ดวงตาของเทพเจ้า God’s eyes - ตอนที่ 8

เจสันตัดสินใจเมื่อถึงคราวของเขา

เจสันขึ้นเวทีด้วยการก้าวอย่างช้าๆ แต่มั่นคง นักเรียนหลายคนไม่พอใจเพราะส่วนใหญ่หมดแรงและอยากกลับบ้าน

“ไอ้เจ้าขนะ นั้น มันไม่มีประโยชน์ มองก็ไม่เห็นว่าจะสามารถแสดงลำดับขั้นตอนของศิลปะการต่อสู้ที่เหมาะสมได้อย่างไร”

“ นั่นเป็นความจริง…อย่าเสียเวลาและลงมา”

“ อยากฉีกหน้าตัวเองหรอ?!?”

เจสันไม่สนใจสิ่งที่พวกเขาพูดและเขารอให้ผู้ตรวจสอบส่งสัญญาณทางวาจาให้เขาเริ่ม

มีผู้ตรวจสอบจำนวนมากอยู่รอบ ๆ ห้องโถงและมีนักเรียนอีกอย่างน้อยสิบคนกำลังแสดงลำดับศิลปะการต่อสู้ของพวกเขา

ก่อนที่ผู้ตรวจสอบจะให้สัญญาณ เจสันได้ยกมือข้างหนึ่งขึ้นไปในทิศทางของนักเรียนที่ดูถูกเขา ด้วยการชูนิ้วกลางขึ้นให้คนพวกนั้น

เขาจะไม่ได้พบพวกนั้นอีกแล้ว ดังนั้นเจสันจึงตัดสินใจตัดสัมพันธ์โดยไม่ต้องเสียใจใด ๆ

ทั้งโรงยิมเงียบเพราะมันค่อนข้างหยาบคายที่จะทำอะไรแบบนั้นและเพิ่มสถานการณ์ที่เจสันกำลังอยู่ต่อหน้าครูและผู้ตรวจสอบที่น่านับถือ แต่เจสันก็ไม่สนใจที่คนอื่นจะคิดไม่ดีกับเขา

ขณะที่นักเรียนเหล่านี้ต้องการระบายอารมณ์  ผู้เข้าสอบจึงขัดจังหวะพวกเขาด้วการส่งสัญญาณเริ่มต้นขณะที่เขาเพิกเฉยต่อพฤติกรรมหยาบคายของเจสัน

มักจะมีนักเรียนสองสามคนไม่สนใจเขา  ในฐานะผู้ตรวจสอบและบางครั้งนักเรียนสองสามคนจะต่อสู้กันเองในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ

เจสันเข้าสู่ตำแหน่งมาตรฐานของทหารหน่วยกอลิล่า ด้วยการเคลื่อนไหวที่ราบรื่นและเริ่มทำความเข้าใจกับลำดับแรกที่เขาเรียนรู้

เขาเคลื่อนไปรอบ ๆ มานาจำนวนเล็กน้อยภายในร่างกายของเขาตามช่องมานาใกล้กับเส้นเลือดของเขาห่อหุ้มมือของเขาด้วยฟิล์มมานา

นี้เพียงอย่างเดียวนี้เป็นความสำเร็จที่น่าอัศจรรย์เพราะจำเป็นต้องมีความแม่นยำและการควบคุมมานาเพื่อนำมานาไปยังส่วนหนึ่งของร่างกายและห่อหุ้มไว้เหมือนผิวหนังชั้นที่สอง

ในขณะเดียวกันเจสันต้องดูแลการกระจายมานาของเขาเนื่องจากปริมาณมานาที่เขามีอยู่ในขณะนี้น้อยมาก

ถ้าแก่นมานาของเขาใหญ่ขึ้นเจสันมั่นใจว่าเขาไม่จำเป็นต้องสร้างเยื่อบาง ๆ ที่เหมือนกระดาษเพื่อปกปิดหมัดของเขาซึ่งโฟกัสได้ดีพอสมควร

