บทที่ 61 เตรียมพื้นที่เพาะปลูกมันแกว (รีไรต์)
บทที่ 61 เตรียมพื้นที่เพาะปลูกมันแกว (รีไรต์)
เย่จื้อผิงไม่รู้จะปลอบใจอย่างไรดี
เขารู้ดีว่าพี่สะใภ้คนโตเป็นคนแบบไหน
“เธออย่าไปฟังหลี่กุ้ยฮวาพูดเหลวไหลเลย พวกเราใช้ชีวิตของเราให้ดีก็พอ”
“ไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะพูดอย่างไร เธอดูสิ… ชีวิตของพวกเราตอนนี้ ไม่ได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ หรอกเหรอ?”
“พวกเขาจะเลือกหัวหน้าทีมก็ปล่อยให้เลือกไป ฉันเชื่อมั่นในจิ่นเป่าของพวกเรา”
“ถึงเวลานั้น บ้านเราก็มีคะแนนพอที่จะโหวตให้จิ่นเป่าแล้ว!”
หลี่ชุ่ยชุ่ยหัวเราะพรืดออกมา แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า “จิ่นเป่าเพิ่งจะสามขวบครึ่งเอง”
“แล้วยังไงล่ะ? จิ่นเป่าของพวกเราฉลาดมากนะ”
เย่จื้อผิงจูงมือหลี่ชุ่ยชุ่ย “เธอก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะช่วยเธอเอง”
“พอเถอะ ดูขาของคุณสิ ไปนั่งพักดีกว่า!” หลี่ชุ่ยชุ่ยแย่งของมา
รากเก๋อเกินที่ล้างสะอาดแล้วถูกใส่ลงในครกหิน
หลี่ชุ่ยชุ่ยก็ไปหยิบสากไม้มา
“ฉันทำเอง” เย่จื้อผิงรับของมา “ฉันแรงเยอะ ตำให้ละเอียดกว่า”
เขาพูดพลางยกสากไม้ใหญ่ขึ้นทุบรากเก๋อเกินอย่างแรง
หลี่ชุ่ยชุ่ยส่ายหน้าพลางยิ้ม แล้วไปเตรียมผ้ากรอง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รากเก๋อเกินทั้งหมดถูกตำจนละเอียดพร้อมน้ำ
หลังจากกรอง น้ำสีน้ำตาลแดงก็อยู่ในกะละมังใบใหญ่
เย่เสี่ยวจิ่นมองพ่อแม่ทำงานยุ่ง เธอก็ไม่ไปรบกวน
เธอยังคงเป็นคนให้อาหารไก่และต้มน้ำเหมือนเดิม
มีเงาร่างเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นด้านข้าง
เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้นมอง “พี่สามกลับมาแล้ว ถึงเวลาเลิกเรียนแล้วนี่นา”
ทันทีที่เย่หวายมาถึงบ้าน เขาก็วางของลงและเข้าไปช่วยพ่อแม่จัดการกับรากเก๋อเกิน
“พ่อแม่ครับ ผมมาช่วยนะครับ”
“ไม่ต้องหรอก เสร็จหมดแล้ว” หลี่ชุ่ยชุ่ยตบแขนเขาเบา ๆ “วันนี้ลูกเรียนที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง ตามทันเพื่อน ๆ ไหม?”
เย่หวายยิ้มอย่างเขินอาย ตอบตามตรงว่า “ครึ่งปีไม่ได้อ่านหนังสือเลยครับ จำตัวอักษรไม่ได้หมดแล้ว”
พ่อแม่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากจากเขา
เย่หวายนำกากรากเก๋อเกินไปทิ้งที่ริมลำธาร
เย่เสี่ยวจิ่นตามเย่หวายไปเล่นด้วย
เย่หวายอุ้มเธอ พาเธอไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหาร
“จิ่นเป่า นั่งให้เรียบร้อยนะ”
เย่เสี่ยวจิ่นนั่งลงบนเก้าอี้ มองดูพี่ชายทำงานอย่างขะมักเขม้น
เย่หวายหันตัวมา หยิบลูกอม 10 เม็ดออกมาจากกระเป๋า
จากนั้นก็หันกลับมา แบมือออก “จิ่นเป่า กินลูกอมสิ”
“ลูกอม!” เย่เสี่ยวจิ่นรับลูกอมมา แล้วเก็บไว้ให้เย่หวาย 5 เม็ด “คนละครึ่งนะ!”
