บทที่23 มือของคุณช่างสวยจัง
ผมไม่ได้สนใจหยู่ถิงอีก และถอยหนีเธอออกมา เดินกลับไปที่คฤหาสน์ของเธอและขับรถกลับบ้าน
ตอนที่เลี้ยวโค้งนั้น ผมได้เจอเงาของหยู่ถิง เห็นว่าเธอกำลังมองมาที่ผม แต่ผมไม่ได้แยแสเธอ ขับผ่านเธอไป โดยไม่ชายตามองเธออีก
ผมอยากให้บทเรียนกับเธอ ถึงแม้ว่าผมจะเป็นชายขายบริการ แต่ผมก็เป็นของเกรดดี ไม่ใช่ของที่อยากได้แล้วได้เหมือนกัน!!!
หลังจากที่กลับมาถึงบ้าน ผมก็ได้พูดกับหยาวเซียวนิดหน่อย จากนั้นก็เข้านอนทันที
หลังจากที่ผมกำลังนอนได้อย่างเคลิ้มๆอยู่นั้นหยาวเซียวก็ได้ย่องเข้ามาในห้องของผม
“นี่คุณคิดจะทำอะไรน่ะ?”
หยาวเซียวหน้าแดงซ่าน คล้ายกับเธอกำลังมีอารมณ์ร่วมรัก เต็มไปด้วยความเร่าร้อนแล้วเย้ายวน
“คือฉัน….คือฉันต้องการมันจากคุณอีก”
หยาวเซียวพูดด้วยความเขินอาย ผมได้อุ้มเธอมาที่เตียง และใช้เท้าของผมมุดภายใต้เสื้อของหยาวเซียว และคลึงหยอกล้อเบากับเนินเขาที่ขาวอวบ
“ดูหนังรักแล้วยังไม่เสร็จเหรอ?”
หยาวเซียวรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที และได้อธิบายด้วยเสียงเบาๆว่า “ไม่ใช่ คือมัน….สบายมาก ฉันไม่เคยโดนแล้วรู้สึกจะขาดใจแบบนั้นมาก่อนฉันชอบมันมาก ๆ เพราะฉะนั้นเลย…..มาขอช่วยคุณเอง ฉันใช้ปากก็ได้ ใช้ลิ้นก็เป็นนะ ”
สิ่งที่หยาวเซียวแสดงออกมาทำให้ผมรู้สึกประสบความสำเร็จมาก เพราะเมื่อหลายวันก่อนนั้นเธอได้ยั่วผมจนผมอยากจะเข้าไปทำอย่างว่าแต่เธอหลบผม แต่ครั้งนี้เธอกลับย่องเข้ามาหาผมและเสนอสิ่งนั้นให้กับผมเอง นี่คือความรู้สึกสำเร็จ นี่คือความพึงพอใจ
เมื่อได้พูดเรื่องน่าอายออกมาเยอะเช่นนี้ หยาวเซียวก็หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเก่า และผมก็ไม่รีรอที่จะลูบไล้ร่างกายของเธอ
วางเธอวางลงบนเตียงอย่างช้า ๆ เอามือล้วงเข้าไปในกระโปรงชุดนอนของเธอ
เสียงร้องครางในห้องดังสนั่นเหมือนดังคลื่นในทะเล ยิ่งซัดก็ยิ่งรุ่นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีวี่แววที่จะสงบลง
และผ่านไปสามวัน ก็ไม่ได้ไปที่โรงเรียนสอนขับรถอีก ผมขับรถเที่ยวในเมืองไปๆมาๆ ที่ไหนมีคนเยอะก็ไปตระเวนที่นั่น ช่วงเวลาเลิกงานก็ยิ่งเจอผมได้ง่ายๆ
ไม่มีอะไรพิเศษ ผมก็แค่อยากใช้ทริกและความรู้ที่ได้มาจากโรงเรียนสอนขับรถให้คุ้นชินและคล่อง ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่อยากจะสิ้นเปลืองเวลาไปกับการรอสอบใบขับขี่เฉยๆ
และในสามวันที่ผ่านมา หยู่ถิงก็ได้โทรมาหา ผมไม่ได้กดปฏิเสธสายจากเธอ แต่ก็ไม่ได้กดรับมันเช่นกัน จนพี่จางหงหวู่ต้องโทรมาหาผม แล้วถามผมว่าทำไมถึงไม่รับสายของหยู่ถิง ถึงขั้นที่พี่ได้จองดี้เล่สิงซิงA66ให้ผมไปเจอ หยู่ถิง แต่ผมก็ปฏิเสธอีกเช่นเคย
ผมได้ให้เหตุผลไปว่า ต้องการจะตุ๋นเธอให้หลงผมหัวปักหัวปำ
พี่จางได้พูดตอกผมมาว่า “นายคิดจะตุ๋นเธอตอนนี้ มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ มั่นใจขนาดนั้นเชียว?”
