ดวงตาของเทพเจ้า God’s eyes - ตอนที่ 4

เจสันลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่เจสันเห็นคือกำแพงแตกร้าวที่ว่างเปล่าซึ่งดูสกปรกมากอย่างที่เขาคาดไว้

เจสันไม่รู้ว่ามันเป็นสีไหนเพราะเขาไม่เคยเห็นสีมาก่อน แต่สีนั้นดูเก่าและในบางจุดมันก็พองขึ้น
ห้องนั้นมีสีที่ซ้ำซากจำเจในขณะที่ดูเหมือนว่าห้องจะเล็กกว่าที่เขาจินตนาการไว้

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เจสันได้ค้นคว้าเกี่ยวกับประสาทสัมผัสของมนุษย์มากมายด้วยความช่วยเหลือของ AI ของสมาร์ทโฟนของเขาเนื่องจากเขาต้องการตรวจสอบว่าดวงตาของเขาทำงานได้อย่างปกติหรือไม่หลังจากที่เขาสามารถมองเห็น

เขาสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ปกติเนื่องจากเขาสามารถเห็นบางสิ่งบางอย่างที่เขาคาดว่าน่าจะเป็นกระแสมานาซึ่งก่อนหน้านี้เขาเคยรู้สึกมาก่อน

เจสันแน่ใจเพียงว่ามันเป็นกระแสมานาขณะที่เขาเห็นมันไหลผ่านเขาและความรู้สึกที่เขารู้สึกว่าเป็นสิ่งเดียวกับสิ่งที่เจสันได้คุ้นเคยเมื่อต้องคอยดึงมานาเข้าร่างก่าย

เขาสามารถมองเห็นการไหลของมานา!

นั่นเป็นสิ่งที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถทำได้ .. อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่ AI บอกเขา
เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เจสันเดินออกจากห้องของเขาวิ่งลงบันไดและออกจากอาคารให้เร็วที่สุดเพียงเพื่อจะเห็นว่าข้างนอกมืดแล้วมีโคมไฟสองสามดวงที่ถนนทำให้ถนนมืดมนสว่างขึ้น

‘นี่คือความมืดมิดในคืนนี้หรือ? สายไปแล้ว ?? ช่างโชคร้ายเหลือเกิน… ‘เจสันคิดอย่างหงุดหงิด

เขารู้สึกหดหู่เล็กน้อยเพราะเขาไม่สามารถสำรวจเมืองได้ในตอนนี้ แต่มันก็ไม่สำคัญ
เจสันยังคงสามารถเดินชมเมืองได้ในวันรุ่งขึ้นเพราะยังไงเขาก็ยังมีเวลาเหลือมากพอ

เจสันมองไปที่โทรศัพท์ของเขาและสังเกตเห็นชุดตัวเลขเป็นแบบอักษรสีขาว
เขาอ่านตัวเลขไม่ออก แต่ AI บอกเวลาให้เขาฟัง

‘นี่มันเที่ยงคืนแล้ว!’ อย่างไรก็ตามเจสันรู้สึกตื่นเต้น

เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอะไร ๆ และทุกอย่างดูน่าสนใจ
การกระโดดไปมาเหมือนเด็กเล็ก ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขามีความสุขและไม่ต้องกังวล

เขาโตเร็วกว่าเด็กส่วนใหญ่และเจสันก็มีความคิดเหมือนผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบอยู่แล้ว
ความกังวลเกี่ยวกับการสอบของเขาหายไปเมื่อเห็นแสงไฟอาคารและแม้แต่สมาร์ทโฟนของเขาในขณะที่เขามีความสุขมากขึ้น

แต่เขาต้องใจเย็น ๆ เพราะมันเป็นเวลาเที่ยงคืนไปแล้วและเขาไม่ต้องไม่ตื่นเต้นจนเกินไป

กลับไปที่ห้องของเขา  เขาตรวจดูเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นภายในอาคาร และพบว่ามันค่อนข้างน่าน่าผิดหวังเนื่องจากอาคารทั้งหลังดูเก่าตามกาลเวลา

เฟอร์นิเจอร์ที่ดูเก่าและขาดรุ่งริ่ง ถึงแม้เขาจะชินกับมันมานานแต่การที่เขาได้เห้นเป็นครั้งแรกมันทำให้เขารู้สึกขยะแขงเล็กน้อย

