บทที่ 76 อยากกินเนื้อตามใจชอบ (รีไรต์)
บทที่ 76 อยากกินเนื้อตามใจชอบ (รีไรต์)
หลี่ชุ่ยชุ่ยรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก อย่างไรเสียของสิ่งนี้ก็ยังไม่อร่อยเท่าผักดองในไร่ในช่วงเดือนมีนาคมเลย
หล่อนถือสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ไว้ในมือ “แล้วอันนี้ล่ะ ราคาเท่าไหร่?”
“ดูเหมือนว่าทั้งหมดที่มีก็แค่ 30 จินนี่นะ?”
เย่เสี่ยวจิ่นกะพริบตาปริบ ๆ “เนื้อหมูราคาจินละเท่าไหร่คะ?”
“เนื้อหมูเหรอ… จินละ 4 เหมาจ้ะ”
เย่เสี่ยวจิ่นนับนิ้วไปมา “งั้นขายจินละ 8 เหมาก็แล้วกันค่ะ!”
หลี่ชุ่ยชุ่ยตกใจ “แค่ของอย่างนี้ จินละ 8 เหมา? นี่… นี่ใครจะซื้อล่ะลูก?”
เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอพึมพำ “ลองดูก่อนก็ได้ ถ้าขายไม่ออกก็กินเองแล้วกันค่ะ”
ใครใช้ให้เธอจับได้ของอย่างนี้ล่ะ
อย่างไรเสียก็ปล่อยทิ้งไว้เฉย ๆ ถ้าปลูกก็จะสามารถล้างสต็อกได้แล้ว
เมื่อเร็ว ๆ นี้ อาจเป็นเพราะระบบสังเกตเห็นความชอบของเธอที่มีต่อกิ่งไม้เล็ก ๆ
ทำให้เธอได้รับกิ่งไม้เล็ก ๆ มากมาย เธอได้ต่อกิ่งต้นพลัม ต้นหยางเหมย และต้นส้มที่บ้าน
เธอยังนำสิ่งเหล่านี้ไปต่อกิ่งที่สวนผลไม้ด้วย
ตอนนี้ชาวบ้านมีการวิพากษ์วิจารณ์เธอมากมาย ทุกคนกังวลว่าการต่อกิ่งจะล้มเหลว
โชคดีที่เธอต่อกิ่งต้นไม้แต่ละชนิดประมาณ 50 ต้นเท่านั้น
ยกเว้นต้นแพร์ที่มีมากกว่านั้นเล็กน้อย ส่วนที่เหลือไม่ได้มีมากนัก
“แม่ ไปทำอาหารเร็ว ๆ เถอะค่ะ คืนนี้รุ่ยเป่าจะมากินข้าวกับพวกเรา”
“ได้ ๆ” หลี่ชุ่ยชุ่ยหยิบสตรอว์เบอร์รี่ให้เย่หวาย
เย่หวายก็รู้สึกประหลาดใจกับรสชาตินี้ เพราะมันเป็นเอกลักษณ์มาก ทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน อร่อยมากเป็นพิเศษ
“แม่ครับ นี่เป็นสตรอว์เบอร์รีที่จิ่นเป่าปลูกเหรอครับ?”
“ช่วงนี้เห็นว่ามันแดงขึ้นเยอะเลย รสชาติก็อร่อยมากด้วย”
เย่หวายไม่เคยกินของแบบนี้มาก่อน รู้สึกว่ามันน่าอัศจรรย์มาก
“ใช่จ้ะ จิ่นเป่าบอกให้พวกเราไปขายสตรอว์เบอร์รีในเมืองอีกไม่กี่วัน” หลี่ชุ่ยชุ่ยพูดพลางเด็ดเถาไม้ “แม่ก็ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า”
“ก่อนหน้านี้เงินในบ้านก็ได้มาจากการที่จิ่นเป่าขายฝ้ายทั้งนั้น”
“ลองไปดูก็ได้นะ…”
หลี่ชุ่ยชุ่ยถอนหายใจ “พอดีจะได้พาจิ่นเป่าไปตรวจอาการป่วยที่โรงพยาบาลในเมืองด้วย”
เย่หวายชะงัก ขมวดคิ้วด้วยความกังวล “จริงด้วยครับ ก่อนหน้านี้หมอบอกว่าเป็นโรคปอด”
“ผ่านมาครึ่งปีแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
“ไปตรวจดูก็ดีนะครับ”
เสียงหัวเราะของเย่เสี่ยวจิ่นดังมาจากด้านนอก แม่ลูกทั้งสองจึงรีบเงียบเสียงโดยไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก
เย่เสี่ยวจิ่นเดินเข้ามา ย่นจมูก “ฮึ่ม พี่สามบังคับให้ฉันดื่มน้ำร้อนทุกวันเลย”
เย่หวายหัวเราะ “การดื่มน้ำร้อนมาก ๆ ดีต่อร่างกายนะ”
เย่เสี่ยวจิ่นแลบลิ้น มีแต่ผู้ชายตรงไปตรงมาเท่านั้นที่จะพูดแบบนี้
พี่สามจะหาภรรยาได้ยังไงกันนะ!