ผมมั่นใจ หลังจากนั้นพี่ก็ตกลงและวางสายไป แม้แต่พี่เองก็ไม่ได้รับสายของหยู่ถิง อีก
ทำให้ผมซาบซึ้งในหัวใจมาก เพราะว่าความเชื่อใจในตัวผมที่พี่มีให้ผมมันมากนัก เพราะหยู่ถิงนับว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่ของจางหงหวู่ แถมเธอยังรู้จักพวกสาวไฮโซอีกบานตะไท
หลังจากที่ตุ๋นหยู่ถิงในวันที่สี่ ผมได้ตื่นเช้าขึ้นมาอาบน้ำนั้น โทรศัพท์ผมก็ได้ดังขึ้น มันคือสายจากลู่ปู้หนาน เธอถามผมว่าวันนี้ผมจะไปโรงเรียนขับรถไหม
คิดไปคิดมาแล้ว ไปดีกว่า ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมสามารถขับรถบนถนนใหญ่ได้อย่างไม่มีปัญหาแล้ว แต่เวลาสอบขับรถนั้นอาจใช้รถที่ต่างกัน เพราะรถของผมกับรถที่ใช้สอบมีระบบเกียร์ที่ต่างกัน
ลู่ปู้หนาน ขอให้ผมไปรับเธอที่บ้าน ผมอ้ำอึ้งจะไปหรือไม่ไปดี แต่สุดท้ายก็ตกลง
และแล้ว เมื่อผมไปถึงบ้านของเธอ ดันเจอหยู่ถิงนั่งรอผมอยู่ในรถที่หน้าบ้าน
แต่ผมก็ยังคงไม่สนใจเธอ ลากลู่ปู้หนาน ขึ้นรถแล้วก็ออกไปจากบ้านทันที
เสียงเร่งเครื่องที่ดังจากรถออดี้ แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ของคนที่นั่งอยู่ในรถหยู่ถิง
“นี่คุณทะเลาะกับพี่สาวฉันเหรอ?”
ผมไม่ได้ตอบคำถามของลู่ปู้หนาน แต่ย้อนถามเธอไปอีกว่า “พี่สาวของคุณไม่ได้เล่าอะไรให้คุณฟังหรอกเหรอ?”
ลู่ปู้หนาน ส่ายหน้า “พี่สาวไม่ได้บอกอะไรฉัน ฉันก็ไม่ได้ถาม”
“ผมน่ะเป็นผู้ชายหากิน “ เมื่อเห็นว่าลู่ปู้หนาน ไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูด ผมก็ได้อธิบายให้เธอฟังอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง “ผมน่ะเป็นผู้ชายขายเนื้อ ง่ายๆเลย ผมเป็นคนขายบริการ คุณเข้าใจแล้วหรือยังล่ะ?”
