บทที่61 สวยไหม
สุดท้ายก็ไม่ได้กินอาหารเช้าที่โจงเฉียวเฉียว
เพราะว่าด้ายลี่ม่าวปวดจนแยกเขี้ยวยิงฟัน บอกจะไปทำงาน แต่ว่าฉันน่าจะเดาได้แล้วแหละ ถ้าไม่โรงพยาบาลอีก คิดว่าเจ้านั่นก็คงจะสุกได้แล้ว
โจวเฉียวเฉียวขับรถไม่เป็น ด้ายลี่ม่าวเป็นแบบนี้ก็ขับไม่ได้ และแล้วฉันก็เป็นคนดีให้ถึงที่สุดแล้วกัน พาพวกเขาทั้งสองคนไปส่งโรงพยาบาล
ไม่ได้นอนทั้งคืน และมีเซ็กกับโจงเฉียวเฉียว เหนื่อยเล็กน้อย ดังนั้นฉันก็ตรงกลับบ้านไปเลย นอนเพิ่มสักหน่อย เดิมทีความเสียใจน้อยๆที่รุนแรงมากนั้น เพราะว่าแผลโดนลวกของด้ายลี่ม่าวนึกไม่ถึงว่าจะหายไปอย่างไร้วี่แวว ตอนฝันอยู่ไม่คิดว่าฉันจะฝันถึงเพลงที่มักจะร้องในโรงเรียนตอนเด็ก
“ฤดูใบไม้ผลิอยู่ไหนนะ ฤดูใบไม้ผลิอยู่ไหนนะ ฤดูใบไม้ผลิในป่าเขียวชอุ่มนั้น……”
ถ้าเกิดเอาเขียวชอุ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ ฉันคิดว่าน่าจะเหมาะกว่า
ประมาณ11โมงกว่า โทรศัพท์ดังขึ้น ทำฉันตื่น
“สวัสดีครับ พวกเราคือประกันXX……”
“ประกันบ้านแกสิ!”
วางสาย นอนต่อ
แต่ว่าไม่กี่นาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
“สวัสดีครับ พวกเราคือบริษัทเงินกู้ ไม่ทราบว่าคุณ……”
“กู้บ้าอะไร!”
วางสายและโยนออกไป ฉันก็นอนต่อ
และสามนาทีผ่านไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
ฉันดูก็ไม่ดูรับสายอย่างมึนงงก็ด่าทันที”หืฉันพูดบ้าอะไร!”
หลังจากนั้น เสียงน้อยใจของลู่ปู้หนานดังขึ้นจากโทรศัพท์”ทำบ้าไร ฉันส่งข้อความให้นายแล้ว ฉันหลอกพี่สาวฉัน นายด่าฉันทำไม……”
ด่าผิดคน
ดีที่ลู่ปู้หนานไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผล แล้วฉันก็รีบอธิบายเรื่องราวให้รู้เรื่อง
แล้วเธอก็บอกกับฉัน วันนี้ตอนเที่ยงครอบครัวไม่อยู่ เธอจะเลี้ยงข้าวฉัน ไปชิมฝีมือเธอที่บ้าน
นี้เป็นเรื่องที่ไม่เลวแน่นอน ฉันไม่ใช่แค่อยากชิมฝีมือเธอ อยากชิมร่างกายของเธอมากกว่า
แล้วหลังจากที่วางสาย ฉันลุกจากเตียง รีบล้างหน้าล้างตา ใช้ความเร็วที่สุดแต่งตัวอย่างกระฉับกระเฉง แล้วก็ขับรถไปบ้านเธอ
และแน่นอน กลางทางเจอร้านเสื้อผ้าสตรีแบรนด์ ฉันจอดรถเดินเข้าไปดู
หลังจากที่มาถึงบ้านลู่ปู้หนาน เธอกำลังยุ่งอยู่ที่ครัว
มัดผมหางม้า บนตัวผู้ผ้ากันเปื้อน ดูแล้วเหมือนแม่บ้านอายุน้อย เพิ่มเสน่ห์ความเป็นผู้ใหญ่เล็กน้อย
ฉันกอดเอวเธอจากข้างหลังเบาๆ ทำให้ลู่ปู้หนานตกใจมาก
เอียงหน้าเห็นฉันอยู่ข้างหลัง แกล้งโมโหกระทืบเท้า”นายทำฉันตกใจหมด หัวใจวายหมด!”