เธอรู้สึกเป็นห่วงพี่สามจริง ๆ
“แม่คะ ป้าหลานฮวาให้หน่อไม้มาหนึ่งกำ ปอกเปลือกเรียบร้อยแล้วด้วยค่ะ”
“คืนนี้เราผัดหน่อไม้กินกันไหมคะ?”
หลี่ชุ่ยชุ่ยตอบตกลง “ได้ เราจะทำผัดหน่อไม้กับผักดองนะ”
เย่เสี่ยวจิ่นแค่ได้ยินก็รู้ว่าเป็นกับข้าวที่กินกับข้าวได้อร่อย
“ดีเลย ดีเลย”
โจวเหวินรุ่ยตามเย่เสี่ยวจิ่นออกไปเล่นนอกบ้าน
ลูกไก่ของเย่เสี่ยวจิ่นโตจนมีน้ำหนักหนึ่งจินแล้ว
เธอคิดว่าอีกไม่กี่วันจะฆ่าไก่ตัวหนึ่งมาผัดกับขิงอ่อน
ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่เสียดาย เธอคงลงมือกับพวกลูกไก่เหล่านี้ไปนานแล้ว
โจวเหวินรุ่ยเห็นว่าในเล้าไก่มีไข่ไก่อีกเยอะ “จิ่นเป่า ไข่ไก่เยอะจัง”
“กำลังฟักไข่อยู่” เย่เสี่ยวจิ่นอธิบายให้เขาฟัง “ฉันต้องการทำให้มีเนื้อไก่กินอย่างอิสระ ดังนั้นต้องเลี้ยงไก่อีก 30 ตัว”
“แต่ลูกไก่โตช้าเหลือเกิน ต้องใช้เวลาสามสี่เดือนถึงจะได้กิน”
“ดังนั้นฉันตัดสินใจว่าตอนไปขายสตรอว์เบอร์รีในเมือง จะไปซื้อลูกเป็ดมาเลี้ยงด้วย”
เย่เสี่ยวจิ่นดวงตาเป็นประกาย “แม่บอกว่าลูกเป็ดอายุ 40 วันก็กินได้แล้ว”
โจวเหวินรุ่ยพึมพำ “ทำไมจิ่นเป่าถึงคิดแต่เรื่องกินเนื้อสัตว์ทุกวันเลย?”
“เพราะฉันไม่มีเนื้อสัตว์กิน” เย่เสี่ยวจิ่นปิดหน้า “แต่ก่อนมีเนื้อสัตว์มากมายอยู่ตรงหน้า ฉันไม่แยแสมันเลย”
“จนกระทั่งต้องกินมังสวิรัติทุกวัน ฉันถึงรู้ว่าตอนนั้นฉันพลาดอะไรไป ฮือ ๆ ๆ”
เย่เสี่ยวจิ่นประคองใบหน้า พูดอย่างจริงจัง “ฉันต้องมีอิสรภาพในการกินเนื้อสัตว์ให้ได้”
โจวเหวินรุ่ยหัวเราะขำกับคำพูดของเธอ ตบหัวเธอเบา ๆ “งั้นฉันจะให้พี่ชายเลี้ยงเป็ดด้วย แล้วให้จิ่นเป่ากินทั้งหมด”
เย่เสี่ยวจิ่นไม่อยากหลอกลวงเด็ก
“ไม่เอาหรอก ฉันเลี้ยงเองได้”
แต่โจวเหวินรุ่ยกลับแอบวางแผนในใจ
เขาไม่ชอบกินไก่และเป็ด แต่เขาสามารถให้พี่ชายเลี้ยงได้ พอโตแล้วก็ให้จิ่นเป่ากินทั้งหมด
แบบนี้จิ่นเป่าก็จะมีความสุขมาก
เขาชอบเห็นจิ่นเป่ามีความสุข
หลังอาหารเย็น โจวเซียวมาตามโจวเหวินรุ่ยกลับบ้าน
ภายใต้แสงไฟ โจวเซียวกำลังอ่านหนังสืออยู่
“พี่ชาย” โจวเหวินรุ่ยดึงเสื้อของโจวเซียว “พวกเราเลี้ยงเป็ดกันเถอะ?”