ลู่ปู้หนาน ตกตะลึงมาก แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าต่อให้เธอฝันก็คาดไม่ถึงว่าผมจะทำอาชีพไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้ แต่แน่นอนว่าสำหรับผม ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นอาชีพที่น่าขายหน้า
หลังจากที่ผมพูดจบ ลู่ปู้หนาน ก็ตอบแค่คำว่า “อ๋อ” แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรผมต่ออีกเลย ดูออกว่าตอนนี้เธอคงสับสนมาก
“ผมน่ะซึ้งในบุญคุณของพี่คุณที่มีต่อผมมาก ถ้าหากพี่คุณไม่ได้ช่วยพ่อของผมไว้ ป่านนี้พ่อผมคงต้องตัดขาทิ้งแล้วหล่ะ แต่นี้ก็ไม่ได้หมายถึงว่าพี่คุณจะมาย่ำยีความเป็นคนของผม เตะความรู้สึกผม เล่นเป็นฟุตบอลในสนาม แถมยังถูกเตะไปลงในถังขยะแบบนี้ “
“ ที่ผมทำอาชีพนี้ก็ด้วยความจำใจ พี่คุณก็ช่วยดึงผมออกมา แต่ผมว่ามันไม่จำเป็นเลย คุณก็อาจจะคิดว่าสภาพผมตอนนี้มันดูตกต่ำ แต่ผมก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้กับใครและผมกล้ายืดอกยอมรับเลยว่า ตั้งแต่ที่ผมเข้ามาในสายนี้ผมไม่เคยใช้เงินของพี่คุณสักสลึงเดียว แล้วก็ไม่เคยเสนอขายตัวของผมให้กับพี่สาวคุณ”
ระหว่างทางนั้นผมได้ระบายอะไรไปมากมาย ลู่ปู้หนาน ก็นั่งฟังผมข้างๆ เธอก็ได้ตอบบ้างบางครั้งแสดงให้เห็นว่าเธอนั้นได้ฟังผมอยู่
จนกระทั่งตอนที่ผมขับมาถึงโรงเรียนขับรถ เตรียมที่จะลงรถ จู่ ๆลู่ปู้หนาน ก็ยื่นมือมาจับผมไว้”
“ฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะฉันไม่ได้อยู่ในจุดเดียวกับนาย เพราะฉะนั้นฉันไม่สามารถตัดสินว่านายถูกหรือผิด แต่….ฉันรู้แค่นายน่ะเป็นคนดี นายเคยช่วยชีวิตฉันไว้ และไม่เคยฉวยโอกาสที่จะรังแกข่มเหงฉันเลย และตอนนั้นฉันก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดาๆคนหนึ่ง นายก็ไม่รู้ฐานะของฉันด้วยซ้ำ ถ้ามองจากจุดนี้แล้ว ฉันเชื่ออย่างหมดใจว่านายเป็นคนดี”
ผมหันไปสบตากับดวงตากลมโตคู่นั้น “เพราะอย่างงั้น…..”
“เพราะงั้นเราถึงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไง!”
คำตอบนี้ ไม่เลวเลย อย่างน้อยมันก็ดูเย็นชาดี ผมนี่อย่างชอบ
หลังจากที่หัดขับรถกันมาครึ่งวันแล้วนั้น เราก็ได้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ตอนบ่าย ลู่ปู้หนาน ให้แม่ของเธอหารถไฟล์คโบราณให้คันหนึ่งเพื่อจะได้หัดขับรถที่ต้องใส่เกียร์มือ ถึงแม้ว่าสภาพมันจะดูเก่าๆ แต่เครื่องยนต์และต่าง ๆยังอยู่ในสภาพดี ไม่มีปัญหา
อดชมไม่ได้ว่า ทักษะการขับรถของลู่ปู้หนาน นั้นดีแค่ไหน เธอนั้นเรียนรู้ไวมาก เพียงแค่ยังขาดความมั่นใจในตัวเองเท่านั้นเอง ตอนเข้าเกียร์ก็ก้มดูเล็กน้อย สงสัยว่ากลัวจะใส่เกียร์ผิด
หลังจากที่ทนดูการสับเกียร์ที่ต้องก้มก้มเงยๆเกือบสิบกว่าครั้งของเธอนั้นไม่ไหว แก้ยังไงก็แก้ไม่หายสักทีเฮ้อออ…
ผมก็เลยตัดสินใจกุมมือที่นุ่มนิ่มของเธอ สอนให้เธอคุ้นชินตำแหน่งของเกียร์ ต่าง ๆ
เพียงแต่ว่าในขณะที่ผมกำลังใจจดใจจ่อกับการสอนเธออยู่นั้น หน้าของเธอก็แดงซ่าน เธอได้แอบมองผม และผมก็รับรู้ได้ว่าเธอกำลังจ้องผมอยู่ แต่เธอคงจะคิดว่าผมไม่รู้
และตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นมาเจอผม ก็เขินจนต้องก้มหน้ามุดหนีผมไปอีกรอบ
และผมก็ได้จับมือเธอขึ้นมาอย่างเบาๆ หลังจากนั้นก็ใช้กลยุทธ์ลูบไล้เธอ พยายามให้เธอสงบจากอาการตื่นเต้น
จากนั้นก็จูบบนหลังมือที่ขาวของเธอ
“ปู้หนาน มือของคุณช่างสวยจริง ๆ”
