บทที่ 80 ไปขายสตรอว์เบอร์รีในเมือง ราคาทำให้ทุกคนตกตะลึง (รีไรต์)
บทที่ 80 ไปขายสตรอว์เบอร์รีในเมือง ราคาทำให้ทุกคนตกตะลึง (รีไรต์)
แต่เช้าตรู่ ครอบครัวของเย่เสี่ยวจิ่นตื่นนอน
หลี่ชุ่ยชุ่ยหยิบตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่ง ด้านล่างรองด้วยผ้านุ่ม
“จิ่นเป่า ไปเก็บสตรอว์เบอร์รีกัน”
เย่เสี่ยวจิ่นแต่งตัวเรียบร้อยอย่างคล่องแคล่ว แล้วไปที่แปลงสตรอว์เบอร์รีกับแม่
เธอถือไฟฉาย ส่องไฟเก็บสตรอว์เบอร์รีลูกโตสีแดงสด
กลิ่นหอมของสตรอว์เบอร์รีสุกฟุ้งกระจาย
“ลูกนี้ดี” เย่เสี่ยวจิ่นเด็ดลูกใหญ่ลูกหนึ่ง ค่อย ๆ วางลงในตะกร้าอย่างระมัดระวัง
หลี่ชุ่ยชุ่ยเก็บเฉพาะลูกที่สุกสีแดงทั้งหมด
ช่วงนี้ตั้งใจเก็บสะสมไว้ เก็บได้ประมาณ 20 กว่าจิน
เย่เสี่ยวจิ่นตั้งใจเด็ดใบไม้สีเขียวสดมาหลายใบ แล้วนำมาปูลงในตะกร้าจนเต็ม
“จิ่นเป่า ทำแบบนี้ทำไมลูก?”
“เพื่อให้สตรอว์เบอร์รีของเราดูสดใหม่ไงคะ” เย่เสี่ยวจิ่นถูมือไปมา
แม้จะเป็นเดือนเมษายนแล้ว แต่ตอนเช้าก็ยังค่อนข้างหนาวอยู่
เย่จื้อผิงก็ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว คราวนี้เขาเอาไข่ไก่ใส่ห่อผ้าไว้หลายฟอง และหยิบเงินติดตัวมาสิบกว่าหยวน
ค่าตรวจร่างกายต้องใช้เงินแน่นอน
ทั้งครอบครัวออกเดินทางไปอำเภอกันอีกครั้ง
เย่หวายก็ตื่นแต่เช้า ไปรวมตัวกับหยางลี่ลี่และเพื่อน ๆ
หยางลี่ลี่สงสัย “ปกติตอนเช้านายไม่ต้องให้อาหารไก่ที่บ้านก่อนมาหรอกเหรอ? วันนี้ทำไมมาเร็วจัง?”
“คนในบ้านฉันไปในเมืองกันน่ะ วันนี้เลยตื่นเร็วหน่อย”
“อย่างนั้นเหรอ จิ่นเป่าก็ไปด้วยเหรอ?”
เย่หวายพยักหน้า “อืม พาจิ่นเป่าไปตรวจดูอาการหน่อย ช่วงก่อนหน้านี้เธอไอบ่อย แต่เดือนนี้ดีขึ้นมากแล้ว”
หยางจิ่นสะพายถุงผ้าใส่หนังสือเดินออกมา “น้องสาวผมรอคุณทุกวัน วันนี้คุณไม่ได้มาช้าเป็นพิเศษนะ”
หยางลี่ลี่ทุบหยางจิ่นอย่างรำคาญ “พี่พูดอะไรของพี่น่ะ?”
“เขามีธุระที่บ้านเยอะแยะ ไม่ได้ตั้งใจมาช้าสักหน่อย”
“ตัวนายเองก็ช้าพอ ๆ กัน วันนี้พวกเราต้องรอนายด้วยซ้ำ”
หยางจิ่นยิ้มเล็กน้อย ไม่อยากเปิดเผยความคิดของเธอ
ก็แค่เห็นว่าเย่หวายหน้าตาดี เลยอยากอยู่ด้วยทุกวันไม่ใช่เหรอ?
