บทที่62 สาวสวยลู่หย่าฉี
หลังจากที่จูบอย่างเร่าร้อน ฉันปล่อยลู่ปู้หนาน แต่ยังคงโน้มตัว ใช้สายตาที่เผ็ดร้อนจ้องมองเธอไว้
ตาโตใสแป๋วมองฉันอยู่ แล้วค่อยๆเลือนลาง”พี่เฟิง……”
ลู่ปู้หนานพูดเบาๆ เหมือนร้อง แต่ก็เหมือนคร่ำครวญเบาๆ
แต่แล้ว ฉันเลิกเสื้อชีฟองของเธอขึ้น”ปู้หนาน ตรงนี้ของเธอสวยมาก ฉันอยากกินตรงนี้ของเธอ”
พูดไป ฉันยื่นมือปลดบราสีชมพูอ่อนสำหรับสาวๆของเธอไป
เธอหลับตาอย่างเขินอาย แล้วมีเสียงอืมเบาๆออกมาจากจมูก
ฉันเล่นเบาๆกับสิ่งที่ขาวและใหญ่ แล้วนอนดมอยู่ข้างบน
กลิ่นหอมจางๆจากหญิงสาวนั้น ทำให้ฉันหลง อดไม่ไหวอมดอกตูมเบาๆ
ลู่ปู้หนานคราง มือขาวทั้งสองถอดเสื้อนอกของฉันไป สัมผัสที่หลังฉันอย่างตามใจชอบ
เป็นเวลานาน จนหุ่นสวยของลู่ปู้หนานเริ่มบิดเล็กน้อย เมื่อมีสัญญาณของการหันมาคราง ฉันถอดกระโปรงสั้นสีขาวของเธอไป
“ปู้หนาน ฉันจะให้เธอเสร็จอีกหลายครั้งดีไหม ก็เหมือนในรถคืนนั้น”
ลู่ปู้หนานหน้าแดง ก็ไม่รู้ว่าเพราะเลือดหรือว่าเพราะคำพูดของฉัน
เธอกัดปากล่างเบาๆ สิบวินาทีต่อมาถึงพูดอย่างเขินอาย”นายมันบ้า ทำไมนายถึงถามฉัน นายทำไปเลยสิ”
“มีเซ็กส์เหรอ ปู้หนานเธอตรงไปตรงมาแบบนี้เมื่อไหร่กัน?”
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนี้สักหน่อย ฉัน……อ๊า~”
ลู่ปู่หนานกำลังอธิบาย ฉันยื่นมือแตะไปที่ๆน่าอายของเธอนั้น ตีจนเธอร้องครางเจ็บปวด แต่แค่ในเสียงครางนั้นความดีใจและความอยากอยู่ในนั้น
หลังจากตบไปสามทีรัวๆ ลู่ปู้หนานทนไม่ไหวแล้วจริงๆ หนีบขาเข้าแน่นๆ แต่กลับถูกฉันบังคับแกะออก และเอามือแตะขึ้นไป นวดเบาๆ……
หลังจากสิบกว่านาที ในห้องมีแต่เสียงสะท้อนลู่ปู้หนานคราง เธอพูดอย่างทนไม่ไหว หวังด้วยการร้องไห้ “พี่เฟิง……”
ฉันรู้ เธออดที่ถึงขีดจำกัดแล้ว เธอต้องการความรักบางอย่างเข้าสู่หุ่นสวยเธอ ไปดับไฟความปรารถนาที่พุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เพื่อแก้ความต้องการโดยสัญชาตญาณของเธอ
และแล้วฉันปลดเข็มขัดออก
แล้วในตอนนั้นเอง จู่ๆ ประตูอัตโนมัตินอกสวนเปิดออกกะทันหัน เสียงเอี๊ยดของประตูเหล็กดังเข้ามา
ฉันมองตามเสียงไป นอกประตูที่ค่อยๆเปิดออกนั้น มีรถเบนท์ลีย์กำลังรออยู่
และทะเบียนของรถเบนท์ลีย์นี้ เหมือนกับคันที่ดงป๋อชวนขับเป๊ะ
หรือว่า นี้คือคันเดียวกันนั้นเอง
“พ่อแม่ฉันกลับมาแล้ว!”
