ดวงตาของเทพเจ้า God’s eyes - ตอนที่ 9

เมื่อเช้าตรู่เมื่อเจสันตื่นขึ้นมา

การลืมตาของเขาเปล่งประกายด้วยความแข็งแรงในขณะที่เขาบิดตัวเพื่อขจัดความเหนื่อยล้าของเขา

เมื่อเข้าสู่เครือข่ายสหพันธ์เจสันได้เข้าไปในสถานที่สำเร็จการศึกษาระดับกลางซึ่งเขาป้อนหมายเลขซีเรียลของเขา

เมื่อมองไปที่คะแนนที่เขา เจสันก็ติดอยู่ระหว่างอารมณ์หลายประเภท

ความสุขความเศร้าและความหงุดหงิดที่ปะปนกัน

เจสันได้คะแนนตรงตามที่คิด

‘ข้อสอบภาคทฤษฎี 100/100 คะแนน

ข้อสอบภาคปฏิบัติ 34/100 คะแนน

ตรวจเลือด: ผ่านแล้ว หมายเหตุตาบอด

แกนมานา: มือใหม่ระดับ 2 -40/100 คะแนน

ปลุกวิญญาณ: ยังไม่ทราบผล

มันเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ แต่เจสันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้  ดังนั้นเขาจึงเข้าไปในส่วนอีเมลของเขาและเห็นการแจ้งเตือนเกี่ยวกับการปลุกวิญญาณ

‘กำหนดเวลาปลุกวิญญาณ: อาทิตย์ที่ 2 สิงหาคม เวลา 10:25 น.’

เจสันถอนหายใจและสังเกตเห็นว่าเป็นวันที่ 2 สิงหาคมยังเหลือเวลาอีกกว่าสองสัปดาห์และเขาก็ไม่แน่ใจว่าจะต้องทำอะไรจนกว่าจะถึงตอนนั้น

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือรวบรวมมานาและรวมมันเข้ากับแกนมานาของเขาเพื่อปรับปรุงอันดับของเขาเนื่องจากเขาต้องการเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่สำหรับวันที่เขาจะเข้าไปในเจดีย์สัตว์ร้าย

โชคดีที่วันนี้ไม่ใช่วันปลุกจิตวิญญาณของเขา  ซึ่งเป็นผลข้างเคียงที่ค่อนข้างดีจากผลการสอบที่ไม่ดีของเขาดังนั้นจึงมีเวลาเหลือมากพอ

เจสันมีความคาดหวัง แต่ก็กลัวเล็กน้อยเพราะการปลุกวิญญาณและการเลือกจิตวิญญาณของเขาต่อไปนี้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ของเยาวชนทุกคนที่ต้องผ่าน

เขามีเงินมากพอที่จะซื้อสัตว์ร้ายตัวหนึ่ง แต่เขาไม่รู้ว่าพลังวิญญาณของเขาจะสูงแค่ไหน ดังนั้นเจสันจึงเลิกคิดถึงเรื่องที่ไม่จำเป็น

เขานั่งอยู่บนเตียงและรวบรวมมานาจนกระทั่งถึงเวลากลางวันแกนมานาของเจสันเกือบจะถูกเติมเต็ม

เจสันรู้สึกว่าเวลาในการเติมมานาของเขานั้นยาวนานมาก แต่เขาไม่มีคู่มือการหมุนเวียนที่ดีพร้อมคำอธิบายที่ดีเพื่อเร่งกระบวนการ

ก่อนที่เขาจะปลุกจิตวิญญาณให้เสร็จภายในสองสัปดาห์  เจสันต้องการเปลี่ยนแปลงบางสิ่งที่ก่อนหน้านี้ไม่จำเป็น

เขาต้องการเปลี่ยนเป็นอพาร์ตเมนต์ให้ดูดีขึ้น และซื้ออาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการ เสื้อผ้าใหม่และอื่น ๆ อีกมากมาย

ในขณะที่ยังไม่รู้ว่าเขาจะได้รับวิญญาณอะไรเจสันจึงต้องรอด้วยการเช่าอพาร์ทเมนต์ใหม่เนื่องจากพันธะวิญญาณอาจมีขนาดมหึมาและใหญ่เกินไปสำหรับอพาร์ตเมนต์ขนาดเล็ก

เจสันมีเครดิตเหลืออยู่จำนวนมาก แต่เขาไม่แน่ใจว่าของส่วนใหญ่ราคาเท่าไรเนื่องจาก เขาอพาร์ทเมนต์ของเขาราคาถูกมากและเขาซื้อขนมปังก้อน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและของว่างที่ตลาดด้วยความช่วยเหลือของ AI ของเขาก่อนที่เขาจะได้มองเห็น

เขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับวิธีจัดการกับการเงินของเขาดังนั้น เจสันจึงต้องค้นหาบางอย่างทางออนไลน์

