ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1496 สาเหตุคืออะไร

บทที่ 1496 สาเหตุคืออะไร

บทที่ 1496 สาเหตุคืออะไร

เพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของคนป่วย ฟางเพ่ยหยาจึงพาถานอวี้ซูและคนอื่น ๆ ออกมาจากห้องของฮูหยินฟาง

หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไป เหลือเพียงถานอวี้ซูกับอีกสองสามคนในห้อง กู้เสี่ยวหวานก็ถอดผ้าคลุมหน้าออก เมื่อเห็นว่าเป็นกู้เสี่ยวหวาน ฟางเพ่ยหยาก็หลั่งน้ำตาอีกครั้ง “ท่านพี่”

ไม่กี่วันก่อน พวกนางยังคงนั่งคุยกันเรื่องของท่านแม่อยู่เลย ไม่คิดว่าในเวลาเพียงไม่กี่วัน สุขภาพของท่านแม่ก็แย่ลง และหมอบอกว่ามันเกินจะเยียวยาแล้ว

“อย่าเศร้าไปเลย บอกมาเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงนี้ ทำไมสุขภาพของฮูหยินฟางไม่ดีขึ้นเลย มันกลายเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร”

กู้เสี่ยวหวานถามอย่างกังวลใจ

ตัวนางเองไม่ใช่หมอ แต่นางมักจะรู้สึกว่ามีการสมรู้ร่วมคิดบางอย่างเกิดขึ้น บางทีนางอาจเคยเห็นการต่อสู้หรือนางอาจจะคิดมากไป

“ท่านพี่ ฮือ… สุขภาพของแม่ข้าดีขึ้นแล้ว แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาโรคเก่าก็กำเริบขึ้น และแม้แต่ท่านหมอเฉิงก็ยังบอกว่ามันไร้ประโยชน์ที่จะรักษา” ฟางเพ่ยหยาสะอื้นไห้ ยิ่งนางคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ยิ่งเศร้าใจ

“ท่านหมอเฉิงเป็นหมอเก่าแก่ของตระกูลหลู เขาอยู่กับเรามาหลายสิบปี ข้าไว้ใจเขา เมื่อข้ากลับไปที่บ้านตระกูลฟาง ข้าก็พาหมอเฉิงไปด้วย” ถานอวี้ซูอธิบาย

“แล้วอะไรที่เปลี่ยนไปในการรับประทานอาหารหรือชีวิตประจำวันช่วงนี้?” กู้เสี่ยวหวานขมวดคิ้ว พูดตามเหตุผลก็ไม่ควรเป็นเช่นนั้น

ฟางเพ่ยหยาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ไม่ ท่านแม่ของข้ากินสิ่งเหล่านั้นในวันธรรมดา มันเหมือนกันทุกวัน และนางมักจะซื้อมันจากคนคนเดียว”

ท่านแม่มีอาหารจานโปรดไม่กี่อย่าง นางทำอาหารเหล่านี้ในวันธรรมดา วัตถุดิบที่นางซื้อล้วนสดใหม่และซื้อจากคนที่ไว้ใจได้ พูดตามเหตุผลก็ไม่น่ามีปัญหา

กู้เสี่ยวหวานไม่คิดเช่นนั้น ยาก็ปกติเหมือนกัน แต่การที่อาการแย่ลงอย่างกะทันหันจะต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่

ทั้งในยาหรือในอาหาร เพราะสองสิ่งนี้ผู้ป่วยกินอยู่ทุกวัน และยังเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดที่จะลงมือ

“ท่านพี่ ท่านคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติที่นี่หรือ” เมื่อเห็นใบหน้าที่งุนงงของกู้เสี่ยวหวาน ถานอวี้ซูจึงถาม

กู้เสี่ยวหวานส่ายหน้าเบา ๆ “ข้าไม่แน่ใจ แต่ถ้าอาการของฮูหยินฟางแย่ลง อาจเป็นเพราะนางสัมผัสกับสิ่งต่าง ๆ ที่นางสัมผัสมาก่อนทุกวัน แต่ข้าก็ไม่รู้ ท่านหมอว่าอย่างไรบ้าง”

“ท่านหมอเฉิงบอกว่า อาการของท่านแม่ข้าแย่ลงและพิษก็เพิ่มขึ้น ดังนั้นเราจึงต้องตรวจสอบ แต่หลังจากตรวจสอบครั้งแล้วครั้งเล่า เราก็ไม่รู้ว่าปัญหานั้นอยู่ที่ไหน” ฟางเพ่ยหยาพูดอย่างเศร้าใจ “ทุกอย่างที่ท่านแม่ข้ากินในวันธรรมดา ท่านหมอเฉิงได้ตรวจสอบแล้ว แต่ก็หาสาเหตุไม่พบ”

“เป็นไปได้อย่างไร ฮูหยินฟางใกล้จะหายแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอาหาร อาการของนางจะมีอาการแย่ลงอย่างกะทันหันได้อย่างไร” ถานอวี้ซูก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ด้านฮูหยินหลูก็กำลังคุยอะไรบางอย่างเช่นกัน

“ท่านแม่ วันนี้ท่านเห็นผู้หญิงที่คลุมหน้ายืนอยู่ข้างท่านจวิ้นจู่หรือไม่” ซ่งจวินหัวเอ่ยขึ้น

