ตอนที่ 643 ขอโทษ(1)
…………….
ตอนที่ 643 ขอโทษ(1)
ไม่ต้องพูดถึงเหมาชุนเถา เพราะแม้แต่ฉินมู่หลานและคนอื่นๆ ก็ยังรู้สึกโกรธเคือง
“ชุนเถา แล้วตอนนั้นเธอไม่ได้สวนกลับไปเหรอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหมาชุนเถาก็ส่ายหน้าอย่างอึดอัด กล่าวว่า “เปล่า ตอนนั้นฉันตกใจจนนิ่งไปเลย พอตั้งสติได้ ฉันก็อยากจะสวนกลับนะ แต่เพื่อนร่วมงานของผู้หญิงคนนั้นลากหล่อนไปด้านหลังเสียก่อน ฉันเลยไม่ทันได้ลงมือ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น คนอื่นๆ ก็รู้สึกอึดอัดแทนเธอ
“ชุนเถา เธอควรจะลงมือให้เร็วกว่านี้นะ โดนคนตบหน้าฟรีๆ อย่างนี้มันช่างน่าอับอายจริงๆ”
และฉินมู่หลานก็ถามขึ้นมาอีกครั้งว่า “แล้วผู้จัดการกู้ว่ายังไง เขาได้ช่วยออกหน้าแทนเธอหรือเปล่า”
เมื่อพูดถึงผู้จัดการกู้ เหมาชุนเถาก็ไม่ได้ตำหนิเขา
“ผู้จัดการกู้ช่วยออกหน้าแทนฉันแล้ว”
เมื่อเห็นเหมาชุนเถาพูดแบบนั้น เซี่ยปิงหรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “แล้วผู้จัดการกู้ ช่วยตบกลับไปหรือเปล่า”
“ไม่ได้ตบกลับหรอก”
เหมาชุนเถาเห็นว่าเพื่อนสาวของหล่อนต่างก็อยากรู้อยากเห็น จึงเล่าเรื่องหลังจากนั้นต่อ “ตอนแรกผู้จัดการกู้ตั้งใจให้ภรรยาเก่าของเขาขอโทษและให้ฉันตบกลับ แต่ผู้หญิงคนนั้นจะยอมได้ยังไงล่ะ หล่อนไม่เพียงแต่จะไม่ยอมเท่านั้น ยังชี้หน้าด่าผู้จัดการกู้ด้วย”
“สุดท้ายผู้จัดการกู้ก็เลือดขึ้นหน้าและตบผู้ชายที่อยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนนั้นไปแทน”
ฉินมู่หลาน “…”
คนอื่นๆ “…”
เฉินเซี่ยวอวิ๋นเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ แล้วถามว่า “ผู้ชายที่อยู่ข้างผู้หญิงนั่นเป็นใคร”
ทุกคนก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะดำเนินมาในทิศทางนี้ เพราะคิดว่าอดีตภรรยาของกู้วั่งหลานคงได้บทเรียนไปแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าคนที่ได้บทเรียนคือเพื่อนร่วมทางของผู้หญิงคนนั้น
“อย่างนี้ก็แสดงว่าพี่น้องคู่นั้นก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่”
เหมาชุนเถาพยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่ น้องชายหล่อนก็ไม่ได้ดีต่างกับหล่อน แถมโดนผู้จัดการกู้สั่งสอนอย่างหนักด้วย”
เพราะกู้วั่งหลานลงมืออย่างว่องไว หล่อนจึงไม่โกรธมากตั้งแต่แรก
แต่ถึงกู้วั่งหลานจะช่วยจัดการกับน้องชายของผู้หญิงคนนั้น ฉินมู่หลานและเซี่ยปิงหรุ่ยก็ยังคงรู้สึกโกรธแทนเหมาชุนเถา
ระหว่างที่ทุกคนพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เสี่ยวจี๋เซียงลุกขึ้นเป็นคนแรกแล้วพูดว่า “ผมไปเปิดเองครับ”
เมื่อเสี่ยวจี๋เซียงกลับมา ก็เห็นกู้วั่งหลานซึ่งเป็นคนที่ทุกคนเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้เดินตามหลังมา
กู้วั่งหลานไม่ได้คิดว่าฉินมู่หลานและคนอื่นๆจะอยู่ด้วย สายตาของเขากวาดไปที่เหมาชุนเถาก่อน เมื่อเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าของหล่อน เขาก็รู้สึกผิดเล็กน้อยและกล่าวขอโทษ
“ผมขอโทษนะที่เป็นต้นเหตุ”