“โอเค ๆ ฉันหน้าตาไม่ดี สมควรโดนเธอรังแกใช่ไหมล่ะ?”
หยางจิ่นพูดพลางเดินนำหน้าไป
หยางลี่ลี่แค่นเสียงฮึ แล้วหันไปยิ้มพูดกับเย่หวายว่า “ไม่ต้องสนใจพี่ชายฉันหรอก เรารีบไปกันเถอะ”
“วันนี้พอดีทำความสะอาดบ้าน ดูเหมือนไม่ต้องเอาขยะไปทิ้งแล้วนะ”
เกวียนวิ่งมุ่งหน้าเข้าเมืองไป
คนขับเกวียนสูงวัยพูดว่า “วันนี้ครอบครัวของพวกคุณเอาของไปในเมืองอีกแล้วเหรอ?”
“ใช่ค่ะ” หลี่ชุ่ยชุ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ช่วงนี้คนเข้าเมืองน้อย เดือนนี้ฉันยังไม่มีคนจ้างไปในเมืองเลย” คนขับเกวียนพูดพลางขับรถไป “เหมือนครั้งที่แล้วใช่ไหม?”
หลี่ชุ่ยชุ่ยยิ้มตอบ “คราวนี้คุณปล่อยพวกเราลงที่หน้าสำนักงานธัญพืชเลยนะคะ พอถึงตอนเย็นก็มารับพวกเราตรงข้ามที่ว่าการอำเภอก็พอค่ะ”
ตรงข้ามที่ว่าการอำเภอก็คือโรงพยาบาลใหญ่ประจำอำเภอ
คนขับเกวียนก็รู้เรื่องนี้ดี
เขาเคยเห็นเย่เสี่ยวจิ่นดูอ่อนแอป่วยไข้มาก่อน แม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะดูมีชีวิตชีวาและฉลาดหลักแหลม แต่ดูไม่เหมือนเด็กที่มีสุขภาพแข็งแรงเลย
เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น
เมื่อมาถึงที่หมาย ก็เป็นเวลาเก้าโมงเช้า
เย่เสี่ยวจิ่นและพ่อแม่ลงจากรถ
พ่อค้าแผงลอยข้าง ๆ ยังจำพวกเขาได้
“พวกคุณมาขายฝ้ายอีกแล้วเหรอ?”
“คราวที่แล้วขายได้เยอะมาก คราวนี้คงยากหน่อย ตอนนี้ไม่มีใครใส่เสื้อขนสัตว์กันแล้ว”
เย่เสี่ยวจิ่นแลบลิ้น “คุณลุงคะ ลุงไม่เห็นเหรอว่าคราวนี้พวกเราไม่ได้เอาอะไรมาเลย”
“อากาศก็อุ่นขึ้นแล้ว ไม่มีใครขายฝ้ายหรอกค่ะ”
“คราวนี้พวกเราขายผลไม้ คุณลุงมาซื้อจากพวกเราได้นะคะ”
พ่อค้าแผงลอยสงสัย “ผลไม้เหรอ? ฤดูนี้ในชนบทมีผลไม้อะไรขายบ้างล่ะ?”
“ลูกแพร์และลูกพีชพวกนั้น ตอนนี้ยังเป็นดอกอยู่ใช่ไหม?”
ราคาก็ไม่ถูก ล้วนเป็นสินค้านำเข้าจากต่างประเทศทั้งนั้น
พ่อค้าแม่ค้าขายแต่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ปกติก็คุ้นเคยกันดีแถวนี้
“ฉันเห็นมีคุณยายคนหนึ่งขายลูกหม่อนวันนี้ แต่รสชาติไม่ค่อยดีเท่าไหร่”
หลี่ชุ่ยชุ่ยถือตะกร้ามานั่งที่เดิมที่เคยขายฝ้าย
หล่อนเปิดใบตองที่ปิดอยู่ด้านบนออก เผยให้เห็นใบสตรอว์เบอร์รีและผลสตรอว์เบอร์รีสีแดงสดอยู่ข้างใน
“นี่มันอะไรน่ะ?” พ่อค้าแม่ค้ารู้สึกสงสัย
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ ได้กลิ่นหอมแปลกประหลาด
ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกว่าอากาศรอบตัวหอมหวานไปหมด
“สิ่งนี้หายากมาก ใบมันดูเหมือนใบเสอเหมยแต่ผลไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้”
“พวกคุณขายยังไง? คงไม่ถูกใช่ไหม?”
