ตอนที่ 573 การประชุมแลกเปลี่ยน(2)
ตอนที่ 573 การประชุมแลกเปลี่ยน(2)
ฉินมู่หลานได้ฟังดังนั้น ก็รู้สึกสบายใจมาก ไม่เพียงแต่จะได้คนมีความสามารถมาทำงานด้วยเท่านั้น แต่ยังไม่ต้องกังวลเลยด้วย
“ปิงหรุ่ย ฝากขอบคุณคุณปู่ของเธอด้วยนะ”
“ได้เลย ไม่มีปัญหา”
วันลงทะเบียนเรียนผ่านไปอย่างราบรื่น ฉินมู่หลานกับเซี่ยปิงหรุ่ยได้รับหนังสือแล้วก็ไปที่หอพัก เมื่อมาถึง เหมาชุนเถากับเฉินเซี่ยวอวิ๋นก็อยู่ที่นั่นแล้ว
ฉินมู่หลานเห็นพวกหล่อนจึงพูดด้วยรอยยิ้ม: “ตอนเที่ยงไปกินข้าวกลางวันด้วยกันเถอะ” จากนั้นเธอก็มองเหมาชุนเถา แล้วพูดว่า: “ชุนเถา วันนี้เสี่ยวจี๋เสียงจะกลับบ้านตอนไหน อยากเรียกมาด้วยไหม”
เหมาชุนเถาได้ฟังแบบนั้นก็ยิ้ม แล้วตอบว่า “ได้สิ ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับบ้านก่อน แล้วพาจี๋เสียงมาที่นี่”
แต่สุดท้ายก็พูดถึงสือหยวนฝูอีกครั้งว่า “จะว่าไปแล้วหยวนฝูก็ไม่ได้มามหาวิทยาลัย หล่อนรอคลอดลูกอยู่ที่บ้านเกิด คงไม่กลับมาจนกว่าจะอยู่เดือนเสร็จ”
หล่อนกับสือหยวนฝูเรียนสาขาวิชาวรรณคดีเหมือนกัน จึงรู้ข่าวของสือหยวนฝูทันที
ฉินมู่หลานลองนับวันดู แล้วพบว่าสือหยวนฝูใกล้จะคลอดแล้วจริง ๆ
“เวลาผ่านไปเร็วมาก ลูกของหยวนฝูใกล้จะคลอดแล้ว ถ้าหล่อนกลับมา เราต้องเตรียมของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ให้กับลูกของหล่อนด้วยนะ”
ทุกคนพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้เลย ถึงตอนนั้นเราจะเตรียมไว้ให้พร้อม”
ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน เกาซุนชิวก็เข้ามาด้วย เมื่อได้ยินว่าพวกเธอจะออกไปกินข้าวด้วยกันตอนเที่ยง หล่อนก็วางหนังสือเรียนลงแล้วมองพวกฉินมู่หลาน แล้วถามว่า “พวกเธอจะไปกันตอนนี้เลยเหรอ?”
