ดวงตาของเทพเจ้า God’s eyes - ตอนที่ 59

เจสันเก็บกล่องนีโอซิดยืนต้นพร้อมผลบาคูรีสีขาวศักดิ์สิทธิ์ขณะที่พวกเขาเดินช้อปปิ้งต่อในขณะที่เงินทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปหมดแล้วยกเว้นเงินก้อนเล็ก

เป็นเวลาบ่ายแล้วและเด็ก ๆ กำลังจะกลับไปหาพ่อแม่ของเฟลเลอร์เมื่อเสียงไซเรนดังลั่นไปทั่วทั้งซอยและทั้งเมือง

** โปรดทราบโปรดให้ความสนใจ …

เนื่องจากสาเหตุที่ไม่คาดคิดสัตว์ร้ายจำนวนมากได้ก้าวผ่านโดมมหัศจรรย์ ตอนนี้พวกมันกำลังเดินทางไปที่กำแพงเมือง

กรุณาอยู่ในความสงบและไปยังที่พักพิงที่ใกล้ที่สุดหรือในบริเวณใกล้เคียงที่ปลอดภัย

นี่ไม่ใช่การทดสอบ ย้ำ นี่ไม่ใช่การทดสอบ! **

‘ ห๊ะ? ‘

เจสันมาเลียและเกร็กมองหน้ากันอย่างไม่แน่ใจว่าจะต้องทำอะไรหรือไปที่ไหน! เกร็กและเจสันไม่เคยอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้และพวกเขาหวังว่ามาเลียจะเชี่ยวชาญกับสถานการณ์เช่นนี้มากขึ้น

มาเลียเปิดแผนที่เมืองจิโร่ทันทีเพื่อกำหนดเส้นทางไปยังที่พักพิงที่ใกล้ที่สุดสำหรับพวกเขา

แต่ก่อนที่พวกเขาจะไปได้ พวกเขาก็ได้ยินเสียงคำรามจากนอกเมืองดังก้องไปทั่วท้องถนน ขณะที่มวลสีดำปกคลุมท้องฟ้า

พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อพวกเขาเห็นมวลสีดำขนาดใหญ่ พวกเขารู้สึกกลัวและราวกับว่าดวงตาสีดำคุกคามพวกเขา

เมื่อพวกเขาหายจากความหวาดกลัว  พวกเขาก็เริ่มรีบไปยังที่พักพิงถัดไปเหมือนกับที่มนุษย์หลายพันหลายพันคนกำลังทำ

ตรอกช้อปปิ้งเต็มไปด้วยมนุษย์และทุกคนก็พุ่งไปในทิศทางเดียวกันโดยไม่สนใจว่าพวกสัตว์ร้ายจะบุกมาทางไหน

จากมุมหางตาของเขา  เจสันสามารถมองเห็นเด็กสาวร้องไห้อยู่คนเดียวและเจสันต้องการช่วยเธอ เมื่อเขาถูกชายผู้มีตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญผลักออกไปซึ่งดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัวขณะที่เขาวิ่งผ่านเจสัน

ด้วยความไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเจสันรู้สึกกลัวเล็กน้อย

เจสันจะถูกปล่อยให้อยู่ตามลำพังหากเกร็กไม่ชะลอ เพื่อคลุมตัวเจสันด้วยร่างกายที่ใหญ่กว่าขณะที่ค่อยๆ วิ่งไปข้างหน้า

มันเป็นเรื่องน่าขันที่เห็นว่าแม้แต่คนงานและพนักงานต้อนรับธรรมดาก็เร็วกว่าเจสันและอาจแข็งแกร่งกว่าด้วย  แม้ว่าประสบการณ์การต่อสู้ของพวกเขาแทบจะไม่มีก็ตาม

ในขณะที่มีความคิดมากมายไหลผ่านจิตใจของเจสัน

‘ทหารสามารถจัดการกับสัตว์ร้ายได้หรือไม่? ทำไมทุกคนถึงพึ่งพาคนอื่น แทนที่จะสู้กลับ? มนุษย์บางคนที่นี่มีความแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กับสัตว์ร้ายพวกนี้! ‘

และคำถามอื่น ๆ อีกมากมายที่ไหลเข้ามาในจิตใจของเขา แต่คำถามพวกนั้นทรมานจิตใจของเขามากกว่าคำถามอื่น ๆ ของเขา

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าศูนย์พักพิง เด็กทั้งสามสามารถมองเห็นธรรมชาติที่แท้จริงของมนุษยชาติได้ในที่สุด  เพราะมนุษย์หลายร้อยคนยืนอยู่หน้าประตูที่ปิดไปแล้วและดูเหมือนพวกเขาจะกลัว

อาจเห็นความตกใจในตัวพวกเขาในขณะที่เด็กตัวเล็ก ๆ จับพ่อแม่ไว้แน่น และไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น …

เกร็กถึงกับผงะ

“เขาปิดเพื่อไม่ให้เขางั้นเราะ เอาจริงดิ?!”