เคลื่อนไหวไปมาอย่างราบรื่นด้วยหมัดที่ห่อหุ้มของเขาตามการเคลื่อนไหวที่อธิบายไว้ในคำอธิบายของทหทารหน่อยกอลิล่า เจสันเริ่มเหงื่อออกช้าๆ

พื้นที่ทั้งหมดรอบ ๆนั้นเงียบสนิท ยกเว้นเสียงการเคลื่อนไหวของตัวเองในขณะที่ทุกคนประหลาดใจกับลำดับการเคลื่อนไหวที่สวยงามที่เจสันแสดงให้เห็น

แม้ว่าเจสันจะไม่เคยเห็นลำดับขั้นตอนของเทคนิคทหารหน่วยกอลิล่ามาก่อน แต่ลำดับแรกก็ตราตรึงอยู่ในใจของเขาในขณะที่เขาดูมันนับครั้งไม่ถ้วนในช่วงสัปดาห์ที่แล้ว

แทบไม่มีใครเข้าใจว่าเจสันสามารถทำได้อย่างไร  โดยไม่ต้องมองเห็นอะไรเลยเพราะมันไม่มีเหตุผลที่จะรู้ว่าจะต้องเคลื่อนไหวอย่างไรหากไม่มีใครเห็นว่าลำดับนั้นถูกนำไปใช้อย่างไม่ถูกต้องหรือไม่

การเคลื่อนไหวหนึ่งครั้งหลังจากนั้นดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีข้อผิดพลาดใด ๆ และการแสดงทั้งหมดที่ดูเหมือนการเต้นรำที่ชวนให้หลงใหลได้จบลงหลังจากผ่านไปหนึ่งนาที

เจสันเหงื่อท่วมตัวและหลังของเขาเปียกโชกไปด้วย แต่รอยยิ้มของเขาทำให้โรงยิมการสาธิตเทคนิคกาต่อสู้ของทหารหน่วยกอลิล่าให้ความรู้สึกราวกับว่าเขาได้รับอิสรภาพ

เขามองไม่เห็นผ้าพันแผล แต่มันไม่สำคัญเพราะการเคลื่อนไหวที่ถูกต้องและราบรื่นของเขาทำให้เขารู้สึกปีติยินดี

มานาที่เก็บไว้ของเขาถูกหมดสนิท แต่สิ่งนี้ไม่ได้ครอบคลุมถึงความสุขของเขา

ผู้ตรวจสอบมองไปที่เจสันด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยดวงตาของเขาเบิกกว้าง

เขาเคยเห็นอะไรแบบนั้นบ่อยครั้ง แต่ไม่ใช่จากเด็กตาบอดอันดับ 2 ของระดับมือใหม่ที่มีร่างกายไม่สมประกอบ

‘นักเรียนคนนี้มีพรสวรรค์ขนาดนี้เลยหรอ?!

เขารู้สึกถึงการไหลเวียนของมานาเมื่ออาจารย์สอนนักเรียนของเขาและเด็กคนนี้จำทุกอย่างได้และดำเนินการเช่นนั้นหรือไม่?

ใช้ได้ดีทีเดียว.’

เขาคิด แต่เขายังคงสงบและพูดด้วยเสียงเดียว

“ตรงตามข้อกำหนด: 120 คะแนน”

เกร็กได้คะแนนเต็ม 100 คะแนนเนื่องจากเทคนิคศิลปะการต่อสู้ของเขาแสดงให้เห็นอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าการสาธิตของเจสันดีกว่าของเขาเล็กน้อย

อย่างน้อยความแม่นยำและการควบคุมมานาของเจสันก็อยู่ในระดับที่แตกต่างจากเขา

อย่างไรก็ตามมันเป็นเพียงลำดับเดียวและไม่มีอะไรพิเศษถ้าใครทำงานหนักกับมันเนื่องจากข้อกำหนดนั้นค่อนข้างง่ายที่จะตอบสนอง