“รุ่ยเป่า นายคิดว่าเล่นเป็ดสนุกเหรอ? นายไม่เคยกินเนื้อเป็ดเลยนี่”
“ใช่ครับ สนุกดี” โจวเหวินรุ่ยพูดอย่างเกรง ๆ “ผมอยากเลี้ยง เลี้ยง…เยอะ ๆ เลย”
ตระกูลโจวไม่ได้ขาดเงิน ที่อยู่ในหมู่บ้านนี้
หนึ่งคือเพื่อการเรียนของโจวเซียว สองคือเพื่อให้โจวเหวินรุ่ยรักษาตัว
“ได้ ให้นายเลี้ยง แต่นายต้องให้อาหารเป็ดทุกวันด้วยตัวเอง”
“นายจะสามารถอดทนได้ไหม?”
“ได้สิ แค่เลี้ยง 40 วันเท่านั้น” โจวเหวินรุ่ยนับนิ้วพลางพูด “ก็แค่เดือนกว่า ๆ เท่านั้นเอง”
“นายจะเลี้ยงแค่ 40 วันเหรอ?”
“ใช่แล้ว” โจวเหวินรุ่ยพยักหน้า
เลี้ยง 40 วันก็สามารถให้จิ่นเป่าได้แล้ว
โจวเซียววางหนังสือลง ใบหน้ามีรอยยิ้ม “นายเลี้ยงเป็ดทำไม? อย่าบอกนะว่าจะ…”
“โอ๊ย พี่ชาย อย่ายุ่งเลยนะ”
โจวเซียวหัวเราะลั่น “คนอื่นเขาทำให้ผู้หญิงมีความสุขด้วยการให้ของสวย ๆ”
“แต่นายจะทำให้จิ่นเป่ามีความสุขด้วยการให้เป็ดตัวใหญ่เหรอ?”
“ใครจะชอบเป็ดตัวใหญ่กันล่ะ?”
“จิ่นเป่าแตกต่างจากเด็กผู้หญิงคนอื่น เธอจะต้องชอบแน่นอน” โจวเหวินรุ่ยมุดเข้าไปในผ้านวม ใช้ผ้านวมปิดหน้า “พี่ไม่เข้าใจหรอก!”
โจวเซียวส่ายหัว “ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ”
เมื่อโจวเหวินรุ่ยตื่นขึ้นมา เขาได้ยินเสียงดังมาจากลานบ้าน
เขาออกไปดูและพบว่าโจวเซียวกำลังสร้างเล้าเป็ดขึ้นมา
และในลานบ้านมีกรงลูกเป็ดวางอยู่
‘ก๊าบ ก๊าบ ก๊าบ’
ลูกเป็ดสีเหลืองตัวเล็ก ๆ ปีกยังเล็กอยู่ ดูเปราะบางมาก
“พี่ ทำไมพี่ทำเร็วจัง?”
โจวเซียวกำลังตอกไม้อยู่ “ที่บ้านป้าหลี่มีลูกเป็ดที่เพิ่งฟักออกมา เมื่อวานเธอบอกว่าจะเอาไปขายที่ตลาดในอำเภอพอดี”
“นายบอกว่าอยากเลี้ยง ฉันเลยซื้อมาให้ 20 ตัว”
“ต่อไปนี้นายต้องให้อาหารเป็ดทุกวัน และต้องไล่พวกมันออกไปเดิน พอถึงตอนมืดก็ต้องไล่พวกมันกลับมา”
โจวเซียวตั้งใจขู่โจวเหวินรุ่ย “นายต้องตื่นแต่เช้าทุกวันแล้วนะ”
โจวเหวินรุ่ยพยักหน้า “พี่ครับ ผมจำได้แล้ว”
โจวเซียวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ น้องชายของเขาไม่ค่อยมีอะไรทำทุกวัน
ถ้าได้เลี้ยงเป็ดจริง ๆ ก็จะได้ออกกำลังกายไปด้วย ก็ดีเหมือนกัน
เย่เสี่ยวจิ่นกำลังกินอาหารเช้าอยู่ที่บ้าน
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากข้างนอก
ประตูถูกผลักเปิดออกทันที
“ปล่อยฉันนะ!” เซี่ยวเยว่ดิ้นรนต่อสู้ ใบหน้าแดงก่ำ ดูโกรธมาก
ซุนหลานฮวาหน้าตาโกรธเคือง “เธอกล้าทำเรื่องแบบนี้ ยังจะมากลัวอายอีกเหรอ?”
“เธอลองพูดกับจิ่นเป่าสิว่า ต้องการทำอะไรกับแปลงมันแกวของจิ่นเป่า?”
“ถ้าฉันไม่จับเธอไว้ทัน เธอคงทำลายมันแกวที่จิ่นเป่าเพิ่งปลูกไปหมดแล้ว”
เซี่ยวเยว่มองดูคนในครอบครัวเย่ที่กำลังถือชามจ้องมองหล่อนอยู่
หล่อนกวาดตามองไปรอบ ๆ แม้จะรู้สึกผิด แต่เสียงของหล่อนกลับดังมาก “ฉันไม่ได้ทำ!”
