บทที่ 75 สตรอว์เบอร์รีสุกแล้ว (รีไรต์)
บทที่ 75 สตรอว์เบอร์รีสุกแล้ว (รีไรต์)
เย่เสี่ยวจิ่นขึ้นไปบนยอดเขาคนเดียว
จากยอดเขาสามารถมองเห็นถนนในหมู่บ้านที่คดเคี้ยวทอดยาว
ยังมีผู้คนจำนวนไม่น้อยกำลังทำงานอยู่ในทุ่งนา
เย่เสี่ยวจิ่นสูดหายใจลึก ๆ “ถ้าวางรังผึ้งเพิ่มอีกหลาย ๆ รังบนภูเขาลูกนี้ ก็น่าจะเก็บน้ำผึ้งได้ด้วยนะ”
ระบบกล่าวว่า [การเลี้ยงแบบนิเวศก็ทำได้นะ]
เย่เสี่ยวจิ่นไม่ค่อยเข้าใจนัก เธอจำได้แค่ว่าในชาติก่อนเคยเห็นภาพแบบนี้ที่ฟาร์มสเตย์
แต่ฤดูกาลนี้ก็ไม่เหมาะสมแล้ว
เย่เสี่ยวจิ่นมองดูสวนลูกแพร์ผืนใหญ่ รู้สึกว่าภารกิจในอนาคตยังหนักอยู่มาก
เธอเปิดดูความคืบหน้าของภารกิจในระบบ “ภารกิจคะแนนแรงงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนี้ ยากจริง ๆ เลย”
“วันละ 10 นาที ยังต้องใช้เวลาอีกกว่า 60 วันเลยนะ”
[ค่อย ๆ ทำไปเถอะโฮสต์ยังมีเวลาอีกเยอะนะ] ระบบให้กำลังใจ
เย่จื้อผิงอยู่ในสวนผลไม้ มองดูทุกคนทำงานกันอย่างขะมักเขม้น
เขารู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย เพราะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก
หยางเจวียนเห็นว่าเขาไม่มีอะไรทำ จึงบอกว่า “นายนั่งอยู่เฉย ๆ ก็ได้นะ ตอนนี้นายเป็นที่ปรึกษาด้านวิธีการต่อกิ่งของพวกเราแล้ว”
“ขาของนายก็ไม่ควรยืนนาน ๆ นะ”
เย่จื้อผิงเป็นคนซื่อสัตย์และขยัน เขารู้สึกไม่สบายใจที่จะรับค่าแรงโดยไม่ได้ทำอะไร
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันทำได้ แค่เดินช้าหน่อยเท่านั้นเอง”
มีคนพูดขึ้นว่า “เย่จื้อผิง มาดูหน่อยสิว่าฉันทำได้ดีแค่ไหน?”
เย่จื้อผิงรู้สึกสบายใจขึ้นมากเมื่อเห็นว่ามีคนต้องการความช่วยเหลือจากเขา
ตอนเที่ยงทำงานเสร็จแล้วกลับบ้านมากินข้าว
หลี่ชุ่ยชุ่ยอุ่นอาหารไว้ รอให้พ่อลูกสองคนกลับมา
“เป็นยังไงบ้าง วันนี้ที่สวนผลไม้ราบรื่นดีไหม?” หลี่ชุ่ยชุ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “ฉันได้ยินมาว่า ผู้ใหญ่บ้านไปตรวจงานที่นั่นด้วยนะ?”
“คนในสวนผลไม้เข้ากันได้ดีไหม?”
“ก็ดีนะ พวกเขามาดูวิธีการต่อกิ่งด้วย” เย่จื้อผิงนั่งลง หยิบตะเกียบขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“นี่แหละ ต้องได้ทำงานถึงจะดี รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย”
“ตอนที่ฉันอยู่บ้านเฉย ๆ นี่ แทบจะทนไม่ไหวแล้ว”
หลี่ชุ่ยชุ่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเขา “คุณนี่นะ เป็นคนที่มีความสุขไม่เป็นเลย ไม่ต้องทำงานแท้ ๆ ยังไม่พอใจอีก”
“แล้วเธอล่ะ ไม่เหมือนกันหรอกเหรอ?”