เสียงที่ร้อนรนของลู่ปู้หนาน ยันยันการเดาของฉัน
ลูบหน้าเล็กที่แดงและร้อน ลู่ปู้หนานรีบยกกระโปรงสั้นวิ่งขึ้นชั้นบนไป
ฉันรัดเข็มขัดที่เพิ่งปลดออกไป จัดการเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นเดินออกไปห้องรับแขก ยืนหน้าประตู มองรถเบนท์ลีย์คันนั้นที่ค่อยๆเข้ามา
รถเบนท์ลีย์จอดหน้าประตู มองผ่านหน้าต่าง ฉันเห็นดงป๋อชวนที่ขับรถอยู่ พยักหน้าเบาๆถือว่าทักทายแล้ว
นาทีต่อไป ประตูรถเปิดออก หยู่เสี้ยงเฉียนกับลู่หย่าฉีเดินออกจากรถ
สายตาของหยู่เสี้ยงเฉียนมองมาทางฉัน ไม่รอเขาพูด บนหน้าของฉันเผยรอยยิ้ม แนะนำตัวกับพวกเขา
“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า ผมชื่อเฉินเฟิง คือเพื่อนของหยู่ถิง และเป็นเพื่อนสมัยตอนเรียนรถของลู่ปู้หนาน”
หยู่เสี้ยงเฉียนจ้องฉันสักแปป แล้วพยักหน้าเบาๆ สั่งลู่หย่าฉีที่คล้องแขนของเขาอยู่ข้างๆ”ดูแลแขกให้ดี ฉันกับป๋อชวนขึ้นชั้นบนไปคุยธุระก่อน”
พูดเสร็จ หยู่เสี้ยงเฉียนเดินผ่านตัวฉันไป พูดได้ว่ามองไม่เห็นฉัน ขนาดรอยยิ้มยังไม่มี
แต่ว่าคิดแล้วก็ปกติ คนใหญ่โตอย่างเขา ถ้าทั้งจับมือทั้งทักทายกับฉัน จะเสียตัวตนแทน
ตอนที่ดงป๋อชวนเดินผ่านตัวฉัน ตบบ่าฉันเบาๆ นี่คือการตอบสนองกับการพยักหน้าเมื่อกี้ของฉัน
ในสวน เหลือแต่ฉันกับลู่หย่าฉี
ไม่พูดไม่ได้ ลู่หย่าฉีคือผู้หญิงที่สวยมาก ถึงแม้ว่าจุดนี้ฉันจะรู้จากบนรูปถ่ายแล้ว แต่ตอนนี้เห็นตัวจริง ถึงจะสังเกตว่าความสวยของเธอไม่ใช่แค่กระดาษหนึ่งใบที่จะสามารถรองรับได้
ท่าทางตอนอายุ37-38 หุ่นอวบแต่กลับไม่เห็นบวม ผมสั้นที่แตะไหล่แสดงถึงความสามารถที่เฉลียวฉลาด การเป็นอยู่ของเธอ คือการอธิบายคำว่าสุภาพสตรีที่สมบูรณ์ที่สุด แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ฉันมีความรู้สึกอยากยกขาทั้งสองของเธอขึ้นมา
“สวัสดี ฉันแม่ของปู้หนาน ฉันชื่อลู่หย่าฉี”
ลู่หย่าฉียื่นมือขาวนุ่มของเธอมา ฉันจับเบาๆ โค้งตัวอย่างมีมารยาท
หลังจากทักทาย เธอก็เชิญเข้าห้องรับแขก ทั้งเทนำทั้งยกผลไม้มา กระตือรือร้นและสง่างาม