ฮูหยินหลูพยักหน้า

ทำไมนางจะไม่สังเกตเห็นผู้หญิงคนนั้น

แม้ว่าหญิงสาวจะสวมผ้าคลุมหน้าและมองเห็นใบหน้าของนางได้ไม่ชัดเจน แต่ดวงตาของนางก็ดำขลับราวกับไข่มุก เปล่งแสงที่มีเสน่ห์ นางยืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ แต่กลิ่นอายที่ส่งออกมาจากร่างกายของนาง มันทำให้คนต้องมองซ้ำสองและเกิดความอยากรู้ว่านางคือใคร

นางจะยืนอยู่ข้างหลังจวิ้นจู่ฮู้กั๋ว หากพูดตามเหตุผล นางควรเป็นสาวใช้ของจวิ้นจู่ฮู้กั๋ว แต่จวิ้นจู่ฮู้กั๋วปฏิบัติต่อนางอย่างสุภาพ ไม่เหมือนสาวใช้ทั่วไป

ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทางของผู้หญิงคนนั้นดูพิเศษและไม่ธรรมดา แม้แต่จวิ้นจู่ฮู้กั๋วผู้สูงศักดิ์ก็เทียบนางไม่ได้ นางมีสถานะแบบไหน ฮูหยินหลูอดสงสัยไม่ได้

“ท่านแม่ ลองถามเพ่ยหยาในภายหลังแล้วจะรู้สถานะของผู้หญิงคนนั้น”

เนี่ยอวี่ยังพูดอย่างสงสัย

ผู้หญิงคนนั้นมีกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดา ในเมืองหลวงไม่เคยเห็นผู้หญิงที่มีกลิ่นอายเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเนี่ยอวี่จึงอดที่จะรู้สึกสงสัยไม่ได้

เมื่อแม่สามีและลูกสะใภ้กำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงจากด้านนอกประตูว่า “ฮูหยิน ฮูหยิน” เสียงของคนที่มาหานั้นเต็มไปด้วยความลนลานและประหม่าเล็กน้อย

ฮูหยินหลูตัวแข็งเมื่อได้ยินเสียงนั้น สีหน้าทั้งเศร้าและตกตะลึง มีความโศกเศร้าและความเจ็บปวดฉายชัดในแววตา น้ำตาพลันไหลอาบแก้ม

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ซ่งจวินหัวก็รู้ว่าแม่สามีของนางกำลังเศร้าเรื่องอะไร และนางก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจกับสาวใช้ที่ตกใจอยู่นอกประตู

“เกิดอะไรขึ้น ต้องตื่นตระหนกขนาดนั้นเลยหรือ” ซ่งจวินหัวเห็นท่าทางตื่นตระหนกของสาวใช้และนึกถึงท่าทางของแม่สามี ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะดุว่า “ถ้าไปรบกวนฮูหยินเข้าจะทำอย่างไร?”

สาวรับใช้ไม่เคยเห็นนายหญิงใหญ่พูดจารุนแรงขนาดนี้มาก่อนและรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย

นายหญิงใหญ่มักจะพูดจานุ่มนวล แต่นางลืมไปว่านายหญิงเล็กสุขภาพไม่ดีและกำลังพักฟื้นอยู่บนเตียง ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้

ลูกสาวคนเดียวของนางเป็นแบบนี้ นางจึงรู้สึกเศร้าโดยธรรมชาติ และตอนนี้นางก็ตกใจกับเสียงดัง ซ่งจวินหัวจึงดุสาวใช้โดยธรรมชาติ

“น้องเล็กเป็นอย่างไรบ้าง” เนี่ยอวี่ถามพลางขมวดคิ้ว และประคองฮูหยินหลูไว้

สาวใช้ถึงกับผงะและพูดตะกุกตะกัก “ไม่…ไม่ใช่”

เมื่อได้ยินสาวใช้พูดว่าไม่ใช่ เนี่ยอวี่ก็รู้สึกว่าร่างกายของฮูหยินหลูอ่อนปวกเปียก เมื่อครู่มันตึงเหมือนสายธนูที่ดึงออกมาเต็มที่ แต่ตอนนี้ความตึงเครียดถูกปลดปล่อยออกมาในทันที

“ไม่ต้องกังวล เกิดอะไรขึ้น” เมื่อซ่งจวินหัวได้ยินว่าไม่เกี่ยวกับน้องสะใภ้ นางก็หันไปมองฮูหยินหลู และเห็นสีหน้าผ่อนคลายของนาง จึงพูดเบา ๆ ว่า

“ท่านหมอหลวงจากพระราชวังอยู่ที่นี่” หญิงรับใช้แจ้งข่าว

ท่านหมอหลวงอยู่ที่นี่

“ท่านหมอหลวงคนไหน” ฮูหยินหลูรู้สึกแปลกใจ

คนในครอบครัวของข้าเป็นขุนนางระดับสี่ พูดตามเหตุผล พวกเขาไม่สามารถเชิญหมอหลวงในวังมารักษาได้

เป็นไปได้หรือไม่ที่นายท่านกล่าวกับฮ่องเต้ และเชิญท่านหมอหลวงจากวังมาเพื่อรักษาเหวินซิน?