หลี่ชุ่ยชุ่ยรีบพูด “ถ้าไม่ทำงาน บ้านเราก็ไม่มีข้าวกิน ฉันก็ต้องกังวลสิ”
เย่จื้อผิงกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยขึ้น “ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ”
ตอนนี้มีผลสตรอว์เบอร์รีเล็ก ๆ งอกออกมาแล้ว
แม้ว่าจะยังเป็นสีเขียวอยู่ แต่ต้นสตรอว์เบอร์รีเติบโตอย่างแข็งแรงสมบูรณ์ คงไม่แย่แน่นอน
“สตรอว์เบอร์รีลูกน้อย ๆ ทั้งหลาย พวกเธอต้องพยายามเติบโตนะ”
หลี่ชุ่ยชุ่ยตะโกนจากในบ้าน “จิ่นเป่า อย่าเล่นอีกเลย รีบมากินข้าวเร็ว”
“ตอนบ่ายลูกยังต้องไปทำงานอีก ถ้ารอจนถึงตอนบ่ายลูกจะหิว”
เย่เสี่ยวจิ่นรับคำแล้ววิ่งกลับไปกินข้าว
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วหนึ่งเดือน
ในหนึ่งเดือนนี้ เย่เสี่ยวจิ่นสุ่มรางวัลได้รางวัลระดับ B ทั้งหมด
เธอคิดว่าคงต้องรอให้ทำภารกิจสำเร็จก่อน แล้วค่อยไปดึงการ์ดระดับ S โดยตรงจะดีกว่า
แต่ยุ้งฉางที่บ้านก็เต็มไปด้วยข้าวและแป้งแล้ว
ในใจของเธอก็รู้สึกพอใจมาก
วันเสาร์ เย่หวายก็อยู่บ้านช่วยงาน
เย่เสี่ยวจิ่นพาพี่ชายไปที่ภูเขา สิ่งที่ปลูกไว้ก็งอกเป็นเถาวัลย์ยาวแล้ว
เย่หวายพาเธอนำเถาวัลย์ทั้งหมดกลับบ้าน
แต่ละเถาตัดให้เหลือ 34 ท่อน เป็นท่อนเล็ก ๆ
แต่ละท่อนสามารถปักชำลงในหลุมดินได้โดยตรง ก็จะเติบโตได้
ทั้งครอบครัวช่วยกันทำเสร็จ หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงพาลูก ๆ ไปปลูกที่ภูเขา
เย่เสี่ยวจิ่นเคยสัญญาว่าจะให้คนอื่นบ้าง ก็เอาไปให้ซุนหลานฮวาด้วย
ซุนหลานฮวาในใจรู้สึกซาบซึ้ง เธอหยิบหน่อไม้น้ำออกมาให้เย่เสี่ยวจิ่น
“ฉันปอกเปลือกหน่อไม้ไว้ให้แล้ว เธอเอากลับไปผัดได้เลยนะ”
“ดีจังเลย ฉันก็จะได้ปลูกบ้างเหมือนกัน”
เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มน้อย ๆ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มีเยอะอยู่แล้ว ที่บ้านก็ยังใช้ไม่หมดเลย”
ซุนหลานฮวารู้สึกว่าเด็กคนนี้ขยัน ทำงานเก่ง และใจดีมากขึ้นเรื่อย ๆ
เย่เสี่ยวจิ่นถือหน่อไม้กลับบ้าน ระหว่างทางถูกโจวเหวินรุ่ยขวางไว้
“จิ่นเป่า”
เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้เจอเขาหลายวันแล้ว จึงพูดด้วยความดีใจ “นายกลับมาจากในเมืองแล้วเหรอ?”
“ใช่แล้ว ฉันไปรักษาตัวมา” โจวเหวินรุ่ยเห็นเธอถือหน่อไม้ “ให้ฉันช่วยถือไหม”
เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มพลางพยักหน้า “งั้นก็ดีเลย ไปกินข้าวที่บ้านฉันกันเถอะ”
“คืนนี้แม่ของฉันจะผัดหน่อไม้ อร่อยมากเลยนะ”
“แล้วพี่ชายของนายล่ะ? มากินด้วยกันสิ”
“พี่ชายฉันไปบ้านผู้ใหญ่บ้านแล้ว เขาไม่ว่าง” โจวเหวินรุ่ยพูดพลางเดินไปบ้านของเธอพร้อมกับเย่เสี่ยวจิ่น
เมื่อถึงที่หมาย เขาวางหน่อไม้ลง
แล้วหยิบถุงพลาสติกเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า
“จิ่นเป่า นี่ของขวัญสำหรับเธอ”
เย่เสี่ยวจิ่นเปิดดู ปรากฏว่าเป็นยางรัดผมลายดอกไม้ และกิ๊บติดผมรูปผีเสื้อคู่หนึ่ง
“ว้าว นายซื้อมาเหรอ?”
โจวเหวินรุ่ยเกาหัวอย่างเขินอาย “ฉันขอให้แม่พาไปซื้อ ฉันบอกแม่ว่าจะเอาไปให้เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน”
“แม่บอกว่าผู้หญิงชอบของแบบนี้”
เขาพูดพลางมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “จิ่นเป่า เธอชอบมันไหม?”
เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า “แน่นอนว่าฉันชอบสิ มันสวยขนาดนี้ ใครจะไม่ชอบล่ะ?”