“จะไปแล้ว”
หลังจากที่ทุกคนมาถึงร้านอาหารหน้ามหาวิทยาลัย ฉินมู่หลานและคนอื่น ๆ ก็เริ่มสั่งอาหาร ในขณะที่เหมาชุนเถากลับบ้านไปรับเสี่ยวจี๋เสียง
เพื่อความสะดวกในการไปกลับจากมหาวิทยาลัย เหมาชุนเถาเช่าบ้านไม่ไกลจากที่นี่ ไม่นานก็มาพร้อมกับเสี่ยวจี๋เสียง และอาหารก็เกือบจะถูกยกมาแล้ว จากนั้นทุกคนก็กินข้าวร่วมกันอย่างคึกคัก
หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉินมู่หลานก็จ่ายเงินล่วงหน้า
ไม่มีใครคัดค้านเลย แม้แต่เหมาชุนเถาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “อาทิตย์หน้ามากินข้าวเย็นที่บ้านฉันสิ ฉันจะเลี้ยงอาหารจานพิเศษจากบ้านเกิดให้พวกเธอลองชิม”
“ได้เลย”
ทุกคนยิ้มและพยักหน้า แล้วเดินกลับไป
เซี่ยปิงหรุ่ยยังคงอยู่กับฉินมู่หลาน “มู่หลาน ทำไมเราไม่ไปเดินเล่นกันล่ะ เราตกแต่งร้านได้ตอนที่พวกคุณอากลับมา แต่เราไปดูข้าวของอื่น ๆ ที่จะเอามาใช้ในร้านซิ่งหลินไว้ก่อนได้”
นี่อาจเป็นอาชีพแรกของหล่อน เซี่ยปิงหรุ่ยจึงกังวลเรื่องนี้เป็นพิเศษ
“ได้สิ”
ฉินมู่หลานไม่ขัด เดินตามเซี่ยปิงหรุ่ยไปตามถนน ทั้งสองคนเดินกันเยอะมาก และพึงพอใจข้าวของต่างๆ มากมาย ในที่สุดเซี่ยปิงหรุ่ยก็อยากได้แจกันที่จะวางไว้ในร้านแล้ว
ฉินมู่หลานเห็นแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า: “ปิงหรุ่ย เธอใจร้อนเกินไป ของพวกนี้ยังไม่จำเป็นซะหน่อย”
“ไม่เป็นอะไรหรอกน่า เราซื้อมันไปก่อนได้ แล้วค่อยขนไปที่ร้านซิ่งหลินเมื่อถึงเวลา”
เซี่ยปิงหรุ่ยรู้สึกตื่นเต้นมาก ซื้อของตกแต่งร้านมากมาย และในที่สุดก็ขนของทั้งหมดไปไว้ที่บ้านของหล่อน
“เอาล่ะ ปิงหรุ่ย ฉันขอตัวกลับก่อนแล้วนะ”
“ได้เลย พรุ่งนี้เจอกัน”
เซี่ยปิงหรุ่ยยิ้มและโบกมือให้ฉินมู่หลาน จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “หวังว่าพวกคุณอาจะรีบกลับมาเร็ว ๆ นี้นะ จะได้ปรับปรุงร้านซิ่งหลินใหม่ให้เร็วที่สุด”
คำพูดนี้เป็นจริงโดยไม่คาดคิด เซี่ยเหวินปิง ฉินเจี้ยนเซ่อและคนอื่น ๆ กลับมาเร็วกว่าที่คาดไว้ห้าวัน
“พ่อคะ เหลืออีกตั้งหลายวันถึงจะถึงวันกลับมาไม่ใช่เหรอคะ ทำไมกลับมาเร็วจัง”
เมื่อฉินมู่หลานกลับมาจากมหาวิทยาลัย ก็เห็นกลุ่มคนที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่น เธอจึงประหลาดใจมาก
ฉินเคอวั่งก็รู้สึกเช่นกันในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เขาได้ติดตามไปดูโครงการของพวกเขา จึงรู้ระยะเวลาการก่อสร้างโดยประมาณ แต่พ่อของเขาและคนอื่น ๆ กลับมาเร็วกว่ากำหนดตั้งหลายวัน
ฉินเจี้ยนเซ่อและเซี่ยเหวินปิงไม่คาดคิดว่าจะพบกับฉินมู่หลานกับน้องชายของเธอที่ประตู พวกเขายิ้มแล้วพูดว่า “เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ”
หลังจากทุกคนเข้ามาแล้ว เด็กน้อยทั้งสี่ก็รีบวิ่งออกมา พวกเขายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับฉินเจี้ยนเซ่อ และเซี่ยเหวินปิงในตอนแรก แต่หลังจากทำความรู้จักกับพวกเขามาระยะหนึ่งแล้ว พวกเขาก็เอาแต่เรียกหาคุณปู่คุณตา
พวกฉินมู่หลานได้รู้ว่ามีคนอีกหลายคนเข้าร่วมทีมก่อสร้างของฉินเจี้ยนเซ่อ เป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาจึงดำเนินโครงการก่อนหน้านี้ให้เสร็จสิ้นได้อย่างรวดเร็ว แล้วรีบกลับมาได้
หลังจากที่ซูหว่านอี๋กับเหยาจิ้งจือกลับมา ก็พบว่าพวกสามีของตนกลับมาบ้านแล้ว ในตอนกลางคืนบ้านจึงมีชีวิตชีวามาก
เดิมทีฉินมู่หลานต้องการให้พ่อกับพ่อสามีของเธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้พักผ่อนเป็นเวลาสองวัน พวกเขาก็เรียกเหลียงถงมา แล้วไปที่ร้านซิ่งหลินเพื่อตรวจสอบในสถานที่ จากนั้นก็วางแผนเริ่มก่อสร้างเพื่อปรับปรุง
“พ่อไม่พักกันอีกสักสองสามวันเหรอคะ?”
