บทที่ 90 แนะนำคู่ให้พี่ชายคนโต แต่งเข้าบ้านผู้หญิง? (รีไรต์)
บทที่ 90 แนะนำคู่ให้พี่ชายคนโต แต่งเข้าบ้านผู้หญิง? (รีไรต์)
“พี่ใหญ่ กางเกงของพี่เป็นอะไรไปคะ?”
เย่จวินมองดูแล้วหัวเราะ “เรื่องนี้เธอต้องไปถามพี่รองของเธอแล้วละ”
เย่ฉางอันถูกทุกคนจ้องมอง รู้สึกเขินอายเล็กน้อย
เขากระแอมเบา ๆ “เอ่อ ไม่ใช่ว่าฟาร์มต้องไถนาแล้วเหรอ? ผม…”
“ผมก็ไม่ค่อยชำนาญนักนะ ผมจูงวัว ส่วนพี่ใหญ่อยู่ด้านหลังจับคันไถ”
“ผมควบคุมวัวพลาดไปหน่อย ทุกคนเชื่อผมสิ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ…”
เขายักไหล่พลางกางมือ “ยังไงก็ทำให้พี่ใหญ่ล้มลงในนาน่ะ”
เย่จวินฮึดฮัด “พวกเธอไม่รู้หรอก ท่าทางของเขาตอนนั้นน่ะ…”
“เฮ้อ เดี๋ยวตอนบ่ายฉันจะสลับกับเขาละกัน”
เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกว่าการทำนานั้นช่างยากลำบากและเหนื่อยยากจริง ๆ
อากาศยังหนาวเย็น การไถนาด้วยเท้าเปล่าในนาน้ำนั้นช่างหนาวเหน็บเหลือเกิน
“ถ้าอย่างนั้นพวกพี่ก็กินให้มากหน่อยนะคะ การไถนานั้นเหนื่อยมากแน่ ๆ”
ทุกคนในครอบครัวกำลังพูดคุยกันอยู่
จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา
เธอคือแม่สื่อจากหมู่บ้านชงเถียน ชื่อว่าอู๋เยว่จี้
ปากของเธอคล่องแคล่ว พูดเก่งมาก
“ทุกคนอยู่บ้านกันหมดเลยเหรอ? ฉันมาได้จังหวะพอดีเลย” อู๋เยว่จี้พูดพลางเดินเข้าไปในบ้าน มองไปที่เย่จวิน “ชุ่ยชุ่ย เธอนี่มีลูกเก่งจริง ๆ”
“ลูกชายสองคนนี้ หน้าตาดีทั้งคู่ ส่วนลูกสาวคนนี้… ก็น่ารักน่าเอ็นดูมากเลยนะ”
พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ไม่ใช่แค่ในทุ่งนาเท่านั้นที่ยุ่งวุ่นวาย
พวกเขาวุ่นวายไปทั่วเพื่อจัดการเรื่องคู่บ่าวสาว
“คุณป้าอู๋ ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ? พอดีเลย กินขนมชิงถวนสักหน่อยไหม?”
“ยังร้อน ๆ อยู่เลย เพิ่งออกจากกระทะ”
อู๋เยว่จี้ไม่ได้กิน แต่กลับมองไปที่หลี่ชุ่ยชุ่ย “ชุ่ยชุ่ย ได้ยินมาว่าบ้านรองตระกูลเย่เริ่มหาคู่แล้วเหรอ?”
“ฉันว่าเย่จวินของพวกเธอ ดีกว่าว่านหยวนตั้งเยอะ ทำไมไม่พูดถึงเรื่องแต่งงานบ้างล่ะ?”
หลี่ชุ่ยชุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หล่อนก็หวังว่าจะได้จัดการเรื่องคู่บ่าวสาวเหมือนกัน
หล่อนเม้มปาก “สถานะของครอบครัวเรา…”
“เธอไม่ต้องรีบร้อนหรอก ฉันรู้สถานะของครอบครัวเธอดี ไม่งั้นฉันก็คงไม่มาหาพวกเธอหรอก”
อู๋เยว่จี้พูดพลางยิ้ม “มีครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านย้ายออกไปแล้ว พวกเขารวยมาก ร่ำรวยจากการขุดเหมืองทอง พวกเธอน่าจะรู้จักใช่ไหม?”
เย่จื้อผิงได้ยินคำพูดนั้นแล้วถามว่า “คุณหมายถึง…ตระกูลหลี่ใช่ไหม?”
