ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1543 ทำเอาต้องร้องอุทานว่ามหัศจรรย์

บทที่ 1543 ทำเอาต้องร้องอุทานว่ามหัศจรรย์

…………….

บทที่ 1543 ทำเอาต้องร้องอุทานว่ามหัศจรรย์

ซูเผยอันตามคนสองสามคนไปที่ห้องใต้หลังคา และไม่คาดคิดว่าจะพบกับซูจือเยว่ที่นั่น เขายืนอยู่ข้างหลังซูจือเยว่โดยคิดว่าซูจือเยว่จะหันกลับมา แต่รออยู่นานก็มีไม่มีวี่แววการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเลยแม้แต้น้อย

แต่รออยู่นานก็ไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ ของซูจือเยว่

ซูจือเยว่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง ราวกับว่าถูกใครบางคนตรึงไว้ด้วยความโง่เขลา และสายตาของเขาจับจ้องอยู่กับคนที่ยืนอยู่บริเวณบันใด คนที่ซูเผยอันต้องขึ้นมาดูในครั้งนี้

ซูเผยอันยืนอยู่ข้างหลังซูจือเยว่ เมื่อเห็นท่าทางที่ตกตะลึงของลูกชายก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย “จือเยว่”

ซูจือเยว่ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตนเองจากด้านหลัง เขาก็ได้สติก็กลับมาอย่างรวดเร็วและมองกลับไป “ท่านพ่อ”

ซูเผยอันพยักหน้า เมื่อเห็นเขาได้สติอย่างรวดเร็วและว่องไว จึงคิดว่าบางทีตัวเองอาจจะทำอะไรพลาดไป

ซูเผยอันจึงพูดว่า “เจ้าก็มาด้วยหรือ ไปดูข้างหน้าด้วยกันเถอะ”

ซูจือเยว่พยักหน้าและเดินตามหลังซูเผยอันไป และทางด้านแขกผู้หญิง ฮูหยินซูพาซูเฉี่ยนเยว่ หมิงตูจวิ้นจู่ และฮู้กั๋วจวิ้นจู่ไปที่ห้องใต้หลังคา ทันใดนั้น ห้องใต้หลังคาที่กว้างขวางก็ดูแออัดไปด้วยผู้คนจำนวนมาก

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกว่ามีคนจำนวนมากมาข้างหลัง และเมื่อหันกลับไปมองก็เห็นซูหมิ่นยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองตัวเองด้วยท่าทางแปลก ๆ ดวงตาที่มืดมนดูดุร้ายราวงูพิษที่จ้องจะทำร้ายกันได้ทุกเมื่อ

กู้เสี่ยวหวานเมินเฉยต่อสายตานั้น และกวาดสายตาลอบสังเกตใบหน้าทุกคน บ้างก็จริงใจ บ้างก็เสแสร้ง บ้างก็ตกใจ บ้างก็ประหลาดใจ

“ท่านพี่ ท่านเก่งมาก ท่านเก่งมาก” ถานอวี้ซูวิ่งไปกอดกู้เสี่ยวหวาน “ท่านพี่ ท่านเก่งกาจมาก ท่านเก่งมาก”

กู้เสี่ยวหวานเห็นนางมีความสุขเหมือนเด็ก ๆ จึงลูบหลังอีกฝ่ายเบา ๆ

“เจ้าคือเสี้ยนจู่อันผิง” แม้ว่าซูเผยอันจะรู้ว่าเสี้ยนจู่ได้รับเชิญในครั้งนี้ด้วย แต่เสี้ยนจู่อันผิงเป็นเพียงขุนนางระดับห้าและมาจากชนบท ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สนใจอีกฝ่ายนัก

“ใต้เท้าซู”

กู้เสี่ยวหวานโค้งตัวทำความเคารพอีกฝ่าย หากไม่รู้ว่าเสี้ยนจู่มาจากชนบท ซูเผยอันคงคิดว่าเป็นลูกสาวของตระกูลขุนนางระดับสูง

“อืม ดีดีดี” ซูเผยอันชื่นชอบคนที่มีความสามารถ แม้ว่าคนที่อยู่ข้างหน้าตนเองจะเป็นผู้หญิง แต่นางมีความกล้าหาญเช่นนี้ก็น่าชื่นชมจริง ๆ ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะมองสำรวจอีกฝ่าย

“เสี้ยนจู่อันผิงวาดภาพนี้ในวันนี้ น่าทึ่งจริง ๆ การแข่งขันภายในวันนี้ เสี้ยนจู่เป็นผู้ชนะ”

ซูเผยอันลูบเคราและพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี

ทุกปีจะมีการจัดงานเลี้ยงขึ้น โดยมีจุดประสงค์เพื่อคัดเลือกบุคคลที่เก่งสุด และส่งผลงานการเขียนพู่กันและภาพวาดไปให้ไทเฮาและองค์ฮ่องเต้เพื่อให้พวกเขาได้ชื่นชม

“ท่านพ่อ ไม่มีการแข่งขัน แล้วจะพูดได้อย่างไรว่านางชนะ บางทีอาจจะยังมีคนที่เก่งกว่าและวาดได้ดีกว่านาง”

