ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1495 ฮูหยินฟางไม่ไหวแล้ว

บทที่ 1495 ฮูหยินฟางไม่ไหวแล้ว

บทที่ 1495 ฮูหยินฟางไม่ไหวแล้ว

ทันทีที่พูดจบ เสียงของถานอวี้ซูก็ดังขึ้น “ท่านพี่ ท่านพี่”

น้ำเสียงอันร้อนรนทำให้กู้เสี่ยวหวานรู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็เห็นถานอวี้ซูเดินมาด้วยความตื่นตระหนก “ท่านพี่ ตระกูลหลูเกิดเรื่องแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?”

ไม่กี่วันมานี้ก็ยังดีอยู่ไม่ใช่หรือ?

“เกิดอะไรขึ้น เจ้าค่อย ๆ พูดเถอะ” ถานอวี้ซูดูกระวนกระวายใจ กู้เสี่ยวหวานรีบดึงนางให้นั่งลง พลางยื่นแก้วชาให้อีกฝ่ายแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น”

“ฮูหยินฟางไม่ไหวแล้ว” ถานอวี้ซูเพิ่งได้รับจดหมายจากสาวใช้ของฟางเพ่ยหยาในตอนเช้า ฮูหยินฟางอาเจียนเป็นเลือดในตอนเช้าและร่างกายย่ำแย่ลงมาก

“เป็นไปได้อย่างไร? ตอนนั้นบอกว่าดีขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ” กู้เสี่ยวหวานตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้

“ใช่เจ้าค่ะ เดิมทีดีขึ้นแล้ว แต่…” ถานอวี้ซูกล่าว “นางอาเจียนเป็นเลือดอีกครั้งโดยไม่มีสาเหตุ และท่านหมอก็บอกว่าครั้งนี้ไม่สามารถรักษาให้หายได้”

“แล้วเพ่ยหยาล่ะ?” กู้เสี่ยวหวานนึกถึงเด็กสาวที่เต็มไปด้วยความหวัง

“เพ่ยหยาส่งคนมาส่งจดหมายให้ข้า พูดแต่เรื่องของฮูหยินฟาง ไม่ได้กังวลถึงเรื่องของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ข้าเกรงว่า…” ถานอวี้ซูไม่พูดต่อด้วยสีหน้ากังวล

ฟางเพ่ยหยารักแม่ของตนเองมาก หากเกิดอะไรขึ้นกับฮูหยินฟาง เกรงว่า…

กู้เสี่ยวหวานไม่กล้าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ “อวี้ซู ไปบ้านตระกูลหลูกันเถอะ”

ถานอวี้ซูกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และรีบพูดว่า “ท่านพี่ ข้ากำลังคิดเรื่องนี้อยู่พอดีเลย”

กู้เสี่ยวหวานกำลังจะไปบ้านตระกูลหลูเพื่อเยี่ยมคนป่วย อาจั่วจึงรีบไปบอกอาโม่ อาโม่คิดอยู่ครู่หนึ่งและบอกให้อาจั่วให้ตามคุณหนูไป และเขาจะตามไปในไม่ช้า

ทันทีที่คนเฝ้าประตูได้ยินว่าจวิ้นจู่ฮู้กั๋วมาก็รีบไปแจ้งด้านในเลยทันที หลังจากนั้นไม่นาน ฮูหยินหลูก็ออกมาต้อนรับนางด้วยตนเอง ตามมาด้วยคนรับใช้สองคน “จวิ้นจู่”

หลังจากพูดจบ นางเตรียมจะคุกเข่าลง แต่ถานอวี้ซูรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองนางไว้ “ฮูหยินหลูไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้น ท่านรีบลุกขึ้นเร็ว”

กู้เสี่ยวหวานสวมผ้าคลุมหน้าอยู่เสมอ ยืนอยู่ข้างหลังถานอวี้ซูอย่างเงียบ ๆ ราวกับเป็นสาวใช้ของถานอวี้ซู

ฮูหยินหลูยืนขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยของความเครียดและดูมืดมนยิ่งนัก

เบ้าตาของนางบวมแดง แม้แต่ผมของนางก็ยุ่งเหยิงเล็กน้อย

ผู้หญิงสองคนที่ตามมาข้างหลังก็กระวนกระวายใจยิ่งนัก เบ้าตาของพวกนางแดงก่ำ คาดว่าคงจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลา

“ข้ามาที่นี่เพื่อพบฮูหยินฟางและเพ่ยหยา” ภายใต้การนำของฮูหยินหลู ถานอวี้ซูก็มาถึงลานบ้านในไม่ช้า

ลานบ้านเงียบมากจนดูน่าหดหู่

“เพ่ยหยา จวิ้นจู่ฮู้กั๋วมาแล้ว” เมื่อเข้าไปในห้อง กลิ่นคาวเลือดและยาสมุนไพรจีนโชยมาเตะจมูกจนกู้เสี่ยวหวานต้องขมวดคิ้ว

จากนั้นก็เห็นคนคนหนึ่งนั่งคุกเข่าข้างเตียง เมื่อหันกลับมา ใบหน้าของนางดูเศร้าสร้อย เบ้าตาของนางแดงก่ำ

เมื่อนางเห็นว่านั่นคือถานอวี้ซู ฟางเพ่ยหยาก็ลุกขึ้นยืนและก้าวอย่างรวดเร็ว แต่ขาของนางเกิดอาการชาเล็กน้อยจากการนั่งคุกเข่าเป็นเวลานาน ดังนั้นจึงทรงตัวไม่อยู่และเกือบล้มลงกับพื้น