ในหมู่บ้านนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในบรรดาคนที่ออกไปจากหมู่บ้าน ได้ยินมาว่ามีแค่คนเดียวที่ร่ำรวย
ก็คือคนตระกูลหลี่นั่นแหละ
แต่ก่อนก็ยากจนมาก แต่ไปขุดเหมืองทองแล้วโชคดีมาก
ทันใดนั้นก็พลิกชีวิตกลายเป็นเศรษฐีใหญ่
หลังจากนั้นกว่าสิบปี ก็ไม่เคยกลับมาที่หมู่บ้านอีกเลย
“ใช่แล้ว ก็คือคนตระกูลหลี่นั่นแหละ”
“สามีภรรยาตระกูลหลี่น่ะ ตอนหนุ่มสาวทำงานหนักเกินไป เลยมีลูกสาวแค่สองคน”
“ตอนนี้ลูกสาวคนโตก็ถึงวัยแต่งงานแล้ว แต่พวกเขาอยากหาคนที่รู้จักกันดีมาเป็นลูกเขยเข้าบ้าน”
อู๋เยว่จี้ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันก็เลยมาบอกพวกคุณเป็นพิเศษ เพราะรู้ว่าเย่จวินของพวกคุณเป็นเด็กดี”
หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่คิดว่าจะมีโอกาสดี ๆ แบบนี้
ตระกูลหลี่นั้นร่ำรวยมาก ถ้าหากได้เป็นเขยของพวกเขาจริง ๆ
ชีวิตต่อจากนี้ก็คงจะดีกว่าการต้องไปหาอาหารในทุ่งนาแน่นอน
หล่อนรู้สึกสนใจขึ้นมาเล็กน้อย “จื้อผิง คุณคิดว่ายังไง…”
หลี่ชุ่ยชุ่ยทำเพื่ออนาคตของลูก
แต่จื้อผิงก็ยังคงเป็นคนที่ค่อนข้างหัวโบราณอยู่ดี
“ฉันเลี้ยงลูกชายมาจนโตขนาดนี้ จะให้ไปเป็นเขยให้คนอื่นเนี่ยนะ?”
“ฉันไม่เห็นด้วย พวกเราอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ถ้าเย่จวินไปอยู่กับพวกเขาจริง ๆ อนาคตเราก็คงไม่ได้เจอกันเป็นสิบ ๆ ปีสินะ?”
แต่หลี่ชุ่ยชุ่ยกลับพูดว่า “อยู่ในหมู่บ้านนี้ทำงานหนักแทบตาย ก็ไม่ได้เงินสักเท่าไหร่ ชีวิตต่อจากนี้คงลำบากแน่ ๆ”
“ถ้าเขาโชคดีขนาดนั้นจริง ๆ พวกเราก็คงไม่ได้ผลประโยชน์อะไรจากเขาหรอก”
อู๋เยว่จี้รีบช่วยพูด “ก็ใช่น่ะสิ ฉันก็เป็นห่วงพวกคุณ ถึงได้รีบมาบอกก่อนไงล่ะ”
อู๋เยว่จี้พูดแบบนั้น แต่ในใจก็รู้ดี
คนเขาจะหาลูกเขยมาอยู่บ้านเขา ก็ย่อมมีข้อกำหนด
หนึ่ง ต้องหน้าตาดี
สอง ต้องขยันขันแข็ง
สาม ต้องกตัญญูต่อพ่อแม่ และต้องย้ายไปอยู่กับครอบครัวฝ่ายหญิงด้วย
บ้านสามตระกูลเย่มีลูกชายตั้งหลายคน เย่จวินเองก็มีคุณสมบัติดี
เหมาะสมกับความต้องการของเขามาก
เย่จวินขมวดคิ้ว ตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน “ผมอายุแค่ 20 ปีเอง จะรีบร้อนไปทำไม!”
“ผมไม่อยากไปเป็นเขยให้คนอื่น คุณไปหาคนอื่นเถอะ”
เย่จวินโกรธมาก ท่าทีไม่ค่อยดีนัก
เขารู้ว่าพ่อแม่เลี้ยงดูตัวเองมาไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้น้องชายน้องสาวในบ้านก็กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ
ในฐานะลูกชายคนโตของบ้าน เขาเพิ่งจะสามารถทำงานตอบแทนบุญคุณครอบครัวได้
ให้เขาไปอยู่บ้านคนอื่น?
เขาไม่มีทางยอมแน่นอน
เย่ฉางอันมองเย่จวินแวบหนึ่ง อยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ ไม่ได้พูดอะไร
อู๋เยว่จี้ก็จากไป
แต่ความคิดในใจก็ยังไม่ได้ดับหายไป
ทุกคนในครอบครัวกินข้าวกลางวันกันอย่างเงียบ ๆ
ตอนบ่ายขณะไปไถนา
เย่จวินพยุงคันไถ แขนทั้งสองข้างแข็งแรงมาก เขาพูดว่า “เจ้ารอง ถ้านายทำให้ฉันล้มลงในนาอีก ฉันจะสลับงานกับนายจริง ๆ แล้วนะ”
การไถนานั้นเหนื่อยกว่าการจูงวัวมากนัก
เย่จวินก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้น้องชายทำงานหนัก
เย่ฉางอันหัวเราะเบา ๆ “วางใจเถอะพี่ คราวนี้ผมจะระวังแน่นอน”
หลังจากไถนาเสร็จหนึ่งแปลง พี่น้องทั้งสองก็ถือของไปยังแปลงอื่น
เย่ฉางอันจูงควายตัวใหญ่พลางพูดว่า “พี่ การเป็นเขยของคนรวยก็ดีไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่ต้องเสียเงินแต่งงาน แถมยังได้ไปผจญภัยกับครอบครัวเขาด้วย”
“แบบนี้ไม่ดีกว่าอยู่ที่นี่ไถนาเยอะเลยเหรอ?”