โจวเหวินรุ่ยยิ้มอย่างมีความสุข
เย่หวายกำลังยุ่งอยู่ในบ้าน เห็นโจวเหวินรุ่ยให้ยางรัดผมกับน้องสาว และน้องสาวก็ดูมีความสุขมาก
เขาคิดว่า เมื่อถึงเวลาไปตลาดนัด เขาก็จะซื้อยางรัดผมสวย ๆ มาให้น้องสาวเพื่อทำให้เธอมีความสุขบ้าง
เย่เสี่ยวจิ่นเก็บของไว้ในห้อง
แล้วพาโจวเหวินรุ่ยไปดูสตรอว์เบอร์รีของเธอ
เย่เสี่ยวจิ่นจูงมือโจวเหวินรุ่ยไปที่แปลงสตรอว์เบอร์รีห้าสิบต้นของเธอ
โจวเหวินรุ่ยเห็นแปลงสตรอว์เบอร์รีสีเขียวขจี เต็มไปด้วยผลสีแดงสดใหญ่ ๆ
“ว้าว ทำไมสตรอว์เบอร์รีพวกนี้ถึงไม่เหมือนกับที่แม่เคยซื้อให้ฉันล่ะ?”
“ใหญ่จังเลย”
“ทำไมถึงใหญ่ขนาดนี้ล่ะ?”
เย่เสี่ยวจิ่นเม้มปาก แกล้งพูดว่า “เพราะฉันปลูกได้ดีไงล่ะ”
จริง ๆ แล้วไม่ใช่ แต่เป็นเพราะสายพันธุ์ต่างหาก
โจวเหวินรุ่ยไม่เข้าใจ มองเย่เสี่ยวจิ่นด้วยดวงตาเป็นประกาย “จิ่นเป่าเก่งจังเลย”
เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะเบา ๆ รู้สึกว่าการแกล้งเขาช่างสนุกจริง ๆ
“แน่นอนอยู่แล้ว”
“นี่” เย่เสี่ยวจิ่นเด็ดสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ลูกหนึ่ง “ลองชิมดูสิ”
โจวเหวินรุ่ยถือผลไม้สีแดงสดสวยไว้ในมือ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของสตรอว์เบอร์รีโชยมา
“หอมจังเลย” เขากัดคำหนึ่ง รสหวานผสมกับความเปรี้ยวนิด ๆ
รสชาติก็อร่อยมาก
“นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว!”
ดวงตาของโจวเหวินรุ่ยเปล่งประกาย “จิ่นเป่า ถ้าเธอเอาสตรอว์เบอร์รีพวกนี้ไปขายในเมือง รับรองว่าจะมีคนซื้อเยอะแน่นอน”
“ครั้งนี้ฉันไปรักษาตัวในเมือง พบว่าผลไม้ที่ขายในเมืองมีน้อยชนิดมาก”
“ผลไม้ของเธอสวยแบบนี้ พอเอาไปขาย รับรองว่าจะขายหมดในพริบตา”
โจวเหวินรุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นมาก
ดูเหมือนเขาจะหวังมากว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะรวยแบบฉับพลัน
“ได้เลย” เย่เสี่ยวจิ่นยัดสตรอว์เบอร์รีให้โจวเหวินรุ่ยอีกหลายลูก “อีกสองสามวันก็จะไป”
“กินเยอะ ๆ หน่อยนะ”
เย่จื้อผิงกับหลี่ชุ่ยชุ่ยลงมาจากภูเขา
เห็นเด็กทั้งสองคนที่เหมือนหัวผักกาดน้อย ๆ กำลังนั่งยอง ๆ กินสตรอว์เบอร์รีอยู่ในสวน
“จิ่นเป่า สตรอว์เบอร์รีของลูกสุกแล้วเหรอ?”
“ใช่แล้วค่ะ พ่อแม่ลองชิมดูสิคะ” เย่เสี่ยวจิ่นเรียกให้พวกเขาเข้ามาใกล้ ๆ แล้วหยิบผลไม้ให้คนละสองสามลูก “รสชาติพอจะเอาไปขายได้ไหมคะ?”
เย่จื้อผิงมองดูสตรอว์เบอร์รีซึ่งเป็นของแปลกตา แล้วลองชิมดู “หวานดีทีเดียว ทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน”
หลี่ชุ่ยชุ่ยกินแล้วรู้สึกสงสัย “มันก็คล้าย ๆ กับผลไม้ป่าในทุ่งนั่นแหละ จะมีคนยอมจ่ายเงินซื้อจริง ๆ เหรอ?”
เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มกว้าง “งั้นพวกเราลองเอาไปขายในเมืองดูสิคะ”
“คาดว่าอีกสองสามวัน ผลไม้รอบนี้ก็จะสุกหมดแล้ว”