“อวี้ซู”

เมื่อเห็นถานอวี้ซู ฟางเพ่ยหยาดูเหมือนจะพบที่ระบาย และน้ำตาของนางก็ร่วงหล่นลงมาราวกับสร้อยลูกปัดที่ด้ายขาด

“ลูกสาวผู้น่าสงสารของข้า อย่าร้องเลย ถ้าเจ้ายังร้องไห้อยู่อย่างนี้ ตาของเจ้าจะเจ็บเอาได้นะ” ฮูหยินหลูร้องไห้ออกมาอย่างเป็นทุกข์เมื่อเห็นฟางเพ่ยหยาร้องไห้อีกครั้ง

หลายวันมานี้ ฮูหยินหลูไม่รู้ว่าทำไมอาการป่วยของลูกสาวตนเองค่อย ๆ ดีขึ้น แต่อยู่ ๆ โรคก็เหมือนภูเขาลูกใหญ่ลงมาทับลูกสาวทันที นางกลับมาป่วยอีกครั้ง และคราวนี้ก็รุนแรงจนทำให้ทุกคนไม่ทันได้ตั้งตัว

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฮูหยินหลูก็แอบเช็ดน้ำตาอีกครั้ง

นางอายุหกสิบปีแล้ว ได้เห็นทุกสิ่งที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ลมแรงและคลื่นลูกใหญ่ นางมีความสุข ความรุ่งโรจน์ และความมั่งคั่ง ไม่สำคัญว่านางจะตาบอดหรือตาย แต่ลูกสาวคนเล็กของนางเพิ่งอายุแค่สามสิบกว่าปี หลานสาวของนางยังอยู่ในช่วงวัยแรกแย้ม และนางยังมีหนทางอีกยาวไกล

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฮูหยินหลูก็ถอนหายใจและร้องไห้ในขณะที่กอดฟางเพ่ยหยาแน่น

ดวงตาของผู้หญิงสองคนที่ตามมาข้างหลังก็แดงก่ำ และเช็ดน้ำตาเบา ๆ พวกนางก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองฮูหยินหลูและปลอบโยน “ท่านแม่ อย่าร้องไห้เลย ถ้านางเห็นท่านแม่เศร้า นางคงรู้สึกไม่สบายใจแน่ ๆ”

กู้เสี่ยวหวานไม่รู้ว่าผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างหลังคือใคร แต่นางได้ยินน้ำเสียงของพวกนาง และนึกถึงสิ่งที่ถานอวี้ซูเคยบอกนางเกี่ยวกับครอบครัวหลูมาก่อน

หญิงที่ดูอายุมากกว่าตนเล็กน้อยอายุยี่สิบกว่าปี รูปร่างอ้วนท้วน นางผู้นี้คือซ่งจวินหัว ภรรยาของหลูเหวินหยาง ลูกชายคนโตของตระกูลหลู นางเกิดในครอบครัวบัณฑิต แม้ว่าครอบครัวจะไม่ได้ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ในราชสำนัก แต่นางก็มีความอ่อนน้อมถ่อมตนและมีมารยาท

อีกคนที่อายุน้อยกว่าคือ เนี่ยอวี่ ภรรยาของหลูเหวินชง ลูกชายคนที่สองของตระกูลหลู

แม้ว่าเนี่ยอวี่จะอายุไม่มาก แต่หลูเหวินชงก็อายุไม่น้อย

หลูเหวินชงเป็นทหาร เขาชอบฝึกศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่ยังเด็ก เขาฝึกฝนในค่ายทหารเป็นเวลาหลายปี แม้ว่าเขาจะแก่กว่าหลูเหวินซินเพียงหนึ่งปี แต่ก็เพิ่งแต่งงานได้เพียงสองปี และหลูเหวินชงก็แก่กว่าเนี่ยอวี่มากกว่าสิบปี

หลังจากแต่งงานกันไม่นาน หลู่เหวินชงก็กลับไปเป็นทหารอีกครั้ง

เป็นเวลากว่าสองปีแล้วที่เขาไปและกลับอย่างเร่งรีบทุกวัน และภรรยาของเขาก็ยังไม่ท้องด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม ได้ยินมาว่าหลูเหวินชงจะถูกย้ายกลับเมืองหลวงในช่วงสองปีนี้ ดังนั้นจึงไม่รีบร้อน แม้ว่าลูกสะใภ้สองคนนี้จะไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่ในราชสำนัก แต่ทั้งคู่ก็เป็นคนที่อ่อนโยนและใจดี ซึ่งเป็นพรของตระกูลหลูเช่นกัน

ฮูหยินหลูมีวิสัยทัศน์ที่ดี ลูกสะใภ้ทั้งสองก็อ่อนโยนและเชื่อฟัง

ดังคำกล่าวที่ว่า ถ้าแต่งงานกับภรรยาที่ดีก็จะรุ่งเรืองถึงสามชั่วอายุคน แต่ถ้าแต่งงานกับภรรยาที่ไม่ดีก็จะเป็นโชคร้ายไปสามชั่วอายุคน

สิ่งนั้นมีเหตุผล

กู้เสี่ยวหวานอยู่ข้างหลัง มองอย่างระมัดระวังและเห็นทุกอย่างในสายตาของนาง

ในขณะนี้ ฮูหยินฟางกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว มีอ่างน้ำอยู่บนพื้นและมีคราบเลือดอยู่ในนั้น ดูเหมือนนางกำลังจะตายไปอย่างเงียบ ๆ