เย่จวินเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “นายไม่เข้าใจหรอก ถ้าฉันไป นายจะดูแลบ้านไหวเหรอ?”
“นิสัยของนายยังไม่มั่นคงพอ ไม่สามารถแบ่งเบาภาระให้พ่อแม่ได้”
“และถ้าอาการป่วยของน้องสาวแย่ลงอีก ใครจะเป็นคนแบกรับครอบครัวนี้?”
“ขาของพ่อก็ยังไม่รู้ว่าจะหายเมื่อไหร่”
เย่ฉางอันรู้ว่าพี่ชายคิดเพื่อครอบครัวอย่างจริงใจ
เขาพึมพำว่า “ถ้าครอบครัวของเราร่ำรวยขึ้นมาก็คงจะดี”
“จริง ๆ แล้วตอนนี้ชีวิตก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ นะ อนาคตเราอาจจะได้เป็นเจ้าของกิจการใหญ่โตก็ได้”
เย่จวินยิ้มน้อย ๆ “แน่นอน คนเราต้องมองตัวเองให้มีค่า”
วันหนึ่งผ่านไปแบบนี้
วันต่อมา เย่จวินก็ออกไปไถนาอีก อู๋เยว่จี้เดินผ่านมาเห็นท่าทางขยันขันแข็งของเย่จวิน
เธอยิ้มแย้มพูดว่า “เย่จวิน เมื่อวานฉันทำไม่ดีกับพวกเธอ”
“แม่ของนายก็กำลังกังวลเรื่องการแต่งงานของนายมากเลยนะ”
“ดูแม่ของนายสิ ผมหงอกไปตั้งเยอะแล้ว”
เย่จวินไม่สนใจ
“คนที่ฉันแนะนำให้นายเมื่อวานไม่เหมาะสม งั้นฉันจะแนะนำคนใหม่ให้นาย”
“สาวคนนั้นมาถึงแล้ว อย่างน้อยนายก็ควรไปพบเธอหน่อย”
“เธออยู่ที่บ้านของนายนะ มาคนเดียว หน้าตาสวยมากเลย กำลังคุยกับพ่อแม่ของนายอยู่”
เย่จวินโกรธทันที “คุณนี่ทำไมฟังไม่รู้เรื่องอย่างนี้? บ้านฉันจน แต่งงานไม่ไหว คุณยังจะแนะนำอีก?”
อู๋เยว่จี้แอบกลอกตา “ถ้านายไม่ไปก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวเธอก็กลับไปเอง”
“สาวคนนั้นมาคนเดียวนะ!”
เย่จวินโมโหจนวางจอบลง แล้วกลับบ้านไปทันที
เขาไม่ได้มีนิสัยไม่ดี ตรงกันข้าม เขามีนิสัยดีมาก
แต่เขามีความรับผิดชอบ รู้ว่าสถานการณ์ของตัวเองเป็นอย่างไร ถ้าจะแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนจริง ๆ มันก็จะเป็นการสร้างภาระและความทุกข์ให้กับคนอื่น
ดังนั้น เขาจึงต่อต้านอย่างมากเมื่อมีคนแนะนำคู่ให้
หลี่ชุ่ยชุ่ยนั่งอยู่ในบ้าน มองดูเด็กสาวตรงหน้าที่แต่งตัวแตกต่างจากคนอื่น
หล่อนรู้สึกเกร็งเล็กน้อย “ฉันชงชาให้ดื่มไหม? หรือว่าจะดื่มน้ำผึ้งดีล่ะ?”
“ไม่เอา” หลี่หย่าผิงขมวดคิ้ว มองดูบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นด้วยความรังเกียจ
เธอเกิดและเติบโตในเมือง บ้านที่อาศัยอยู่เป็นตึกสองชั้น
ชามและตะเกียบล้วนเป็นชามสวย ๆ สีขาวสะอาดมีลวดลายดอกไม้ ราคาชิ้นละ 5 เหมา
เธอไม่เคยเห็นสภาพแบบนี้มาก่อน
แค่เห็นถ้วยเคลือบที่สีหลุดลอกในบ้านของหลี่ชุ่ยชุ่ย เธอก็รู้สึกว่ามันสกปรกมากแล้ว
จากสถานการณ์ดังกล่าว คงพอจะเดาได้ว่าครอบครัวแบบนี้จะมีผู้ชายที่ดีได้อย่างไร?
หลี่หย่าผิงรู้สึกว่าตัวเองถูกแม่สื่อหลอกเข้าให้แล้ว ตอนนี้เธอไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแม้แต่นิดเดียว
“คุณหิวแล้วใช่ไหม? ฉันจะทำอาหารให้กินนะ ดีไหม?”
“สามีของฉันไปเตรียมฆ่าไก่แล้ว คุณนั่งรอสักชั่วโมงหนึ่งก็จะได้กินข้าวแล้วนะ”