“ฉันลองหน่อย?”
แล้ว มือทั้งสองของฉันโน้มไปที่หน้าอกคู่ใหญ่อวบอิ่มของเธอ
นาทีต่อไป แก้มของฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนจากหน้าเล็กๆของลู่ปู้หนาน
“อย่ากวน ฉันทำกับข้าวอยู่!”
พูดเสียงออดอ้อน ลู่ปู้หนานไล่ฉันออกจากห้องครัว ให้ฉันไปอยู่ที่ห้องรับแขกคนเดียว
เดิมทีฉันยังคิดอยู่ว่าจะหยอกแม่ครัวสวยนี้ แต่พอนึกถึงเป้ากางเกงที่ร้อนของด้ายลี่ม่าวตอนเช้า เลยคิดว่าอยู่ดีๆหน่อยดีกว่า
และแล้ว ฉันมาถึงห้องรับแขก น่าเบื่อจนยกสมุดภาพเล่มใหญ่ขึ้นมา
ในสมุดภาพมีรูปเยอะมาก แต่นี่เข้าตาก่อน กลับคือรูปครอบครัวสองใบ
รูปหนึ่ง คือรู้เก่าแบบขาวดำ ข้างบนมีคู่สามีภรรยาหนุ่มสาว
ผู้ชายไม่หล่อ แต่น่าเกรงขาม รูปร่างแกร่ง ดูเหมือนทหาร ผู้หญิงสวย ถึงแม้ว่าจะเป็นหน้าตาสมัยก่อน แต่ยังคงปกปิดใบหน้าที่สวยของเธอไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นตอนนี้ ก็เป็นสาวสวยที่เพอร์เฟคมาก แล้วหน้าตาของเธอ ก็เหมือนกับหยู่ถิงมาก และในอ้อมกอดเธอ ยังมีสาวน้อยที่ใส่ชุดกระโปรงอยู่ ดูแล้วเหมือนยังไม่ครบหนึ่งขวบ
อีกใบหนึ่ง คือรูปถ่ายสี แต่ดูแล้วก็นานเหมือนกัน ตรงกลางของรูปภ่ายมีคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งเหมือนกัน
ผู้ชายไม่ได้เปลี่ยน แต่แค่บนตัวเพิ่มความรู้สึกเป็นตำแหน่งสูงขึ้นมา แต่ผู้หญิงกลับเปลี่ยนไป สวยเหมือนกัน แต่ว่ากลับมีเสน่ห์เล็กน้อย สามารถมีเสน่ห์ขนาดนั้นในรูปสิบกว่าปีก่อนได้ เห็นได้ว่าเธอคือผู้หญิงที่รักความสวยงามมาก และไม่ใช่รักสวยงามปกติ ข้างๆทั้งสอง มีเด็กสาวยืนอยู่แต่ละข้าง คนข้างผู้ชายนั้นฉันเห็นแวบแรกก็ดูออก หน้าตาเหมือนกับหยู่ถิงในตอนเด็ก และตนข้างผู้หญิงนั้น หน้าตาเหมือนกับลู่ปู้หนานมาก
แล้วฉันพลิกหน้าถัดไป ค่อยๆเห็นความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ของพวกเขา และมั่นใจสถานะของคนพวกนั้นมากขึ้น——
พ่อของหยู่ถิงกับลู่ปู้หนาน หยู่เสี้ยงเฉียน และผู้หญิงที่มีเสน่ห์นั้น คือแม่เลี้ยงของหยู่ถิง แม่ผู้ให้กำเนิดของลู่ปู้หนาน ลู่หย่าฉี สำหรับแม่ที่เสียแล้วของหยู่ถิง ก็ไม่รู้นามสกุลใครแล้ว
พลิกดูสมุดภาพจบแล้ว วางกลับที่เดิม แล้วเสียงของลู่ปู้หนานดังขึ้นจากห้องครัว เรียกฉันกินข้าว