เย่หวายไม่รีรอที่จะยัดลูกอมที่เหลือทั้งหมดใส่กระเป๋าของเย่เสี่ยวจิ่น
“จิ่นเป่ากินเถอะ พี่ชายกินที่โรงเรียนมาแล้ว”
เย่เสี่ยวจิ่นรู้ว่าแม่ให้เงินเย่หวายมาแค่หนึ่งเหมา เขาซื้อลูกอมมาสิบเม็ด เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะกินเองแล้ว
“พี่สาม…”
“ฉันจะทำอาหารแล้ว จิ่นเป่า อย่าตกจากเก้าอี้นะ” เย่หวายพูดจบก็ไปซาวข้าว
เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกถึงความหนักอึ้งของลูกอมในมือ
น้ำจากรากเก๋อเกินตกตะกอนค้างคืน
วันรุ่งขึ้น หลี่ชุ่ยชุ่ยเปลี่ยนน้ำแล้วก็ไปทำงานที่ฟาร์มไก่
เย่จื้อผิงปลุกเย่เสี่ยวจิ่นให้ล้างหน้าแปรงฟัน
เขาผูกผมให้เธออย่างงุ่มง่าม “เรียบร้อยแล้ว ไปกินไข่ได้”
เย่เสี่ยวจิ่นเห็นพ่อนั่งอยู่บนเตียง ดูเหมือนขาจะไม่ค่อยสะดวก
“พ่อคะ? ขาของพ่อปวดอีกแล้วเหรอ?”
เย่จื้อผิงแกล้งทำเป็นสบาย ๆ “ไม่เป็นไร นี่กำลังฟื้นตัวอยู่ ตอนฟื้นก็อาจจะเจ็บนิดหน่อย”
เย่เสี่ยวจิ่นขมวดคิ้ว “ถ้ามันอักเสบ ต้องใช้ยาแก้อักเสบนะคะ”
“ไม่เป็นไร จิ่นเป่า พ่อไม่เจ็บหรอก” เย่จื้อผิงอุ้มเธอแล้ววางลงบนพื้น “พ่อโกหกลูกน่ะ”
“ดูสิ…”
เขาพยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยใช้ไม้เท้า ทันใดนั้น ความเจ็บปวดทำให้หน้าผากของเขามีเหงื่อผุดออกมา
เขาฝืนยิ้มพูดว่า “ไม่เจ็บหรอก ไม่เจ็บเลยสักนิด”
เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกกังวลมาก สายตามองไปรอบ ๆ
ในบ้านก็ไม่มียาแก้อักเสบ…
เธอนึกถึงระบบขึ้นมา
เธอพูดในใจว่า “ระบบ ฉันขอสุ่มรางวัลเพื่อให้ได้ยาแก้อักเสบได้ไหม?”
[…คุณคิดว่ามันสมเหตุสมผลเหรอ?]
“ฉันไม่สนหรอก ฉันต้องการมันจริง ๆ นะ!”
[นี่คุณกำลังทำตัวไร้เหตุผลนะ!]
เย่เสี่ยวจิ่นสังเกตเห็นมานานแล้วว่า การสุ่มรางวัลจะมีการกำหนดเป้าหมายบางอย่าง
แม้ว่าโอกาสในการได้รับรางวัลจะเป็นแบบสุ่ม แต่ส่วนใหญ่มักเป็นสิ่งที่เธอต้องการ
เย่เสี่ยวจิ่นตัดสินใจใช้การสุ่มครั้งเดียวที่สะสมมาสองวันเพื่อลองดู
ในขณะที่พ่อไม่ทันสังเกต เย่เสี่ยวจิ่นก็ทำการสุ่มครั้งเดียวทันที
[ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลระดับ B กิ่งตอนสาลี่ฤดูใบไม้ร่วง 150 กิ่ง!]
“กิ่งไม้เล็ก ๆ?” เย่เสี่ยวจิ่นงุนงง “ฉันต้องการสิ่งนี้เหรอ?”
ลองอีกครั้ง…
แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้น
รางวัลปรากฏขึ้นในกองรางวัล
[ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลระดับ B ยาแก้อักเสบอย่างแรง 100 เม็ด!]
เย่เสี่ยวจิ่นแสดงรอยยิ้มที่พอใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ระบบ ดูตัวเองสิ”
“ทั้งที่ดูซื่อตรงมาก แต่ปากกลับแสดงความรังเกียจนะ”
“ฉันค้นพบความลับเล็ก ๆ ของการสุ่มรางวัลของคุณแล้วละ~~”
[…แค่ครั้งเดียวเท่านั้น!]
มันไม่ยอมบอกหรอกว่า รางวัลระดับ B จะพยายามตอบสนองความต้องการของโฮสต์ให้มากที่สุด!