หลังจากนั้น ก็นั่งบนโซฟาเป็นเพื่อน พูดคุยอย่างสุภาพกับฉัน ไม่มีการรังเกียจการสื่อสารเลยสักนิด หรือจะพูดว่าความสุภาพปลอมๆแบบพอเป็นพิธีนั้น ทำให้คนรู้สึกถึงถึงความจริงใจของเธอ ภายในใจเกิดความรู้สึกสนิทสนมอย่างหนึ่งขึ้นมา
ระหว่างพูดคุย ลู่ปู้หนานลงมา เปลี่ยนชุดกระโปรง สดใสมาก สะอาดมาก หลังจากที่หลบอยู่ชั้นบนมาหลายนาที ความแดงบนหน้าก็หายไปหมดแล้ว
เธอยืนอยู่ข้างลู่หย่าฉี ดูไม่ออกว่าเป็นแม่ลูกเลย เหตุเนื่องจากลู่หย่าฉีดูแลอย่างดี พวกเธอดูเหมือนพี่น้องมากกว่า
“เป็นเด็กที่ไม่รู้จักมารยาทจริงๆ แขกอยู่ห้องรับแขก เธอกลับห้องนอนตัวเอง ดีที่เฉินเฟิงไม่ถือสา”
ลู่หย่าฉีตึงหน้าดุลู่ปู้หนาน ลู่ปู้หนานแค่ยิ้มอ้อนๆ ไม่ได้ใส่ใจ
ลู่หย่าฉีส่ายหัวอย่างทำไรไม่ได้ แล้วยิ้มพูดกับฉัน”ขอโทษจริงๆ นังเด็กคนนี้ถูกเอาเอาใจมากไป”
“เปล่าเลย ปู้หนานมีมารยาทมาก ไม่มีความหยิ่งแบบผู้หญิงทั่วไปเลย กิริยาที่สง่างามของเธอได้รับการสอนโดยตรงมาจากท่านทั้งหมดเลย ก็เหมือนกับหน้าตาที่สวยงามเช่นนี้”
สำหรับการชมเชยหน้าตายของฉัน ลู่หย่าฉีแค่ยิ้ม ดูเหมือนจะฟังความหมายในนั้นไม่ออก
“แม่ คนเค้าชมเธออยู่นะ!”
ลู่หย่าฉีทำอะไรไม่ถูกมาก แล้วพูดมาก”จ๊ะๆแม่ต้องขอบคุณเขา ขอบคุณการชมของเ
ฉินเฟิง”
“ไม่ได้ชม แต่แค่พูดเรื่องจริงเท่านั้นเอง”
พูดจบ ฉันก็ลุกขึ้นยืนจากโซฟา ใช้เหตุผลที่ว่ามีธุระอื่น ลากับลู่หย่าฉี
ลู่หย่าฉีก็ไม่ยื้อ ลุกขึ้นส่ง
แต่แค่พอส่งถึงหน้าประตู เธอดูเหมือนจะนึกเรื่องอะไรขึ้นได้กะทันหัน แตะหน้าผากเบาๆ
“ความจำนี้จริงๆเลย ปู้หนาน ไปเอากระเป็าของแม่ที่ห้องรับแขกมาสิ”
ลู่ปู้หนานหันหลังเดินไป และกลับมาอย่างรวดเร็ว ในมือหิ้วกระเป๋าหรูไว้
ลู่หย่าฉีรับกระเป๋ามา แล้วพูดกับฉัน”เฉินเฟิง พอดีฉันจะออกไป ถ้าไม่ถือสา นายไปส่งฉันหน่อยได้ไหม?”
“อยู่กับคนสวยตามลำพัง คนโง่ถึงจะถือสา
แต่แค่ฉันยังไม่ทันพูด ลู่ปู่หนานก็กลับพูดก่อน
“แม่ เธอไม่ใช่ขับรถเป็นเหรอ?”
“ฉันไม่ได้ขับรภ เดี๋ยวพ่อเธอยังต้องออกไปกับอาดงเธอ ทำไม ให้เฉินเฟิงไปส่งหน่อยลูกสาวอย่างเธอก็ไม่พอใจ?”
ลู่ปู้หนานอ้อน “ที่ไหนมี ฉันแค่ถามเฉยๆ”
ลู่หย่าฉียิ้มจับหัวลู่ปู้หนาน แล้วตามฉันขึ้นรถไป
ฉันขับรถ ทุกคนสวยลู่หย่าฉี ขับออกจากตระกูลหยู่ที่หรูหรา