ในช่วงบ่าย เจสันเขียนรายการเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาต้องการซื้อโดยมีราคาโดยประมาณอยู่หลังชื่อสิ่งของที่ในโทรศัพท์ของเขา

เนื่องจากเขาไม่ต้องการซื้อของเหล่านี้ทางออนไลน์เขาจึงออกไปข้างนอกมุ่งตรงไปยังย่านช้อปปิ้ง

เจสันต้องการเห็นทุกสิ่งรอบตัวและมันน่าเบื่อที่จะนั่งอยู่ในอพาร์ทเมนต์เล็ก ๆ ที่มีกลิ่นเหม็นตลอดทั้งวันโดยไม่มีใครอยู่

เขานำผ้าพันแผลติดตัวไปด้วยเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินหากมีคนจากชั้นเรียนมาปรากฏตัว แต่เขาเชื่อว่าพวกเขามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำมากกว่าการไปทัวร์ช้อปปิ้งในตอนนี้

พวกเขาอาจกำลังคิดถึงวิญญาณที่จะตื่นขึ้นและจิตวิญญาณในอนาคตของพวกเขาตลอดเวลาหรือคร่ำครวญถึงคะแนนสอบที่ต่ำ

ไม่กี่นาทีหลังจากออกจากห้องของเขา เจสันก็เข้าไปในถนนที่แออัดและมีแผงขายของมากมายในแต่ละด้าน

มีแผงขายของหลายประเภทรวมถึงแผงขายอาหาร แผงขายเสื้อผ้า อุปกรณ์วิเศษ แผงขายของเกี่ยวกับทรัพยากรมานา แผงขายอาวุธ แผงขายของเล่นแร่แปรธาตุและอื่น ๆ

เจสันต้องการเสื้อผ้าใหม่ ๆ อาหารและเขาต้องการซื้อสร้อยข้อมือควอนตัมที่จะมาแทนที่สมาร์ทโฟนที่ดูโบราณของเขา

โทรศัพท์เครื่องเก่าของเขาเก่ามากแล้ว แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เจสันตัดสินใจซื้อเครื่องใหม่

กำไลควอนตัมมีความต้านทานที่ดีกว่าซึ่งสามารถทนต่อการโจมตีจากสัตว์วิเศษได้  ในขณะที่โทรศัพท์ของเขาอาจจะถูกทำลายในไม่ช้าหากมันหล่นออกมาจากกระเป๋าอีกสองสามครั้งซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก

นอกจากนี้ในระหว่างการเดินทางผ่านเขตป่า  เจสันจะต้องรวดเร็วและยืดหยุ่นในขณะที่โทรศัพท์ของเขาใหญ่เกินไปและยากที่จะให้เคลื่อนไหวเช่นนั้นได้

เจสันมีเงินเหลือเพียงพอจากการประกันการตายของแม่  และเงินช่วยเหลือจากครอบครัวเซอร์อัส ดังนั้นเขาจึงสามารถซื้อสร้อยข้อมือควอนตัมได้

เนื่องจากต้องการพื้นที่เก็บข้อมูลเจสันจึงต้องการซื้อสร้อยข้อมือควอนตัมเป็นสิ่งแรก

เจสันใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในการยืนอยู่หน้าอาคาร 5 ชั้นพร้อมกับป้ายสร้อยข้อมือควอนตัมขนาดใหญ่

ร้านดูหรูหราและเจสันก็เข้ามาทางประตู

ผู้ดูแลคนหนึ่งทักทายเขาก่อนจะสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของเจสัน ทำให้เขาขมวดคิ้วเพื่อปกปิดการแสดงออกของผู้ดูแลอยู่ครู่หนึ่ง

“สวัสดีครับคุณมาที่นี่เพื่อซื้อนาฬิกาหรือสร้อยข้อมือควอนตัม หรือท่านอาจจะเข้าร้านผิด?”

เจสันรู้สึกได้ถึงผู้ดูแลที่จ้องมองมาที่เขาและจำได้อีกครั้งว่าเขาสวมเสื้อผ้าเก่าและหลุดลุ่ย

เขาเข้าใจคำถามของผู้ดูแลและไม่ได้เก็บงำความรู้สึกใด ๆ กับเขาขณะที่เจสันได้ตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ฉันมาที่นี่เพื่อซื้อสร้อยข้อมือควอนตัมคุณช่วยแนะนำตัวที่มีพื้นที่จัดเก็บที่เหมาะสมและมีความอดทนสูงที่สามารถรับมือกับการโจมตีจากสัตว์วิเศษได้หรือไม่และไม่ต้องถามว่าฉันมีเครดิตเพียงพอหรือไม่”