ฉินเจี้ยนเซ่อยิ้ม ก่อนโบกมือแล้วพูดว่า: “พวกเราได้พักผ่อนกันพอแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกพี่น้องก็อยากเริ่มทำงานเร็ว ๆ ด้วย”
คราวนี้ทีมงานก่อสร้างทั้งหมดมาที่เมืองหลวง แม้แต่พวกลุงฉินก็มาด้วย เมื่อพวกเขามาที่นี่ ก็ต้องกลับไปเซินเจิ้นหลังจากทำงานที่นี่เสร็จแล้ว พวกเขาจึงวางแผนไว้ว่าจะเริ่มทำงานเร็ว
ฉินมู่หลานเห็นว่าทุกคนอยากรีบเริ่มทำงานเลย เธอจึงไม่พูดอะไรอีก แน่นอนว่าเธอเองก็หวังว่าจะตกแต่งให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้เปิดร้านได้เร็วด้วย
หลังจากที่เซี่ยปิงหรุ่ยรู้ข่าวนี้ หล่อนก็มีความสุขมาก ยังพาฉินมู่หลานไปดูการตกแต่งด้วย ขณะเดียวกันก็ได้บอกฉินเจี้ยนเซ่อเรื่องโรงงานผลิตยา และวางแผนว่าจะเริ่มก่อสร้างโรงงานผลิตยาโดยเร็วที่สุด
หลังจากฉินเจี้ยนเซ่อได้ฟังดังนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้ม: “อย่ากังวลเลยปิงหรุ่ย พวกอาจะเร่งดำเนินการให้เร็วขึ้น แล้วจะได้ปรับปรุงตกแต่งโรงงานผลิตยาด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยค่ะ ต้องรบกวนคุณอาแล้วค่ะ”
“ไม่มีปัญหา พวกอาก็อยากจะขอบคุณที่แนะนำงานให้เหมือนกัน” ด้วยความที่มีคนจำนวนมากมาช่วยกันตกแต่ง ฉินเจี้ยนเซ่อจะต้องจ่ายค่าแรงเยอะแน่นอน และยังเป็นโครงการของมู่หลานด้วย พวกเขาจึงต้องพยายามทำงานกันอย่างหนัก
สถานที่ทั้งสองถูกส่งมอบให้กับพวกฉินเจี้ยนเซ่อ ในขณะที่ฉินมู่หลานกับเซี่ยปิงหรุ่ยไปมหาวิทยาลัยด้วยความอุ่นใจ แต่สิ่งที่พวกเธอไม่คาดคิดก็คืออาจารย์ใหญ่หลัวซงผิงมาหาเพื่อแจ้งข่าวบางอย่าง
“ฉินมู่หลาน เซี่ยปิงหรุ่ย พวกเธอสองคนเก่งที่สุดในชั้นเรียนของเรา คราวนี้มีการประชุมแลกเปลี่ยนสำหรับนักศึกษา พวกเธอทั้งสองต้องไปเข้าร่วมด้วย”
เมื่อเซี่ยปิงหรุ่ยได้ฟังดังนั้น ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“การประชุมแลกเปลี่ยนสำหรับนักศึกษาอะไรเหรอคะ?”
หลัวซงผิงอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง: “นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่นจะมาแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยของเรา และเรียนด้วยครึ่งเดือน การประชุมแลกเปลี่ยนครั้งนี้เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยและประเทศของเรา ดังนั้นพวกเธอจึงต้องพยายามจัดการรับผิดชอบให้สุดความสามารถ”
……………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
โปรเจคใหญ่เรื่องหนึ่งยังไม่ทันจบ อีกโปรเจคหนึ่งมาหาทันทีเลย ดวงการงานปังไม่ไหวแล้วสองคนนี้
ไหหม่า(海馬)