ทันใดนั้นทั้งสามก็เริ่มรู้สึกกลัวเพราะอันดับของทั้งสาม ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน พวกเขาไม่สามารถเอาชนะสัตว์ร้ายนับหมื่นได้ด้วยตัวคนเดียว

มาเลียยังคงสงบนิ่งและมองไปที่ผู้คนที่อยู่หน้าประตูที่ปิด

“อ่าทำไมเผ่าพันธุ์ของเราถึงเป็นได้แค่ขยะ!! เพื่อช่วยตัวเองต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยหรอ … “

และเจสันสัมผัสได้ถึงความขยะแขยงในน้ำเสียงของเธอ โดยไม่ตำหนิความรู้สึกของเธอในขณะที่เจสันเข้าใจความรู้สึกของเธอได้อย่างสมบูรณ์

เห็นได้ชัดว่ามนุษย์ในที่พักพิงปิดประตูทันทีที่มีจำนวนหนึ่งอยู่ข้างในและแม้ว่าจะมีที่ว่างเพียงพอ แต่พวกเขาก็ละทิ้งจิตกุศลและความรักที่มีต่อเผ่าพันธุ์ของตัวเองและปิดประตูล็อคอย่างแน่นหนา

ที่พักพิงถัดไปจะอยู่ห่างออกไปค่อนข้างไกลและเจสันที่สงบสติอารมณ์ เพราะอาร์เทมิสอยู่เคียงข้างเขา ละเจสันตัดสินใจก่อนที่มาเลียจะได้พูดอะไร

“เราต้องไปซ่อนที่ไหนสักแห่ง … ฉันไม่แน่ใจว่าสถานที่ใดดีที่สุดในการซ่อนตัว แต่การตามหาพ่อแม่มีโอกาสฆ่าตัวตายมากกว่าเพราะเราไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ส่งสัญญาณฉุกเฉินให้พวกเขาโดยที่ GPS ของเธอเปิดใช้งานแล้วพวกเขาจะได้สามารถช่วยเหลือเราได้โดยเร็วที่สุด หากไม่มีอะไรสำคัญเกิดขึ้นในเขตของพวกเขา พวกเขาจะมาหาเรา ”

เจสันกล่าวออกมา

มาเลียมองไปที่เจสันด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเขาสามารถสงบสติอารมณ์ได้ แม้จะมีฝูงสัตว์ร้ายต่อหน้าพวกเขาและเธอก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

ทุก บริษัท หรือร้านค้าขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยมีห้องปลอดภัยและพวกเขาตัดสินใจซ่อนตัวอยู่ในร้านค้าเล็ก ๆ ซึ่งรับคนได้ไม่กี่คนจนกว่าจะเต็ม

เมื่อประตูถูกปิดเด็กชายและเด็กหญิงกลุ่มเล็ก ๆ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 อาจร้องไห้เพราะไม่สามารถรับแรงกดดันได้

เจสันค่อนข้างสงบ เพราะเขาต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายมากมายและค่อนข้างไร้เดียงสา เพราะเขาซื้อปืนพกและคาดหวังว่าจะสามารถใช้มันได้

`ทำไมฉันถึงคาดหวัง!?! มีมนุษย์หลายพันคนกำลังจะตายในแต่ละวินาที? “

เจสันคิดและความตื่นเต้นของเขาก็หมดลงภายในไม่กี่วินาที

ไม่ทราบว่ากระสุนเจาะเกราะสามารถเจาะสัตว์ร้ายที่แข้งแกร่งเหล่านี้ได้หรือไม่ แต่เจสันมั่นใจว่าอย่างน้อยเขาก็สามารถทำร้ายพวกมันได้ด้วยการใช้มามานาช่วยในการโจมตี

เกร็กและเจสันไม่ใช่เด็กปกติเมื่อเทียบกับเด็กคนอื่น ๆ ที่อายุ 13-14 ปีเพราะเจสันโตเร็วขึ้นเนื่องจากความรับผิดชอบและความพิการของเขาในการมองเห็น ในขณะที่เกร็กโตเร็วกว่าคนอื่นเล็กน้อยเพราะเขาต้องเผชิญกับความเป็นจริงในโรงเรียนประถม การต่อสู้กับสัตว์ร้ายมากมายแม้ว่าเขาจะยังทำตัวเหมือนเด็กในบางครั้งก็ตาม

ดูเหมือนว่ามาเลียต้องเผชิญกับฝูงของสัตว์ร้ายมากมายเพราะเธอสงบกว่าเจสันและก่อนที่เขาจะพูดอะไรบางอย่างเธอได้ส่งสัญญาณฉุกเฉินไปยังพ่อแม่ของเธอแล้ว

ฝูงของสัตว์ร้ายไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ธรรมชาติของมนุษย์ไม่สามารถคาดเดาได้

ไม่ทราบว่าฝูงของสัตว์ร้ายสามารถเข้าถึงเขตรอบนอกได้หรือไม่  อาจจะไม่ใช่ทั้งเขตชั้นในแต่ผู้คนก็ตื่นตระหนกขนาดนี้แล้ว?