ในที่สุด เจสันก็เข้าใจว่าทำไมราคาห้องของเขาถึงถูกมากเมื่อเทียบกับห้องอื่น ๆ
เขานอนลงบนเตียงและตัดสินใจค้นหาทิวทัศน์และสีทางออนไลน์เพื่อทำความเข้าใจว่าสีไหนชื่อไหน หรือสิ่งต่างๆ ต้องเรียกด้วยคำแบบไหน เขาตื่นเต้นมาก

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเจสันก็เข้าสู่ห้วงนิทราพร้อมกับรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเขา

เขาตื่นขึ้นมาหลังจากนอนไม่กี่ชั่วโมง เจสันก็อาบน้ำล้างตัวเปลี่ยนเป็นชุดอื่นและออกไปข้างนอกด้วยความรวดเร็ว

ก่อนนอนเขาได้ค้นหาภูมิประเทศและสัตว์ต่างๆเพื่อทำความเข้าใจว่าบางส่วนของพวกมันมีลักษณะอย่างไร

เจสันยังค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ต่างชาติที่รุกรานอาร์กอสเมื่อ 300 ปีก่อนและเขาก็ประหลาดใจที่ได้เห็นรูปลักษณ์ของพวกเขา

บางคนมีลักษณะเกือบจะคล้ายกับมนุษย์ในความคิดของ เจสันมีเพียงความแตกต่างเล็กน้อยเช่น  สีผิว  ส่วนต่างๆของร่างกาย  และอื่น ๆ

เท่านั้นที่เป็นตัวบ่งชี้ของเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันในขณะที่เผ่าพันธุ์อื่น ๆ นั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับมนุษยชาติด้วยรูปลักษณ์ตามร่างกายเท่านั้น

แต่ว่าหัวเป็นสิ่งเดียวที่เทียบได้กับลักษณะใบหน้าของมนุษย์ แต่ดวงตาของมันเป็นดวงตาของสัตว์เลือดเย็นในขณะที่มีเกราะกระดูกปกคลุมแขนทั้ง 6

คริสตัลที่อยู่ด้านหลังของมันซึ่งเป็นที่เก็บมานาของเผ่าพันธุ์

เผ่าพันธุ์นี้เรียกว่า กอลลิเออร์ และเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์อัจฉริยะที่บุกรุกที่อันตรายที่สุดในขณะที่มันเก็บเกี่ยวและรีไซเคิลซากศพที่ถูกฆ่า โชคดีที่มีพวกเขาไม่มากนัก

การออกไปเดินเล่นในเมือง เจสันมุ่งเน้นไปที่ผู้คนรอบตัวเป็นหลัก ด้วยเสื้อผ้าราคาแพงหรือราคาถูกการแต่งหน้าการแสดงออกทางสีหน้าและรายละเอียดอื่น ๆ อีกมากมายที่เขาสามารถเห็นได้ในที่สุด

เป็นเรื่องน่าสนใจที่ได้เห็นสิ่งที่แตกต่างกัน  คนที่ดูร่ำรวยมีสีหน้ามั่นใจและหลังตรงในขณะที่คนที่ดูยากจนกว่าบางคนกำลังเดินไปตามถนนพร้อมกับก้มหลังจ้องมองไปที่คอนกรีต

บางคนสังเกตเห็นการจ้องมองของเขาและบางคนก็หลบสายตาของเขาในขณะที่บางคนก็จ้องกลับมาที่เขา

เจสันสังเกตว่าและคิดว่าเขาควรจะหยุดจ้องมองคนเหล่านั้น เพราะการจ้องมองกลับมาของพวกเขาทำให้เจสันไม่สบายใจและเจสันยังคงเดินต่อไปจนกว่าเขาจะมาถึงสวนสาธารณะ

อย่างน้อยเขาก็คิดว่ามันเป็นสวนสาธารณะเพราะเขาเห็นป้าย  ถึงแม้ว่าเขาจะอ่านไม่ออก
แต่ด้วยความช่วยเหลือของ AI เขาจึงรู้ได้ว่านั้นคือป้ายบอกว่าที่นี่คือ สวนสาธารณะ

เมื่อมองไปรอบ ๆ สวน เจสันสังเกตว่าตอนนี้มีคนไม่มากนักในสวนสาธารณะ แต่ทุกคนที่ เจสันเห็นจะมีสัตว์ร้ายอยู่ใกล้ ๆ พวกเขา

สัตว์ร้ายเหล่านี้น่าจะเป็นพันธะของพวกเขาและราวกับว่าพวกเขากำลังเดินเล่นกันอยู่

สัตว์ร้ายส่วนใหญ่ที่เขาเห็นค่อนข้างน่ารักและตัวเล็กเหมือนสัตว์ทั่วไปก่อนที่มานาจะกระจายไปทั่วโลก  มีสัตว์ขนปุยมากมายและยังมีสัตว์หน้าตาสวยงามอีกสองสามตัว

แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่แน่นอนสำหรับเขา

“ ทำไมสัตว์ร้ายเหล่านี้ถึงเปล่งแสงสีที่แตกต่างกัน? ‘
สัตว์ร้ายส่วนใหญ่ไม่ได้เปล่งแสงสีใด ๆ ในขณะที่บางตัวแผ่รังสีเป็นสีดำที่อ่อนแอ

มีสัตว์ร้ายบางตัวเปล่งแสงสีเทาอ่อนที่แข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยและเจสันก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

เจสันยังเห็นสัตว์ร้ายหนึ่งหรือสองตัวที่มีแสงสีเขียวเข้มห่อหุ้มพวกมันและสัตว์ร้ายเหล่านี้ก็ดูแข็งแกร่งกว่าสัตว์ตัวอื่น ๆ ที่ไม่มีสีหรือสีดำและสีเทาอ่อนที่เปล่งประกาย

การมองไปที่สีที่ห่อหุ้มทำให้ดวงตาของเจสันเจ็บปวดหลังจากนั้นไม่กี่นาทีสีที่ห่อหุ้มก็หายไป

เจสันสังเกตว่าต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนหากเขาต้องการดูสีที่เปล่งประกาย

หลังจากที่สีเหล่านี้หายไปพร้อมกับความเจ็บปวดที่เข้ามา เจสันสังเกตว่าการไหลเวียนของมานารอบตัวเขานั้นยากที่จะมองเห็น

สิ่งนี้ทำให้เขาสงสัยว่า ‘สีเหล่านี้เป็นตัวบ่งชี้ความแข็งแกร่งของสัตว์ร้ายหรืออย่างอื่นและทำไมมันถึงดึงพลังงานของฉันได้มาก?’

เขารู้สึกอ่อนแอและต้องใช้เวลาสักพักก่อน สักพักเขาถึงจะได้เห็นการไหลของมานาอีกครั้ง
เจสันสังเกตว่าดวงตาของเขาสามารถมองไปที่การไหลของมานาได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติในขณะที่มองไปที่สีที่เปล่งประกายของสัตว์ร้ายที่ดึงมานาบางส่วนของเขา

ราวกับว่าดวงตาของเขามีเอฟเฟกต์แฝงในการมองไปที่การไหลของมานาในขณะที่มันเป็น ‘ทักษะ’ ที่ใช้งานอยู่เพื่อดูสีเหล่านี้เหมือนในเกม

เขาเคยได้ยินหลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับเกมเนื่องจากการฟังการถ่ายทอดสดของเกมเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาระยะหนึ่งจนกระทั่งเขาสังเกตเห็นว่าเขาเสียเวลาไปกับมันมากเกินไปโดยไม่ได้รวบรวมมานาไว้ในดวงตาของเขา

เจสันลองใช้ทฤษฎีนี้และสังเกตว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

โดยไม่รู้ตัวเจสันสามารถเปิดใช้งานและปิดการใช้งานความสามารถของเขาในการมองเห็นสีที่เปล่งประกายของสัตว์ร้าย

ความเจ็บปวดที่ดวงตาของเขาต้องทนอยู่อย่างเห็นได้ชัดน้อยลงและเจสันก็เติมเต็มพลังงานที่สูญเสียไปด้วยมานาที่คงที่

การควบคุมมานาของเขานั้นเหนือกว่าเมื่อเทียบกับคนรุ่นเดียวกันเพราะเขามีความชำนาญเกือบ 10 ปีด้วยการเคลื่อนไหวที่แม่นยำเพื่อไม่ให้เจ็บตา

นอกจากนี้ประสาทสัมผัสของเขายังแตกต่างอย่างมากและเพิ่มอีกเหตุผลหนึ่งสำหรับการควบคุมมานาที่เหนือกว่าของเขา

การเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดครั้งหนึ่งด้วยมานาของเขาและเขาจะทำให้หินอ่อนแตกเป็นเสี่ยง ๆ ซึ่ง เขาโชคดีที่ไม่รู้

แม่ของเขาบอกเขาเพียงว่าเขาต้องระวังและเจสันก็รับฟังเธอมาตลอด

เมื่อเห็นสัตว์ที่ถูกผูกมัดวิญญาณเหล่านี้เจสันจึงนึกขึ้นได้ว่า เขาเหลือเวลาอีกประมาณ 5 วันจนกว่าจะสอบปลายภาค เขาจึงตัดสินกลับไปที่ห้องของเขา