่างน้อย ๆ ก็พึ่งตัวเองได้ไม่เดือดร้อนคนอื่น

กู้เสี่ยวหวานมีปรัชญานี้เสมอ อะไรที่นางสามารถทำได้ด้วยตัวเอง นางก็จะทำ และนางจะไม่เสแสร้งกับคนอื่น

หลังจากฟังคำพูดของกู้เสี่ยวหวานแล้ว ฉินเย่จือก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “เอาล่ะ อะไรที่เจ้าจัดการเองได้ก็ทำ ถ้าทำไม่ได้ก็ให้ข้าจัดการเอง”

นี่คือสิ่งที่พระชายาควรมี ในพระราชวังขนาดใหญ่ หากแต่งงานกับพระชายาผู้บอบบางที่ไม่รู้อะไรเลย หากพบปัญหาเพียงเล็กน้อยและไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร นางก็ไม่ควรเป็นพระชายา

ยิ่งกว่านั้น ในวังยังมีเล่ห์เหลี่ยม และอะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ หากไม่มีความสามารถที่แท้จริง ในวังที่สามารถกินคนได้ เป็นไปได้จริง ๆ ที่แม้แต่ชีวิตตัวเองก็ไม่สามารถช่วยได้

ไม่ใช่ว่าฉินเย่จือโหดร้าย ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบกู้เสี่ยวหวาน แต่เขาชอบกู้เสี่ยวหวานเพราะนางแข็งแกร่งพอ ๆ กัน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการให้กู้เสี่ยวหวานกังวลมากเกินไป จัดการเท่าที่สามารถจัดการได้ และถ้าทำไม่ได้ ก็ยังมีเขาไม่ใช่หรือ?

เขาจะยืนอยู่ข้างหลังนางและปกป้องนางจากลมและฝน ตราบเท่าที่นางมีความสุขทุกวัน

ทั้งสองคุยกันอีกครั้ง และหลังจากที่กู้เสี่ยวหวานชำระบัญชีเรียบร้อย นางก็กลับบ้านและทำข้อตกลงกับหลี่พ่างจื่อและคนอื่น ๆ ว่า นางจะมาหาก่อนรุ่งสางในวันรุ่งขึ้น อาหารจานใหม่นี้มันจะออกแต่เช้าตรู่ในวันถัดไป

โจ๊กหยก หยกมุก และมันเทศแท่ง สามารถใช้เป็นอาหารเช้าได้ทั้งหมด

และภายในร้านซุ่นซิน พวกเขาก็กำลังจะกระโดดอย่างรวดเร็วเช่นกัน

คำว่า ‘อวี้’ จะเป็นเหมือนคำสาปแช่ง เจาะเข้าไปในหัวใจของกู้ฉวนลู่และเถ้าแก่หวัง ทำให้เจ็บใจและอึดอัดจนทนไม่ไหว

หลังจากผ่านไปสองสามวัน ความนิยมของทองนึ่งก็ลดลงเรื่อย ๆ

ถึงวันนี้ก็ไม่ได้รับความนิยมเหมือนตอนนั้น

ทองนึ่งนี้ไม่ใช่ของคาว แต่เป็นแค่ขนม ถ้ากินสิ่งนี้มากเกินไปก็จะรู้สึกเบื่อ

ถึงจะเป็นรังนกหรือหูฉลาม ถ้ากินทุกวันก็เบื่อ นับประสาอะไรกับมันเทศ

มันเทศประมาณเก้าพันชั่งในโกดังยังเหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่ง เมื่อมองดูกิจการที่ซบเซาทุกวัน กู้ฉวนลู่ได้แต่หวังว่าสิ่งนี้จะทนทานต่อการเก็บรักษา และจะไม่เน่าเสียหากเก็บไว้เป็นเวลานาน

ตั้งแต่เขาได้ยินว่า ร้านจิ่นฝูจะเปิดตัวอวี้เจิ่นในตอนเช้าของวันพรุ่งนี้ กู้ฉวนลู่ก็นั่งนิ่งไม่ได้

ไม่ง่ายเลยที่ลูกค้าจะเข้ามาสั่งทองนึ่ง เป็นไปได้หรือไม่ว่าพรุ่งนี้ก็จะร้อน ๆ หนาว ๆ?