หากทุกคนมีพฤติกรรมเหมือนพวกนั้น มนุษยชาติก็คงจะสูญพันธุ์ไปแล้วเมื่อ 300 ปีก่อน

ในขณะที่รอให้ทหารเคลียร์ฝูงสัตว์ร้าย เจสันยังคงสามารถเข้าถึงเครือข่ายด้วยสร้อยข้อมือควอนตัมของเขาในขณะที่เขาพยายามผ่อนคลายด้วยการดูวิดีโอเทคนิคศิลปะการป้องกันตัวเกี่ยวกับความเข้าใจที่สูงขึ้นเกี่ยวกับเทคนิค ศิลปะการป้องกันตัวด้วยความเชี่ยวชาญกริชคู่

ก่อนหน้านี้เขาเฝ้าดู ความเชี่ยวชาญของกริชเล่มเดียว แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนการตัดสินใจ

ในขณะที่เจสันดูวิดีโอและพยายามสงบสติอารมณ์เขาก็คอยระวัง

แต่ถึงอย่างนั้นเกือบทุกคนก็มองเขาแปลก ๆ

‘ ทำไมถึงสงบในขณะที่ฝูงสัตว์ร้ายเกิดขึ้น? วัยรุ่นคนนี้เป็นอะไรกัน.. แล้วจะหาคอนแทคเลนส์ได้ที่ไหน … หน้าตาดีจัง ‘

กลุ่มชายวัยกลางคนหญิงและนักเรียนมัธยมต้นที่หวาดกลัวคิด

เกร็กยังคงแข็งทื่อ แต่เมื่อเห็นเจสันก็คลายความตึงเครียดลงบ้างในขณะที่เขานั่งลงข้างๆเจสันเพื่อขอดูวิดีโอด้วย

ตอนนี้เกร็กแข็งแกร่งกว่าเจสันในทุกด้าน วิญญาณ ความแข็งแกร่ง ความแข็งแกร่งระดับมานาและอาจจะมากกว่านั้น แต่ความใจเย็นของเจสันทำให้ความกลัวของเกร็กตายลงและเขาต้องการที่จะใกล้ชิดกับเจสันมากขึ้น เพราะเขารู้สึกปลอดภัยกว่าด้วยวิธีนี้ซึ่ง เป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลอย่างสมบูรณ์

อย่างไรก็ตามนั่นไม่ใช่กรณีทั้งหมดและเจสันหวังแค่ว่าฝูงสัตว์ร้ายจะจบลงในไม่ช้า

เขามั่นใจว่าสัตว์วิเศษไม่สามารถคุกคามเมืองเกรด B ได้ … อย่างน้อยพวกมันก็ไม่สามารถทำลายล้างได้ทั้งหมด

แต่ปัญหาหลักที่เจสันคิดออกก็คือความเป็นไปได้ที่สัตว์ร้ายที่ได้รับการจัดอันดับผู้พิทักษ์ เพียงไม่กี่ตัวซึ่งมีอันดับสูงกว่าสัตว์วิเศษทำให้ฝูงสัตว์ร้ายสัตว์ร้ายเหล่านี้สูงขึ้น

รู้สึกราวกับว่าเจสันรู้ว่าเผ่าพันธุ์ใดทำให้เกิดฝูงสัตว์ร้าย แต่เขาจำไม่ได้ว่ามันคืออะไร

เจสันมั่นใจในตัวเองมากเกินไปเพราะดวงตาของเขาเหนือกว่าคนอื่น  จิตวิญญาณของเขาไม่เหมือนใคร  หากไม่มีพลังวิญญาณและความสามารถในการต่อสู้ของเขาก็ค่อนข้างดีเช่นกัน แต่แม้ว่าเขาจะรวมทุกอย่างเข้าด้วยกันเขาก็ยังไม่สามารถเผชิญหน้ากับพวกมันได้ ซึ่งทำให้เขาผิดหวัง

เมื่อเข้าใจสถานการณ์ที่พวกเขาอยู่ข้างในอีกครั้ง  เจสันตัดสินใจที่จะสร้างผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ด้วยความสามารถในปัจจุบันของเขา  โดยทำบางสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำนัก

ดูวิดีโอเพื่อสงบสติอารมณ์โดยรอบ !!