เขาพูดประโยคสุดท้ายเพื่อหลีกเลี่ยงการตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายหรือน่าอึดอัดและผู้ดูแลก็เข้าใจความหมายของเขา  แม้ว่าเขาจะไม่สามารถรู้ได้ว่าทำไมเด็กคนนี้จึงสวมเสื้อผ้าแบบนั้น  หากเขาสามารถซื้อสร้อยข้อมือควอนตัมได้

ผุ้ดูแลหยิบกำไลควอนตัมสองสามอันออกมา  ผู้ดูแลอธิบายความสามารถของมันด้วยประโยคง่ายๆไม่กี่ประโยครวมถึงราคาขนาดการจัดเก็บและอื่น ๆ

มีตั้งแต่ 10.000 – 1 ล้าน เครดิตทุกอย่างรวมอยู่ด้วยและเจสันที่คิดว่าเป็นโชคดีของเขา เพราะเขามี 5 แสน เครดิต และมันเพียงพอที่จะซื้อกำไลควอนตัมได้ 1 ชิ้น

เมื่อไล่ดูสร้อยข้อมือเรื่อยๆ เจสันก็พบสร้อยข้อมือสีดำซึ่งตรงตามที่เขาต้องการ

สร้อยข้อมือควอนตัม แบล็คโดมินิคบูล ซึ่งทำจากเหล็กสีดำและวัสดุอื่น ๆ

มันสามารถทนต่อการระเบิดของวัวปีศาจสีดำซึ่งเป็นสัตว์วิเศษประเภทพละกำลัง ที่ได้รับการเสริมพลังจากปีศาจและพื้นที่เก็บของมันคือ 2,500 ลูกบาศก์เมตร

อุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลเป็นส่วนที่แพงที่สุดของสร้อยข้อมือควอนตัมเนื่องจากต้องทำจากช่างตีเหล็กด้วยความช่วยเหลือของผู้เชี่ยวชาญด้านการจารึกและแกนของแกนมานาประเภทอวกาศ

ถ้าเจสันต้องการเขาก็สามารถขยายพื้นที่เก็บข้อมูลของเขาได้ แต่จะมีค่าใช้จ่ายมากกว่านี้และเจสันไม่ต้องการมันในขณะนี้

แกนมานาประเภทอวกาศนั้นหายากดังนั้นพื้นที่จัดเก็บจึงถูกสร้างขึ้นอย่างน้อย 60% ของราคา

เจสันต้องจ่ายเงิน 199 เครดิต ซึ่งทำให้เกิดความสับสนในใจของเขา แต่เขาได้ทำธุรกรรมไปยังบัญชีธนาคารของร้านค้าก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ

ผู้ดูแลรู้สึกประหลาดใจที่เด็กหนุ่มหน้าตาเซ่อซ่าคนนี้มีเครดิตมากมายเนื่องจาก พลเมืองส่วนใหญ่ได้รับเงินประมาณ 1,500 เครดิตต่อเดือนซึ่งเพียงพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวและจิตวิญญาณที่เล็กกว่าของพวกเขาด้วยอาหารเกรดต่ำ

พวกเขาไม่สามารถซื้ออาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงด้วยรายได้นี้ แต่การมีชีวิตอยู่ในเมืองเกรด C ด้วยเงิน 1,500 เครดิตต่อเดือนนั้นแทบจะเป็นเรื่องน่าแปลกใจ

แต่รายจ่ายของเจสันนั้นไม่ได้มากมากเพราะเมื่อก่อนเขาไม่ได้กินมากและไม่เคยซื้อเสื้อผ้าและของอื่น ๆ

เขาซื้อสิ่งของที่จำเป็นเพื่อสุขอนามัยและสุขภาพของเขาและอาศัยอยู่ในห้องที่มีกลิ่นเหม็นและดูน่ากลัวในราคา 100 เครดิตต่อเดือน

นอกจากนี้เขายังบอกให้ตัวเองซื้ออาหารที่มีโภชนาการสูงมากขึ้นเพื่อแก้ไขร่างกายที่ขาดสารอาหารและแข็งแรงขึ้น

รายจ่ายของเขาจึงน้อยกว่า 200 เครดิตต่อเดือนดังนั้นการจ่ายเกือบ 200 เครดิต จึงเป็นเรื่องที่มากเกินไปสำหรับหัวใจอันเล็กและอ่อนโยนของเขาที่จะรับมือได้

เจสันคิดว่าแม้ว่าค่าใช้จ่ายจะเยอะจนเขารู้สึกเสียดาย แต่ก็จำเป็นเพราะเขาต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อผจญภัยในเขตป่าเพื่อที่จะได้รับเครดิตในขณะที่คิดถึงอนาคต

เขาจะต้องตัดสินใจในไม่ช้าว่าเขาควรจะเข้าเรียนในโรงเรียนเวิร์สในอาร์เทสหรือไม่ เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้และความรู้ที่เขารู้ หรือได้รับเครดิตจากการล่าสัตว์ที่อ่อนแอในขณะที่พัฒนาตนเองอย่างช้าๆ