บทที่20 น้ำนี่ไม่ใช่น้ำนั้น
”นายห้ามดู!!!”
ได้ยินเสียงตำหนิของลู่ปู้หนานที่อยู่ตรงข้าม นี่ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นและพบความอายบนใบหน้าที่น่ารักของเธอ.
ตอนที่สายตาเลื่อนลงอีกครั้ง ก็เห็นเธอได้ใช้มือทั้งสองข้างปกป้องมันเอาไว้.
“นายยังจะดูอีก！”
ฉันว่าเสื้อผ้าของเธอเปียกหมดแล้ว หากเธอเป็นหวัดอีก การเรียนขับรถของเธอก็จะล่าช้าไปอีก เธอก็จะโดนหล่าวหลี่อบรมอีก.”
หาเหตุผล จากนั้นฉันก็ถอดเสื้อเชิ้ตออก บิดหมาดแล้วคลุมไปที่ตัวของเธอ.
เห็นได้ชัดว่า เพราะการถอดเสื้อผ้า ทำให้ลู่ปู้หนานเห็นผ้าพันแผลที่หน้าอกและหลังของฉัน.
“เอ๋ นายบาดเจ็บเหรอ ทำไมผ้าพันแผลเยอะขนาดนี้？นายใส่เสื้อไว้ อย่าเป็นหวัดอีกล่ะ……”
พูดถึง ลู่ปู้หนานดึงเสื้อของฉันที่เธอคลุมไว้ออก แต่แล้วก็ถูกฉันคลุมกลับไปที่เดิม.
“เรื่องเล็กหน่า แผลเล็กแค่นี้เอง ไม่เป็นอะไรหรอก.”
ฝนตกลงมาอย่างกะทันหัน ทำให้เจ้าของร้านปิ้งย่างซ่อนตัวอยู่ในระยะไกล ฝนตกทำให้ลูกค้าหายไปหมด นี่เป็นครั้งที่สอง ส่วนใหญ่ทุกโต๊ะก็ยังไม่ได้จ่ายค่าอาหาร.
ฉันแค่สงสัยว่าเขาจะจ่ายคืนนี้ไปเท่าไหร่ ลู่ปู้หนานก็กระซิบ： “นายหนาวไม่หนาว？”
บอกไม่หนาวคือโกหก แม้ว่ามันจะเป็นฤดูร้อน แต่ฝนจะมาเร็ว ฝนตกหนัก และฉันเองก็เปียกฝน ดังนั้นฉันจึงพูดว่า： “ที่จริงก็นิดหน่อย แต่ว่าเสื้อผ้าไม่ต้อง เธอใส่ไป……”
พูดยังไม่ทันจบ ทันใดนั้น ลู่ปู้หนานก็เข้ามากอดฉันไว้ และกอดเอาไว้ทั้งร่าง ร่างกายเล็ก ๆ ที่บอบบางแนบกับร่างกายของฉัน.
“ฉันก็รู้สึกหนาวนิดหนึ่ง พวกเรามาให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน แต่นายห้ามคิดลึก！”
เธอพูดอย่างอายๆ ฉันตอบไปแค่ ‘อืม’ จากนั้นก็กอดเธอไว้.
ในคืนที่ฝนตกหนาว ฉันกับลู่ปู้หนานกอดกัน ไม่มีอะไรพิเศษมากกว่านี้.
ฝนตกอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะลดลง อากาศก็เริ่มหนาวขึ้น.
แต่ว่าฉันไม่หนาว และฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าลู่ปู้หนานที่อยู่ในอ้อมแขนของฉันก็ไม่หนาวเช่นกัน. ไม่เพียงแต่ไม่หนาว เธอนั้นยังรู้สึกอุ่นเล็กน้อย.
อุณหภูมิที่ส่งมาจากร่างเล็กนั้น ทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น เหมือนกอดเตาอบเล็กๆเอาไว้.
