ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1532 สมองหมู

บทที่ 1532 สมองหมู

…………….

บทที่ 1532 สมองหมู

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าหมายความว่าข้ามีจิตใจที่ทรยศและกล่าวความเท็จงั้นหรือ” ถานอวี้ซูตะโกนเสียงดังโดยไม่สนใจหวงหรูซื่อที่มีท่าทีน่าสงสารเลย

ที่ถานอวี้ซูตำหนิหวงหรูซื่อ ไม่เพียงเพราะนางทำให้กู้เสี่ยวหวานขุ่นเคือง แต่ยังเป็นเพราะนางกำลังจะแต่งงานกับฟางเจิ้งสิง นี่ไม่เป็นการทาเกลือลงบนบาดแผลของฮูหยินฟางและทำให้นางตายก่อนวัยอันควรหรอกหรือ?

“ไม่ ข้าไม่…” หวงหรูซื่อยืนตัวแข็งทื่อจนแทบจะกลายเป็นหิน

“ไม่หรือ” ถานอวี้ซูตะคอกอย่างเย็นชา “คุณหนูหวงที่ได้รับการศึกษาที่ดีและมีความประพฤติดี ทว่าตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นสิ่งแสแสร้ง ถ้าเป็นมีความประพฤติดีจริง ๆ จะวิจารณ์คนอื่นในที่สาธารณะได้อย่างไร คุณหนูหวงก็เหมือนงูพิษและขี้อิจฉา ไม่รู้ว่าในอนาคตใครจะมาขอคุณหนูหวงแต่งงาน ตระกูลนั้นคงจะไม่สงบจริง ๆ”

ถานอวี้ซูเหน็บแนมหวงหรูซื่อ เหงื่อเย็น ๆ ก็ไหลออกมาจากใบหน้าที่หวาดกลัวของหวงหรูซื่อ

ท่านฮู้กั๋วจวิ้นจู่ได้พูดเรื่องแต่งงานของตัวเองแล้ว หวงหรูซื่อยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีกและหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ในลานนี้มีผู้หญิงจากตระกูลที่มีชื่อเสียงมากมายและบางคนได้รับความไว้วางใจจากครอบครัวของพวกเขาให้มาที่นี่ หากเรื่องในวันนี้แพร่งพรายออกไป เกรงว่าเรื่องแต่งงานของตัวเองคง…

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หวงหรูซื่อก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว “จวิ้นจู่ ข้า… ข้ารู้ว่ามันผิด”

“รู้ว่าผิดหรือ? แล้วทำไมไม่รีบไปขอโทษเสี้ยนจู่อันผิง” ถานอวี้ซูเลิกคิ้วอย่างเย็นชา มีทั้งความทุกข์ใจสำหรับกู้เสี่ยวหวานและสงสารฟางเพ่ยหยา

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนที่ดีของนางและทั้งคู่เป็นคนใจดี แต่ดูถูกท่านพี่ของนางเพราะมาจากชนบท และรังแกเพ่ยหยาเพราะนางรูปร่างไม่ดีและดูถูกนาง

สถานะและรูปร่างเป็นเรื่องนอกกาย นอกจากนี้ ท่านพี่ยังคงเป็นเสี้ยนจู่อันผิง และเพ่ยหยากำลังลดน้ำหนักอย่างช้า ๆ ทั้งสองคนเป็นคนใจดี พวกนางจะถูกใส่ร้ายได้ง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร

ถานอวี้ซูเกลียดหวงหรูซื่อมาก หวงหรูซื่อประกาศตัวเองว่าเป็นผู้หญิงจากตระกูลที่มีชื่อเสียง แต่จิตใจของนางสกปรกมาก ดังนั้นนางจึงไม่สมควรได้รับการเรียกว่าคุณหนู

“เสี้ยนจู่อันผิง ข้ารู้ว่าข้าผิด ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย เสี้ยนจู่อันผิง ข้าผิดไปแล้ว”

ลมกระโชกแรงพัดเข้ามาในลาน หวงหรูซื่อคุกเข่าต่อลงหน้ากู้เสี่ยวหวานและตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อถึงจุดหนึ่ง เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ก็ก่อตัวขึ้นที่หลังของนาง และเสื้อผ้าข้างในก็เปียกโชกไปแล้ว

เมื่อเห็นว่านางกลัวมาก กู้เสี่ยวหวานก็ไม่ได้รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย

กู้เสี่ยวหวานไม่ต้องการขัดแย้งกับบุคคลนี้ และถานอวี้ซูก็แก้แค้นให้ตัวเองแล้ว เมื่อเห็นว่าหวงหรูซื่อหวาดกลัวมาก นางได้ชดใช้ไปแล้ว ดังนั้นนางจึงพูดเบา ๆ ว่า “ลุกขึ้นเถอะ ข้ายกโทษให้เจ้า”

คำพูดที่นุ่มนวลของกู้เสี่ยวหวานเป็นเหมือนสายลมที่พัดผ่านหัวใจของผู้คนราวกับต้องมนต์สะกด

ซูจือเยว่ ซูเฉี่ยนเยว่ และฮูหยินซูเข้าไปในลานพร้อมด้วยหมิงตูจวิ้นจู่ เมื่อเห็นหวงหรูซื่อคุกเข่าต่อหน้ากู้เสี่ยวหวาน ใบหน้าของซูหมิ่นก็มืดลงทันที “เสี้ยนจู่อันผิง นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านเข้าร่วมการงานเลี้ยง ท่านก็รังแกคนเลยหรือ ท่านเป็นแค่ขุนนางระดับห้าจากชนบทเท่านั้น ใครใช้ให้ท่านกล้าหยาบคายกับคุณหนูในเมืองหลวงเช่นนี้และยังให้นางคุกเข่าต่อหน้าท่านอีก มีเหตุผลอะไรกัน”