เย่เสี่ยวจิ่นหยิบขวดยาแก้อักเสบออกมา
บนนั้นเขียนไว้ว่าครั้งละหนึ่งเม็ด มีฤทธิ์แก้อักเสบและระงับปวด
เย่จื้อผิงนั่งอยู่บนธรณีประตู พยุงขาของตัวเอง รู้สึกเจ็บปวดทรมานจนทนไม่ไหว
“พ่อ กินยาเร็วเข้า!” เย่เสี่ยวจิ่นรินน้ำร้อนจากกาต้มน้ำหนึ่งแก้ว แล้วหยิบยาเม็ดหนึ่งเม็ดส่งให้เย่จื้อผิง
“จิ่นเป่า นี่เป็นยาอะไรกัน?”
เย่เสี่ยวจิ่นกลอกตาไปมาแล้วตอบว่า “ก็แค่ยาแก้อักเสบน่ะ พ่อกินเร็ว ๆ เข้าเถอะ”
“กินแล้วจะไม่ปวดอีก”
เย่จื้อผิงไม่ถามอะไรมาก กินยาลงไปแล้ว แต่อาการปวดก็ยังไม่ทุเลาลงในทันที
เขาถือไม้เท้าเตรียมจะไปหยิบกระด้งมาตากผักกูดและผักดอง
“พ่อ กลับไปนอนพักในห้องเถอะค่ะ หนูจัดการเอง”
เย่เสี่ยวจิ่นพยุงเย่จื้อผิงให้กลับไปพักผ่อนในห้อง
เย่จื้อผิงนอนลงบนเตียง ไม่นานก็รู้สึกเหนื่อยล้า
เขานอนลงบนเตียงทั้งที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ตั้งใจจะพักสักครู่ แต่ไม่นานก็หลับไป
เย่เสี่ยวจิ่นกระโดดโลดเต้นไปหยิบกระด้งที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเธอมาก แล้วเดินไปยังกองฟืนที่อยู่กลางแสงแดด
เธอวางกระด้งลงบนกองฟืนที่ถูกแสงอาทิตย์ส่องสว่าง
เย่เสี่ยวจิ่นจำวิธีการขยี้ผักกูดของพ่อได้ เธอจึงยื่นมือน้อย ๆ ออกแรงขยี้ผักกูดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ผักกูดนุ่มลง ตากแดดอยู่ใต้แสงอาทิตย์ ยังมีกลิ่นหอมฟุ้งอีกด้วย
เมื่อเธอทำงานเสร็จ กินไข่ไก่ และปล่อยลูกไก่ออกมาเดินเล่น
เธอหยิบจอบเบา ๆ แล้วขึ้นเขาไปเพาะปลูกที่ดิน
เดินไป 10 นาทีก็ถึงที่เก็บผักกูด
เธอไม่รอช้า เริ่มลงมือขุดดินทันที
บนพื้นดินนี้มีวัชพืชจำมากเกินไป ทำให้ดินขุดยาก
โชคดีที่เครื่องมือทำงานของเธอประหยัดแรงได้ดี
เมื่อทำงานจนถึงเที่ยง เธอก็เปิดพื้นที่เล็ก ๆ ได้แล้ว
เธอกองวัชพืชทั้งหมดไว้ด้านข้าง หยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนเข้าปาก
รสชาติหวานฉ่ำแผ่ซ่านไปทั่วทันที
ทำให้เธอฟื้นกำลังได้บ้าง
ทั้งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เย่เสี่ยวจิ่นเพิ่งเปิดพื้นที่ที่ต้องใช้ได้เพียงครึ่งเดียว
เธอบีบมือที่ปวดเมื่อย “ถ้าเป็นผู้ใหญ่เปิดพื้นที่ คงทำได้ภายในวันเดียวแน่นอน”
“แต่ฉันยังเป็นเด็ก ใช้เวลาสองสามวันก็ทำเสร็จได้ ก็ถือว่าเยี่ยมมากแล้ว”
เย่เสี่ยวจิ่นเอามือเท้าเอว ให้กำลังใจตัวเองอย่างไม่อายเลย
เย่จื้อผิงนอนหลับไปทั้งวัน เมื่อคืนปวดจนนอนไม่ค่อยหลับ
เมื่อตื่นขึ้นมา หลี่ชุ่ยชุ่ยกลับบ้านมาทำอาหารแล้ว
เขาได้ยินเสียงผัดอาหาร จึงรีบลุกขึ้นมาช่วย
แต่พอเดินมาถึงหน้าประตูครัว ก็ถูกหลี่ชุ่ยชุ่ยจ้องมองด้วยสายตาดุ ๆ “ขาของคุณยังปวดอยู่ นอนพักดี ๆ เถอะ อย่าเดินไปเดินมาเลย”
เย่เสี่ยวจิ่นที่นอนคว่ำอยู่ข้าง ๆ พูดว่า “ใช่แล้วค่ะพ่อ พ่อรีบกินยาเถอะ”
เย่จื้อผิงจึงยอมกินยาอย่างว่าง่าย แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง
เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มแย้มเล่าถึงผลงานของตัวเองให้พ่อแม่ฟัง