ดูเหมือนว่าลู่ปู้หนานรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายของฉันเพิ่มขึ้น ดังนั้นเธอขยับร่างของเธอเบาๆ และการขยับแบบนี้ทำให้หน้าอกของเธอที่แนบอยู่กับร่างของฉันมันขยับ ความยืดหยุ่นแบบนั้น ความอ่อนนุ่มแบบนั้น มันทำให้ฉันหลง.
แต่แล้ว ที่ที่หนึ่งมันก็มีปฏิกิริยา มันบังเอิญหรือเปล่าไม่รู้ ตอนนั้นของฉันมันตรงกับที่ตรงนั้นของเธอ.
เห็นได้ชัดว่า ลู่ปู้หนานก็รู้สึกเช่นกัน ดังนั้นร่างกายของเธอจึงบิดบ่อยขึ้น ทำให้มีการเสียดสีกันมากขึ้น และความสุขที่ได้รับมันมากกว่าการใช้หน้าอกของหยาวเซียวเพื่อแก้ปัญหา.
“ ไอเลวนี่！！！”
ลู่ปู้หนานพูดอย่างอายๆ ทำให้ฉันเขินมาก.
“ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่ว่าเธอนั้นสวยมาก รูปร่างก็ดีมาก ตัวของพวกเราติดกันขนาดนี้ มันยากสำหรับฉันที่จะควบคุมร่างกายเอาไว้.”
ลู่ปู้หนานอาย และกอดฉันไว้แน่นๆ ไม่กล้าขยับ ฉันกลัวว่าการเสียดสีจะมากขึ้น.
“งั้นนายก็รีบสงบสิ เร็วๆสิ อย่าเอาแต่ชี้มาที่ฉัน…..”
ฉันก็อยากจะทำแบบนั้น แต่หน้าอกตรงอกนั้น และร่างกายของลู่ปู้หนานภายใต้ชุดนั้น มันทำให้ฉันทนไม่ได้ทำแรงขึ้น จนได้ยินเสียงร้องของเธอออกมาและอายมาก.
หลังจากนั้นไม่กี่นาที ดูว่าจะยังไม่เล็กลง ลู่ปู้หนานจึงพยายามจะออกจากอ้อมแขนของฉัน เธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไป.
ฉันรีบหยุดเธอไว้ “เธออย่านะ ถ้าเธอออกไป อันนั้นของฉันที่ขยายขึ้นก็จะทำให้มีคนเห็นไม่ใช่เหรอ？มันน่าอายมาก……”
พอพูดไปแล้ว ลู่ปู้หนานจึงยอมแพ้กับความคิดที่จะออกไป.
ดังนั้น ฉันก็ชี้ตรงนั้นของเธอต่อ มันทำให้ร่างกายของเธอร้อนขึ้นเรื่อยๆ หน้าของเธอก็เริ่มแดงขึ้น.
สิบนาทีต่อมา ลู่ปู้หนานก็รีบออกจากอ้อมกอดของฉัน ใบหน้าเล็กๆที่แดงเหมือนมะเขือเลย.
ฉันรีบปิดข้างล่างของฉัน และขอให้เธอช่วยต่อ.
หลังจากการเกลี้ยกล่อม ลู่ปู้หนานพูดอย่างกังวลใจ “ไม่ใช่ว่าฉันไม่ช่วยนาย แต่มันมีบางอย่างอยู่ข้างล่างแล้ว ไม่สามารถต่อได้แล้ว！”
พูดเสร็จ ลู่ปู้หนานปิดหน้าอย่างรวดเร็วด้วยความอับอาย ฉันรู้แล้ว เธอคงจะหลุดพูดออกมา.
เพื่อลดความลำบากใจของเธอ ฉันต้องแกล้งทำเป็นมองออกไปข้างนอกที่พื้นท่ามกลางสายฝน “มีอะไรหยดบนพื้น น้ำเหรอ？”
“อือ……”
ลู่ปู้หนานได้แต่ตอบ แม้ว่าน้ำนี้จะไม่ใช่น้ำแบบนั้น.
ในที่สุด ก็ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ฝนก็หยุดตก.
มีรถแท็กซี่ผ่านมา ฉันจะส่งเธอกลับบ้านก่อน แต่ว่ามันเป็นทางผ่าน เธอจึงส่งฉันกลับบ้านก่อน.