ใบหน้าของซูหมิ่นมืดลง นางมองไปที่กู้เสี่ยวหวานและพูดอย่างเย็นชา นางไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ นางแค่บอกว่ามันเป็นความผิดของกู้เสี่ยวหวานที่กลั่นแกล้งหวงหรูซื่อ “ฮูหยินซูจัดงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่และสนุกสนาน ดังนั้นจึงเชิญคุณหนูทุกคนที่มีตำแหน่งตั้งแต่ระดับที่ห้าในเมืองหลวงมาร่วมงาน และท่านเสี้ยนจู่อันผิงก็บังเอิญอยู่ในระดับที่ห้า ดังนั้นจึงได้รับเชิญมาที่นี่ด้วย ข้าคิดว่าผู้หญิงจากชนบทจะใจดีและใสซื่อ แต่ตอนนี้ท่านกล้าดีอย่างไรมารังแกคุณหนูหวง ช่างกล้าหาญเสียจริง”

ซูหมิ่นตราหน้ากู้เสี่ยวหวานว่าหยิ่งยโส เจ้าเล่ห์ ฮูหยินซูมองดูและเห็นหวงหรูซื่อที่คุ้นเคยคุกเข่าต่อหน้าฮู้กั๋วจวิ้นจู่และหญิงสาวแปลกหน้า

แม่นางคนนั้น รูปร่างเพรียวบาง สวมเสื้อผ้าสีขาวนวลคู่กับดอกไห่ถังสีแดงสด ซึ่งทำให้นางงดงามและบอบบางยิ่งกว่าดอกไม้ เรือนผมสีดำดุจน้ำหมึก ผิวขาวราวกับหิมะ แค่ยืนนิ่ง ๆ ก็ดูสูงส่งและสง่างามทำให้ผู้คนไม่สามารถละสายตาไปได้

ช่างเป็นนางฟ้าที่งดงามและบริสุทธิ์ไม่เหมือนกับมนุษย์

ฮูหยินซูชำเลืองมอง จากนั้นก็ชมเชยจากก้นบึ้งของหัวใจ

อย่างไรก็ตาม หากเป็นจริงดังที่หมิงตูจวิ้นจู่กล่าวไว้ ครั้งแรกที่มางานเลี้ยงก็รังแกคุณหนูในตระกูลที่สูงส่ง เสี้ยนจู่อันผิงคนนี้…

ซูหมิ่นพูดไปแล้ว ฮูหยินซูก็ไม่สามารถปิดปากเงียบได้อีกต่อไป

ดังนั้นนางจึงเอ่ยปากถามด้วยความกังวล “แม่นางหวง นี่คือ…”

ซูเฉี่ยนเยว่เดินไปข้างหน้าแล้วช่วยประคองหวงหรูซื่อให้ลุกขึ้นพลางถามอย่างทุกข์ใจ “ท่านพี่หวง ท่านพี่หวง เป็นอะไรหรือเปล่า เป็นอะไรหรือเปล่า”

หวงหรูซื่อรู้สึกอับอายอย่างมาก ตอนนี้นางถูกท่านฮู้กั๋วจวิ้นจู่ตำหนิและยังพูดเหตุการณ์สำคัญทั้งหมดในชีวิตของนางออกมาด้วย หวงหรูซื่อกลัวมากจนตัวนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น

“น้องเฉี่ยนเยว่ น้องเฉี่ยนเยว่ ข้า… ฮือ…” เมื่อหวงหรูซื่อเห็นว่าในที่สุดก็มีคนพูดแทนตัวเอง นางจึงสะอื้นไห้จนน้ำตาไหลอาบแก้ม

เมื่อเห็นหวงหรูซื่อร้องไห้ต่อหน้าทุกคน นางต้องรู้สึกอับอายอย่างมาก ซูเฉี่ยนเยว่จ้องมองที่กู้เสี่ยวหวานและถามด้วยความโกรธ “กู้เสี่ยวหวาน ท่านทำอะไรถึงทำให้ท่านพี่หวงตกใจจนอยู่ในสภาพเช่นนี้? ท่านเสี้ยนจู่อันผิง ฝ่าบาทกล่าวว่าท่านมีจิตใจที่บริสุทธิ์และฉลาดหลักแหลม แต่ในความคิดของข้า ท่านควรให้ฝ่าบาทได้เห็นด้านที่น่าเกลียดของท่าน และดูว่าท่านมีจิตใจที่บริสุทธิ์ได้สักครึ่งหนึ่งไหม”

ซูเฉี่ยนเยว่พูดอย่างเดือดดาลเพื่อโต้เถียงแทนหวงหรูซื่อ

แต่…

จิตใจของซูเฉี่ยนเยว่นั้นเต็มไปด้วยน้ำสกปรกหรือ?

ซูเฉี่ยนเยว่ไม่คำนึงถึงเหตุผล นางเอาแต่ประณามกู้เสี่ยวหวานตั้งแต่เริ่มต้น และยังกล่าวถึงฮ่องเต้องค์ปัจจุบันด้วย นางหมายความว่าฮ่องเต้หน้ามืดตามัว ดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นความดีหรือความเลวอย่างนั้นหรือ?

ซูเฉี่ยนเยว่คนนี้กล้าหาญมาก

ขณะที่ถานอวี้ซูกำลังจะเอ่ยปากตำหนิก็ได้ยิน…

…………….