พ่อค้าแผงลอยรู้ดีว่าของหายากย่อมมีค่า
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งนี้ดูบอบบางมาก เก็บรักษายาก
เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มกว้าง “นี่เรียกว่าสตรอว์เบอร์รี ราคาจินละ 80 เหมา”
“คุณลุงมีลูกเล็ก ๆ ที่บ้านไหมคะ? ซื้อให้เด็กๆ กินได้นะ”
“ของนี้เอาไปเยี่ยมญาติก็ดูมีหน้ามีตานะคะ”
พ่อค้าแผงลอยได้ยินแล้วตกใจ “นั่นมันราคาเนื้อหมูตั้งสองจินแล้วนะ โอ้โห แพงเกินไป”
“อย่าล้อเล่นกับผมเลย ผมซื้อไม่ไหวหรอก”
เขาเห็นสามีภรรยาหลี่ชุ่ยชุ่ยดูผิดหวัง จึงรีบพูดว่า “แต่คนในเมืองชอบซื้อของแปลก ๆ นะ พวกคุณรออีกสักพักเถอะ”
“นี่ไง พวกเขากำลังจะมาทำงานกันแล้ว พวกเขาเข้างานตอนเก้าโมงเช้า”
เหยาซิ่วซิ่วและหลินเสียเดินมาด้วยกัน
พวกเธอทั้งสองเป็นคนรุ่นใหม่ที่ทันสมัย ปกติก็ชอบเที่ยวเล่นด้วยกัน
เช้านี้พวกเธอเพิ่งไปกินน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋มา แล้วมาทำงานด้วยกัน
เหยาซิ่วซิ่วมาถึงหน้าประตูก็เห็นครอบครัวของเย่เสี่ยวจิ่นทั้งสามคน
เธอรีบพูดว่า “คราวที่แล้วเธอก็ซื้อฝ้ายจากที่นี่ใช่ไหม? ลองดูสิว่าคราวนี้พวกเขามีอะไรขายอีก”
หลินเสียยังจำพวกเขาได้ คราวที่แล้วเธอซื้อฝ้ายที่เหลืออยู่ครั้งสุดท้าย
เอามาทำผ้านวม นุ่มและฟูมาก ช่วงนี้คุณภาพการนอนของเธอดีขึ้นเยอะเลย
“ได้ ไปดูกันเถอะ”
หลี่ชุ่ยชุ่ยกำลังกังวลว่า ถ้าสตรอว์เบอร์รีโดนแดดนานเกินไป คงจะเหี่ยวแน่ ๆ
ดังนั้นพวกเขาจึงใช้ใบตองบังแดด
“จื้อผิง ไปตักน้ำมาหน่อย เดี๋ยวผลไม้จะไม่สวย”
“ได้ ๆ” เย่จื้อผิงพยักหน้า
“พวกคุณมาอีกแล้วเหรอ?” เหยาซิ่วซิ่วย่อตัวลงตรงหน้าพวกเขา มองดูของในตะกร้าไม้ไผ่ “นี่คืออะไรเหรอ?”
เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มทักทาย “พี่สาวคะ นี่คือสตรอว์เบอร์รี อร่อยมากเลยค่ะ”
เหยาซิ่วซิ่วเคยได้ยินชื่อผลไม้ชนิดนี้ แต่ไม่เคยกินมาก่อน
เธอหยิบขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วดมดู กลิ่นหอมหวานลอยเข้าจมูกทันที
“หอมจังเลย เสี่ยวเสีย มาดูนี่สิ”
หลินเสียเป็นคนมาจากเมืองใหญ่ เธอรู้จักสตรอว์เบอร์รีดี
เธอย่อตัวลงข้าง ๆ เหยาซิ่วซิ่ว แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “ไม่นึกเลยว่าที่นี่จะมีสตรอว์เบอร์รีขายด้วย ฉันไม่ได้กินมานานแล้ว”
“สิ่งนี้อร่อยไหม?” เหยาซิ่วซิ่วถามด้วยความอยากรู้
“ของที่อร่อยก็อร่อย แม้ว่าทั้งหมดจะดูสวยงาม แต่บางอันก็เปรี้ยวมาก”
เย่เสี่ยวจิ่นรีบพูด “พี่สาวทั้งสองคนเป็นลูกค้าประจำของพวกเราแล้ว”
“พวกคุณสามารถหยิบไปชิมรสชาติก่อนตัดสินใจซื้อได้นะคะ”
เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มพูดอีกว่า “สามารถกินได้เลยนะคะ สตรอว์เบอร์รีของพวกเราสะอาดมาก”
“พวกเราเก็บมาตั้งแต่ตีห้ากว่า ๆ รับรองว่าเป็นสตรอว์เบอร์รีที่สดที่สุดแน่นอน”
เหยาซิ่วซิ่วมองผลไม้ที่สวยงามเหล่านี้ อดกลืนน้ำลายไม่ได้
กลิ่นหอมฟุ้ง ดูน่ากินมาก
เธอหยิบขึ้นมากินคำหนึ่ง ทันใดนั้นรสชาติเปรี้ยวอมหวานก็แผ่ซ่านไปทั่วปาก
เธอประหลาดใจมาก “อันนี้อร่อยมากเลย อร่อยกว่าแอปเปิลตั้งเยอะ”
“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้กินสตรอว์เบอร์รีเลย อร่อยจัง!”
เหยาซิ่วซิ่วพูดพลางกินจนหมดทั้งลูก
สตรอว์เบอร์รี่นี้เป็นพันธุ์ดี แต่ละลูกใหญ่เท่าไข่ไก่เลย
เหยาซิ่วซิ่วกินแล้วรู้สึกว่าอร่อยมาก แถมยังกินของคนอื่นไปตั้งลูกใหญ่
เธอจึงตัดสินใจที่จะซื้อสักหน่อย
“เสี่ยวเสีย เธอคิดว่ายังไงบ้าง? ไม่เลวใช่ไหม?”
หลินเสียก็กินไปหนึ่งลูก ดวงตาของเธอเปล่งประกายทันที “หวานจัง! นี่อร่อยกว่าที่ฉันเคยเก็บเองอีก”
เธอเป็นคนที่เลือกคุณภาพชีวิตมาตลอด
การที่ได้รับการยอมรับจากเธอ แสดงว่าของนั้นดีจริง ๆ
เธอมองไปที่ครอบครัวของเย่เสี่ยวจิ่น แล้วยิ้มพูดว่า “ของที่พวกคุณขายล้วนแต่เป็นของดีจริง ๆ แต่ราคาคงไม่ถูกสินะ?”
“สตรอว์เบอร์รีนี้ราคาเท่าไหร่ต่อจิน? ถ้าราคาไม่แพงเกินไป ฉันจะซื้อเยอะหน่อย”
เหยาซิ่วซิ่วคิดในใจ ผลไม้จะแพงขนาดไหนกันเชียว?
หลี่ชุ่ยชุ่ยตอบอย่างลำบากใจว่า “ราคาจินละ 80 เหมาค่ะ”
พูดตามตรง หล่อนรู้สึกไม่มั่นใจเลยที่ต้องบอกราคานี้ออกไป
เพราะเนื้อหมูยังจินละ 40 เหมาเท่านั้น
ทันใดนั้น เหยาซิ่วซิ่วก็เบิกตาโพลง “สตรอว์เบอร์รีแพงขนาดนี้เลยเหรอคะ?”