กู้ฉวนลู่กระวนกระวายเหมือนมดบนหม้อไฟ หลังจากใคร่ครวญและซักถามไปมา เขาก็ไม่รู้ว่าอวี้เจิ่นคืออะไร

เป็นไปได้หรือไม่ว่า ร้านจิ่นฝูก็มีของดี?

ครั้นมองไปที่ลูกค้าในร้านของตนเองที่ต่างก็เชิญชวนกันไปที่ร้านจิ่นฝูเพื่อจับจองที่นั่งในเช้าวันพรุ่งนี้ กลัวว่าจะไปสายแล้วจะไม่มีที่นั่ง อยากจะเป็นคนแรก ๆ ที่ได้ลิ้มลองรายการอาหารใหม่ของร้านจิ่นฝู

ไม่ว่าเมื่อไร ร้านจิ่นฝูก็จะสร้างความรู้สึกตราตตรึงใจไปอีกนานเมื่อเปิดตัวอาหารจานใหม่ และจะเต็มไปด้วยลูกค้าและเพื่อนฝูงเป็นเวลาหลายเดือนติดต่อกัน

ไม่มีทาง ใครปล่อยให้พวกเขาหาอาหารใหม่ ๆ อยู่เสมอ

กู้ฉวนลู่ยังถูกเถ้าแก่หวังตำหนิว่า “มันเป็นความผิดของเจ้าทั้งหมด เจ้าชักชวนให้ข้าซื้อมันเทศจำนวนมาก ตอนนี้มันจบลงแล้ว และอีกครึ่งหนึ่งในโกดังกำลังจะเน่า เจ้าจะชดใช้ให้กับการสูญเสียของข้าอย่างไร”

กู้ฉวนลู่รู้สึกรำคาญเล็กน้อยที่เถ้าแก่หวังจู่ ๆ ก็คิดจะถีบหัวส่ง ในเวลานั้นเขาตัดสินใจที่จะซื้อทั้งหมด เมื่อกิจการดี เถ้าแก่หวังก็ว่า ซ้ายก็ดีขวาก็ดี แต่พอขายไม่ออกก็โยนความผิดทั้งหมดให้แก่เขา

กู้ฉวนลู่มีไฟในใจและต้องการตะโกนใส่เขา

เขาเป็นบัณฑิต ถ้าเขาไม่ได้ไปประกอบอาชีพอย่างเป็นทางการ ทำไมเขาถึงมาที่ร้านอาหารแห่งนี้เพื่อเป็นคนทำบัญชี?

ถ้าไม่ใช่เพราะรักในอาชีพ

กู้ฉวนลู่หายใจยาวสองครั้ง ทำเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร หากเถ้าแก่หวังเห็นไฟแค้นในดวงตาของเขา เขาอาจล้มลงกับพื้นด้วยความตกใจ

กู้ฉวนลู่เกลียดและวิตกกังวล คนที่ขายมันเทศให้เขาไม่ได้มาจากเมืองหลิวเจีย จะไปหาคนผู้นั้นได้ที่ไหนกัน

หรือมันเทศจะขายไม่ได้และต้องเน่าเสียในโกดัง?

เถ้าแก่หวังคร่ำครวญอย่างไม่มีที่สิ้นสุด “ตอนนั้นพวกเราน่าจะซื้อมาแค่ครึ่งเดียว”

ใช่ ถ้าพวกเขาซื้อแค่ครึ่งหนึ่ง พวกเขาก็ยังคงทำเงินได้มากมาย

อย่างไรก็ตาม อีกครึ่งหนึ่งที่อยู่ในโกดังก็เป็นเงินเช่นกัน