พอกลับถึงบ้าน ฉันกำลังจะเข้าบ้านก็จามออกมา จากนั้นหยาวเซียวก็ส่งผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันและไปต้มน้ำขิงให้ฉัน เหมือนภรรยาตัวน้อย ทำให้หัวใจของฉันอบอุ่น.
หลังจากที่หยาวเซียวช่วยฉันทำแผลแล้ว ฉันก็ดึงเธอที่กำลังจะออกไปมาไว้ในอ้อมกอดของฉัน จากนั้นก็ถกชุดนอนกระโปรงเธอขึ้น แล้วกดร่างเล็กของเธอไว้บนตักฉัน.
ต่อมา ก็มีเสียงออกมาจากปากของหยาวเซียว นั่นเป็นเสียงที่ออกมาเอง ไม่ใช่ความตั้งใจ.
พอรู้สึกว่าร่างกายของเธอเริ่มร้อน ฉันก็นำมือทั้งสองข้างเข้าไปในชุดนอนกระโปรงของเธอ แล้วไปจับที่หน้าอกของเบาๆ.
“หยาวเซียว ฉันถามเธอนะ เธอทำไมต้องทำดีกับฉันขนาดนี้?”
หยาวเซียวตอบมาอย่างอายๆ “มันเป็นคำสั่งของพี่หงหวู่.”
ฉันก็บีบหน้าอกของเธอแรงๆ ทำให้เธอเสียงร้องเจ็บออกมา “ทำไม เธอไม่รู้สึกอะไรกับฉันสักนิดเลยเหรอ?”
ในความเจ็บปวดจากอาการคันและนวด หยาวเซียวตอบเสียงเบา “ก็รู้สึก แต่ฉันไม่กล้าหรอก.”
พอเธอพูดแบบนี้ เหมือนกับนกกระทาตัวเล็กที่บาดเจ็บ ทำให้ฉันสงสาร และทำให้ฉันอดไม่ได้ที่อยากจะรักเธอ.
“หยาวเซียว ช่วงนี้ลำบากเธอเลย ต้องมาดูหนังกับฉัน แถมยังต้องใช้ร่างกายของตัวเองมาช่วยฉันอีก ถึงจะรู้สึกได้แต่ก็ไม่ได้เติมเต็มทั้งหมด.
รู้สึกถึงความร้อนจากข้างล่างของเธอ รู้สึกถึงหน้าอกทั้งคู่ของเธอ ทำให้ฉันไม่สามารถทนได้ก็ผลักเธอลงบนเตียง แม้แต่กางเกงในที่อยู่ข้างในก็ถูกฉันฉีกทิ้งแล้วโยนลงบนพื้น.
หยาวเซียวรีบห้ามฉัน “ไม่ได้ พี่หงหวู่บอกไว้ว่า ถ้าฉันกล้าทำอะไรคุณ เธอก็จะนำรูปของฉันไปแปะทั่วหมู่บ้าน ถ้าเป็นแบบนั้น หน้าพ่อแม่ของฉันก็ไม่เหลือแล้ว พวกเขาก็จะไม่ยอมรับลูกสาวคนนี้อีก.”
ฉันไม่คิดว่าถอดกระโปรงถอดกางเกงในต้องทำเรื่องแบบนั้น ที่จริงใช้มือก็สามารถทำได้.
ดังนั้น ตอนอยู่ข้างบนร่างที่มีเสน่ห์ของหยาวเซียว ตอนที่เธอกำลังปฏิเสธ ฉันก็ใช้สองนิ้วสอดเข้าไป และมันเป็นการลองครั้งแรกของฉัน.
ถึงแม้จะไม่คล่องแคล่ว ถึงแม้ฉันกับหยาวเซียวจะรู้สึกอึดอัด แต่นิ้วทั้งสองของฉันก็เข้าไปได้อย่างง่าย ทำให้หยาวเซียวส่งเสียงออกมาเรื่อยๆ ไม่สามารถหยุดได้……