ซูเฉี่ยนเยว่เห็นพ่อตัวเองบอกว่ากู้เสี่ยวหวานเป็นผู้ชนะ ก็รีบพูดด้วยความกระวนกระวายใจ

ซูเผยอันมองไปที่ลูกสาวของตัวเองแล้วชี้ไปที่ฉากกั้นข้างหลังด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ข้าเห็นภาพนี้มาหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกได้เห็นความกลมกลืนของพู่กันและหมึกที่เติมเต็มซึ่งกันและกันได้เป็นอย่างดี ทั้งทรงพลังและสง่างาม ถ้าไม่เห็นกับตาคงนึกว่าเป็นผู้ชำนาญที่วาดมันขึ้นมา ที่สำคัญคือบทกวีนี้วิเศษยิ่งกว่า”

กู้เสี่ยวหวานมองดูอักษรภาพอันงดงามนี้ และทันใดนั้น กลอนของหลี่ไป๋ก็แวบเข้ามาในหัว

ในชีวิตที่แล้วของกู้เสี่ยวหวาน นางฝึกแต่งกลอน ร้องเพลง และวาดภาพตั้งแต่ยังเด็ก หลังจากเรียนรู้มาหลายสิบปี คำที่เขียนออกมามีความสง่างาม แข็งแกร่ง และทรงพลังอย่างเป็นธรรมชาติ

คำสุดท้ายเป็นคำตอบแทนบุญคุณของฮ่องเต้และเพลงหวนคืนสู่ราชวงศ์ชิง

ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นเต้น

ผู้ชายที่ดีควรดูแลครอบครัวและปกป้องประเทศ

สีหน้าของซูเฉี่ยนเยว่แดงก่ำ นางมองไปที่ซูหมิ่นอย่างกระวนกระวายใจ และซูหมิ่นก็เหมือนกัน ใบหน้าบางครั้งเป็นสีขาวและบางครั้งเป็นสีแดงก่ำ หากแต่มองดูแล้วสวยงามยิ่งนัก

“ขอบคุณใต้เท้าซูที่ชื่นชม แต่ตอนนี้เสี่ยวหวานมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้องใจ อยากจะขอให้ใต้เท้าซูเป็นคนตัดสินใจ” กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างถ่อมตัว

สาวใช้คนนั้นอันตรายมาก นางกล้าคิดจะทำให้ตนเองเสียชื่อเสียง แล้วนางจะปล่อยสาวใช้ผู้นั้นไปง่าย ๆ ได้อย่างไร

“เกิดอะไรขึ้น” ซูเผยอันและภรรยามองหน้ากัน รู้สึกว่าความเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากเสี้ยนจู่อันผิงทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนตัวสั่น

“เดิมทีตอนที่ข้านั่งพักผ่อนอยู่ในงานเลี้ยง มีสาวใช้คนหนึ่งจงใจทำให้แขนเสื้อของข้าเปียก โดยบอกว่าจะพาข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า สาวใช้คนนั้นจึงพาข้ามาที่ห้องใต้หลังคาเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“อะไรนะ” ฮูหยินซูได้ยินก็ถามอย่างประหลาดใจ “แต่ที่นี่ไม่ใช่ห้องของสตรี สาวใช้คนนั้นจะพาท่านมาทำไม”

“ฮูหยินซู เดิมทีข้าก็รู้สึกว่ามันน่าแปลกใจมาก ถ้าข้าไม่ระวังตัว เกรงว่าตอนนี้คง…”

กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างเศร้าใจ “แม้ว่าเสี่ยวหวานจะมาจากชนบท แต่ครอบครัวของหญิงสาวยังคงให้ความสำคัญกับชื่อเสียงเป็นอย่างมาก หากมีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อยในตอนนี้ ชื่อเสียงของเสี้ยนจู่คงจะเสียหาย”

กู้เสี่ยวหวานเงยหน้าขึ้นและหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับว่าต้องการที่จะกลืนความเศร้านั้นกลับเข้าไปในท้อง ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำคล้ายกับจะร้องไห้ออกมา

“เสี้ยนจู่ ท่านจำรูปลักษณ์ของสาวใช้คนนั้นได้หรือไม่” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินซูก็ตกใจเช่นกัน นางหันไปมองดูผนังที่ไม่มีสิ่งกีดขวางซึ่งถูกดึงลงเมื่อครู่

ด้านล่างเป็นที่นั่งสำหรับแขกผู้ชายและที่นั่งสำหรับผู้หญิง คนหลายร้อยคนจ้องมองมาที่ห้องใต้หลังคา

ฮูหยินซูไม่กล้าแม้แต่จะคิด นี่เป็นงานเลี้ยงที่จัดขึ้นโดยไทเฮา ในปีที่ผ่านมาแม้ว่าจะมีปัญหาเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หากมีอะไรเกิดขึ้นกับจวนซูในปีนี้และทำลายชื่อเสียงของหญิงสาว จวนซูจะทำอย่างไร

ซูเผยอันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา แม้ว่าเสี้ยนจู่อันผิงตรงหน้าเขาจะไม่คุ้นเคย แต่เสี้ยนจู่อันผิงก็ได้แต่งตั้งโดยฮ่องเต้ แม้ว่าสถานะจะไม่สูง แต่กลับอยู่ในวัง นี่คือคนในพระราชวัง

…………….