ไม่พูดไม่ได้ ฝีมือของนังเด็กนี้ใช้ได้จริงๆ ไม่ถึงขั้นอร่อยครบรส แต่อย่างน้อยกินแล้วหอมอร่อย กินแล้วรู้สึกสบายใจ
ฉันชื่นชมฝีมือการทำอาหารของเธอ ลู่ปู้หนานแสดงออกว่าดีใจมาก บนหน้าเล็กแสดงออกความเจิดจ้าออกมา
กินข้าวเที่ยงเสร็จเก็บกวาดอย่างคล่องแคร่วด้วยกัน ฉันให้เธอพาฉันชมบ้านเธอ
หลังจากนั้น ก็พาฉันชมถึงห้องนอนเธออย่างสมดังใจหวัง
หลังจากนั้นอีก ปากเล็กของเธอก็ถูกปากของฉันปิดไว้ ผลักเธอลงบนเตียงไปด้วย
จูบที่เร่าร้อนเหมือนฝนที่ตกลงมา ทำให้ลู่ปู้หนานหอบ
ผ่านไปตั้งนาน ฉันถามเธอ”ปู้หนาน ทำไมวันนี้ถึงเลี้ยงข้าวฉัน หรือว่าจะมอบร่างกายตัวเองให้ฉันเหรอ?”
เธอหน้าแดง ก็ไม่รู้ว่าอายหรือว่าเพราะจูบก่อนหน้านี้
“ยังมีอีกไม่กี่วันฉันก็จะเปิดเทอมแล้ว ฉันเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวง ต้องอีกตั้งนานถึงจะได้เจอนาย…….”
นี่คือข่าวที่ยากที่จะมีความสุขได้จริงๆ ก็เหมือนกับว่าเอาปลาที่หอมหวานวางตรงหน้าแมวตะกละ แล้วบอกกับมันว่าฉันจะแตะออกไป
แต่ว่า ถึงแม้ฉันจะฟังออกว่ามีความหมายอื่นอยู่ในความพูดของลู่ปู้หนาน เพราะว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธการลองใจในความล้อเล่นของฉัน
แต่แล้วฉันดึงมือเล็กของเธอ มาถึงห้องรับแขกชั้นล่าง ให้เสื้อใหม่ที่ซื้อระหว่างทางให้เธอ
ลู่ปู้หนานวิ่งไปเปลี่ยนชุดใหม่ที่ห้องนอนอย่างรอไม่ไหว ฉันไม่ได้ฉวยโอกาสไปทำอะไร
หลังจากที่เธอออกมา บนหน้ามีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขความพอใจ แล้วถามฉัน”สวยไหม?”
สวยแน่นอน ข้างบนเป็นเสื้อไหล่เล็กผ้าชีฟองสีชมพูน้ำค้าง ข้างล่างคือกระโปรงสั้นสีขาวหิมะ ในขณะที่แสดงเสน่ห์ของวัยเยาว์
ก็ไม่สูญเสียรูปร่างที่สวยงามของเธอไป
“สวย ยังไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยกว่าลู่ปู้หนานเลย ถ้าเธอไปยืนหน้าประตูสถาบันภาพยนตร์ปักกิ่งกับสถาบันการแสดงแห่งชาติ มั่นใจว่าไม่มีเด็กผู้หญิงกล้าออกมา พอเห็นเธอ พวกเขาไม่มีความปรารถนาที่จะเป็นนักแสดงด้วยซ้ำ ถึงจะมี นั้นก็เป็นได้แค่ตัวตลก”
ลู่ปู้หนานเม้มปากแดงขึ้น ก้มหน้าอย่างเขินอาย”ที่ไหนกันล่ะ!”
ฉันขึ้นไปโอบเอวของเธอไว้ แล้วก้มหน้าจูบปากแดงเธอ เขายืดตัวขึ้น ถูเบาๆตรงนั้นของเธอ”ยังมี”
ลู่ปู้หนานอายมาก แล้วถูกฉันผลักลงบนโซฟา ปล่อยให้มือของฉันสัมผัสไปบนต้นขาขาวสองข้างนั้น รุกราน……