เมื่อเหมาชุนเถาได้ยินดังนั้น หล่อนก็รีบโบกมือแล้วพูดว่า “ผู้จัดการกู้ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณไม่ต้องขอโทษฉัน ยิ่งไปกว่านั้นคุณก็ช่วยฉันเอาคืนแล้ว”
อย่างไรก็ตามกู้วั่งหลานกลับรู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำนั้นยังไม่เพียงพอ
“คุณแม่จี๋เซียง คุณวางใจได้เลย เรื่องนี้ผมจะต้องช่วยทวงความเป็นธรรมให้คุณ”
“แต่ว่า…”
เหมาชุนเถาอยากจะพูดว่าเมื่อวานกู้วั่งหลานได้ช่วยทวงความเป็นธรรมให้หล่อนแล้ว แต่ยังไม่ทันที่เหมาชุนเถาจะพูดจบ ฉินมู่หลานก็พูดแทรกขึ้นมาว่า “ถ้าอย่างนั้นฝากผู้จัดการกู้ด้วยนะคะ ชุนเถาของเราไม่เคยถูกรังแกขนาดนี้มาก่อน”
เซี่ยปิงหรุ่ย ก็พูดเสริมขึ้นมาว่า “ใช่แล้วค่ะ สภาพจิตใจของชุนเถาดีมากตอนที่ออกไปซื้อของกับคุณ แต่กลับถูกคนทำร้าย ยังดีที่ชุนเถาเป็นคนดี ถ้าเจอพวกเราก็ไม่รู้ผลจะเป็นยังไง”
กู้วั่งหลานรู้ดีว่าเหมาชุนเถาจิตใจดีและบริสุทธิ์ จึงรู้สึกว่าเรื่องในวันนั้นต้องขอโทษหล่อน จึงได้มาขอโทษอย่างจริงใจ และออกตัวว่าจะช่วยทวงความเป็นธรรมให้หล่อนในภายหลัง
“มู่หลาน งั้นพวกคุณคุยกันต่อเถอะ ผมขอตัวกลับก่อน”
หลังจากที่กู้วั่งหลานจากไป เฉินเซี่ยวอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา “ผู้จัดการกู้ดูจะเป็นคนรับผิดชอบดีนะ รู้ว่าเป็นปัญหาของอดีตภรรยาเขาก็คิดจะทวงความยุติธรรมให้กับชุนเถา”
เซี่ยปิงหรุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ผู้จัดการกู้เป็นคนที่มีความรับผิดชอบดี”
ฉินมู่หลานหันไปทางเหมาชุนเถาแล้วถาม “ชุนเถา ผู้จัดการกู้บอกว่าจะทวงความยุติธรรมให้เธอ เธออยากจะเอาคืนเองไหม”
เหมาชุนเถาได้ยินดังนั้นก็หันไปมองฉินมู่หลานอย่างตะลึง “ยังเอาคืนได้เหรอ”
“พวกเราต้องคิดหากันดีๆ เราไม่อาจให้เธอถูกเอาเปรียบได้” ฉินมู่หลานรู้เรื่องราวของกู้วั่งหลานอยู่ไม่ใช่น้อย เธอจึงรังเกียจพฤติกรรมของอดีตภรรยาของเขามาก ไม่คาดคิดว่าคราวนี้จะเกิดเรื่องแบบนี้อีก ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อผู้หญิงคนนั้นยิ่งเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
เกาซุนชิวซึ่งอยู่ข้างๆ เอ่ยเสริม “ใช่แล้ว พวกเราต้องคิดหากันให้รอบคอบ ต้องหาทางได้สิน่า”
เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างก็ช่วยเหลือกัน เหมาชุนเถาก็รู้สึกตื้นตันใจขึ้นมา
“มู่หลาน ปิงหรุ่ย เซี่ยวอวิ๋น ซุนชิว ขอบคุณพวกเธอมากจริงๆ ขอบคุณมาก”
ฉินมู่หลานพยักหน้าพร้อมกล่าวว่า “พวกเราเป็นเพื่อนกัน เธอไม่ต้องเกรงใจ”
พูดจบก็หันไปทางเหมาชุนเถาเพื่อฟังความคิดเห็นของหล่อน
ดวงตาของเหมาชุนเถาค่อยๆ แน่วแน่ขึ้น
“ฉันไม่ได้อยากจะเอาคืน แต่ฉันอยากให้ผู้หญิงคนนั้นขอโทษฉันด้วยปากของหล่อนเอง”
เมื่อได้ยินคำนี้ ฉินมู่หลานก็ยิ้มออกมา “ดี พวกเราจะช่วยกันคิดหาหนทาง”
เดิมทีเหมาชุนเถารู้สึกหดหู่เพราะใบหน้าบวมช้ำที่ทำให้ไปรายงานตัวไม่ได้ แต่ไม่คาดคิดว่าเพื่อนๆ จะมาหาตน แถมยังช่วยคิดหาหนทางในการทวงความยุติธรรมให้กับหล่อนอีกครั้ง ทำให้หล่อนรู้สึกโชคดีที่เจอเพื่อนดีๆแบบนี้ที่มหาวิทยาลัย
……………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
ยังดีที่ผู้จัดการกู้ออกหน้าช่วย ไม่งั้นจะย้ายไปอยู่หมวดผช.ธงแดงแล้วนะ
ไหหม่า(海馬)