เจสันเองก็ประหลาดใจมากกว่าคนอื่น ๆ เพราะเขาไม่รู้ว่าเขาทำทุกอย่างถูกต้องหรือไม่

เขาไม่เคยเห็นเทคนิคการต่อสู้จากอาจารย์ของโรงเรียนเป็นการส่วนตัวและมีเพียงโครงร่างเท่านั้นที่เห็นเขา

แต่เขาก็มีความสุขที่เขาได้คะแนนมากกว่าที่เขาคาดไว้

กลับมาจากความสุขของเขา เขาถูกเตือนอีกครั้งว่าคะแนนเฉลี่ยของเขายังแย่อยู่

จากการคำนวณเล็กน้อยเขาก็พบว่าเขาทำได้ 34/100 คะแนนโดยเฉลี่ยซึ่งมากกว่าที่เขาคาดไว้มาก

การเพิ่มคะแนนที่น่าจะเป็น 100/100 จากการสอบภาคทฤษฎีคะแนนของเขาหมุนเวียนไปรอบ ๆ ผู้สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมต้นโดยเฉลี่ย

น่าเสียดายสำหรับเจสันการทดสอบครั้งต่อไปทำให้ความสุขของเขาแย่ลงทันทีที่ครูพูด

“เมื่อทุกคนสอบภาคปฏิบัติเสร็จแล้วเราจะสแกนอันดับของคุณและให้คะแนนคุณ”

ผู้เข้าสอบลุกขึ้นจากเก้าอี้และรวมตัวกันขณะที่ชายชราคนหนึ่งกล่าวด้วยเสียงอันดัง

“ทุกคนได้โปรดสงบสติอารมณ์  ถึงแม้จะมีความรู้สึกกดดันแต่อย่าต่อสู้กับมัน  เราจะสแกนแกนมานาของคุณในช่วงเวลาสั้น ๆ และให้คะแนนตามแนวทาง”

ความกดดันที่แปลกประหลาดและเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากผู้ตรวจสอบและกระจายออกไปโดยมีเขาเป็นศูนย์กลางนักเรียนทุกคนเริ่มสั่นเล็กน้อยก่อนที่ความหนาวเย็นจะหายไป

“หมาเลข 1 แอมิน อาเรียน มือใหม่ลำดับ 8  – 60 คะแนน”

“หมายเลข 2 อริน่า อาร์เต มือใหม่ลำดับ 9  – 80 คะแนน”

“ หมายเลข 3 … ..

“หมายเลข 158 เกร็ก เฟลเลอร์- มือใหม่อันดับ 2 – 140 คะแนน”

“หมายเลข 2374 เจสัน สเตลล่า มือใหม่อันดับ 2 – 40 คะแนน”

เมื่อเขาได้ยินเสียงของผู้ตรวจสอบเขาก็รู้สึกจุกในใจ เขารู้เรื่องการหักคะแนนจากเมื่อก่อน แต่มันเจ็บปวดกว่าที่เขาคิด จากที่เขาคิด 134/200 คะแนนของเขาตอนนี้อยู่ที่ 94/300

โอกาสสุดท้ายที่เขาจะได้คะแนนคือวิญญาณที่ตื่นขึ้นและเจสันที่ก่อนหน้านี้ค่อนข้างพอใจกับคะแนนของเขาก็กลับสู้ความรู้สึกท้อแท้

ทุกคนเริ่มเหนื่อยล้าและผู้ตรวจสอบก็แจกคะแนนเสร็จ

หลังจากนั้นเขาก็จบการสอบและเดินออกโดยไม่หันกลับมามอง

ในขณะเดียวกันเจสันก็กลับบ้านอย่างช้าๆโดยไม่สนใจใครรอบข้าง

เขาไม่ได้สังเกตเห็นการจ้องมองของเกร็กตามเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเขา

เป็นเวลาเย็นแล้วเมื่อเจสันมาถึงอพาร์ทเมนต์ขนาดเล็กของเขา

เมื่อเข้ามาในห้องเขาก็เข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำจากนั้นเขาก็ล้มลงบนเตียงและหลับสนิทเนื่องจากความเหนื่อยล้าของเขา