บทที่18 เธอต้องการจะให้ฉันทรมานตาย
ในที่สุดดี๋ชิงโถงก็ปล่อยไป ไม่งั้นคืนนี้ฉันต้องทนอย่างทรมาน.
เธอจะนอนเป็นเพื่อนฉัน แต่ฉันปฏิเสธไป แต่การปฏิเสธของฉันไม่มีผลกับเธอ เธออธิบายชัดเจนว่าเธอรังแกผู้ป่วย.
แต่ที่โชคดีคือ เธอได้รับโทรศัพท์จากชายชรา จากนั้นก็ออกไป บอกฉันว่าวันหลังจากมาอีก.
ก่อนที่จะไปก็ทิ้งบัตรเครดิตไว้ ห้ามฉันปฏิเสธ บัตรยังเป็นบัตรของครั้งก่อน ไม่มีรหัส แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะใช้ เก็บไว้ครั้งหน้าที่เจอเธอค่อยเอาคืนเธอ.
กลางคืน10โมง พยาบาลเข้ามาตรวจ พอตรวจเสร็จฉันกำลังจะนอน จากนั้นห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดอีกครั้ง คนที่เข้ามาคือโจงเฉียวเฉียว.
“น้องสาวพยาบาลเพิ่งมาตรวจเอง.”
“ทำไม ไม่ให้พี่หญิงหมอมาตรวจอีกรอบ? นี่คือถิ่นของฉันนะ.”
โจงเฉียวเฉียวก็ย้ายเก้าอี้มานั่งข้างฉัน ถามฉันว่าจะดื่มน้ำไหม นั่นมันทำให้ฉันตกใจมาก ถ้าดื่มอีกคงจะฉี่ราดกางเกงจริงๆ.
คืนนี้เธอเข้าเวร ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นก็มาเป็นเพื่อนคุยกับฉัน คุยไปคุยมา ก็คุยถึงเรื่องของเมื่อก่อน.
“อันที่จริงฉันกำลังคิดเรื่องของเมื่อก่อน ในโรงเรียนมีผู้ชายมากมายมาขอฉัน คนที่ฉันชอบคือคนที่ให้ฉันขี่หลังคนนั้น แต่เขาไม่เคยมองมาที่ฉัน ดูเหมือนจะไม่สนใจฉันเลย ฉันเสียใจมานาน ตอนนี้ดูเหมือนว่า ความคิดของเด็กหญิงตัวเล็กๆในเวลานั้นช่างใสสะอาด!”
ฉันตะลึง แล้วก็เสียใจเล็กน้อย “ทำไมจะไม่มองเธอล่ะ ตอนนั้นมีคนขอเธอเยอะ หล่อกว่าฉันก็มี มีเงินเยอะกว่าบ้านฉันก็เยอะ ฉันเป็นคนที่น่าเบื่อ ฉันไม่คู่ควรกับเธอหรอก และฉันก็ไม่กล้าพูด ฉันตกหลุมรักเธอเป็นเวลาสามปี จนเธอสอบเข้ามหาลัยพวกเราก็แยกกัน ฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะไปรอเธอที่หน้าประตูดีไหม และสร้างว่าเป็นความบังเอิญที่เจอกัน.”
โจงเฉียวเฉียวนั้นยิ้ม “ถ้างั้นตอนนี้นายก็สร้างความบังเอิญสินะ？”
ฉันรู้สึกพูดอะไรไม่ถูก โดนแทง18ทีเปลี่ยนเป็นโอกาส ราคานี้แพงเกินไป.
ได้คุยกันหลายอย่าง ตอนนี้เธอแฟนแล้ว และเป็นหมอในโรงพยาบาลนี้ และดูเหมือนว่าได้พูดคุยเรื่องแต่งงานกันแล้ว ทำให้คนน่าอิจฉามากๆ.
ประมาณ11โมง โจงเฉียวเฉียวก็ลุกขึ้นจะจากไป ฉันจะลงจากเตียงไปส่งเธอ เธอปฏิเสธ แต่ฉันยืนยัน แล้วเธอก็ลื่นมาทางฉันทำให้ฉันล้มลงบนเตียง.
แผลที่หลังของฉันทำให้ฉันเจ็บมาก แต่ว่าทันใดนั้น ปากเล็กๆของเธอก็แตะเข้ากับปากของฉัน และหน้าอกของเธอก็แนบเข้ากับหน้าอกของฉัน.
ริมฝีปากที่หอมหวานและร่างกายที่เย้ายวนของเธอ ทำให้ฉันอดไม่ได้ ข้างล่างร่างกายก็เกิดปฏิกิริยา.0
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปโดนตรงไหนของเธอ แต่ว่าหน้าของเธอแดงขึ้น แล้วรีบลุกขึ้นมา.
“ขอโทษขอโทษ มันลื่นหน่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ.”
ฉันก็อยากจะพูดคำขอโทษ อธิบายว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่นี่เป็นเรื่องยากที่จะบอก.
และแล้ว ฉันได้แต่มอง โจงเฉียวเฉียวที่รีบวิ่งออกห้องไปอย่างหน้าแดง.
ค่ำคืนนี้ แผลที่หน้าอกและข้างหลังอยู่ก็เจ็บ เหมือนในใจโดนหมาแมวข่วน มันทำให้ฉันแตก ฉันหันไปหันมาก็คือนอนไม่หลับ อยากจะหาโจงเฉียวเฉียวเพื่อขอยานอนหลับ.
สุดท้ายในการดิ้นรน ก็ไม่รู้ว่ากี่โมงแล้ว ในที่สุดก็หลับลง พอตื่นขึ้นมา ถูกปลุกโดยพยาบาล ให้ตื่นมากินยา.
ให้ฉันกินยาก็กินยาสิ แล้วเธอจะหน้าแดงทำไม ไม่ได้กินไวอากร้าบริการเธอสักหน่อย.
แต่เมื่อฉันเห็นข้างล่างมันตั้งโต ฉันก็รู้แล้วว่าทำไมเธอถึงหน้าแดง แม้แต่ตัวฉันเองยังรู้สึกหน้าแดง มันตะขิดตะขวงเกินไปแล้ว.
“ขอโทษที ขอโทษ มันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เธอเรียนมา เธอน่าจะรู้ ว่าตอนเช้ามันมีความต้องการ……”
พยาบาลตอบมาอย่างอายๆว่า ‘อือ’ หลังจากแบ่งยาเสร็จก็รีบวิ่งออกไป.
ให้ฉันกินยา เธอก็ควรให้น้ำฉันหน่อยสิ จะให้ฉันเคี้ยวกินเหรอ?”
กำลังจะเทน้ำ หยาวเซียวก็มาถึง มันทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่โรงพยาบาล.
“พี่หงหวู่บอกว่านายอยู่โรงพยาบาล ให้ฉันมาดูแลนาย แล้วนี่นายเป็นอะไร?”
จางหงหวู่นั่นเอง การดูแลของเธอทำให้ไม่สามารถปฏิเสธได้.
ไม่พูดไม่ได้ว่า พอมีหยาวเซียวอยู่ด้วยมันสะดวกขึ้นเยอะ มีคนเทน้ำให้และตักข้าวให้ แต่เวลาเข้าห้องน้ำทำเหมือนกับดี๋ชิงโถงเลย ก็คือเฝ้าอยู่ด้วย แต่ยังดีที่เธอไม่จับมัน ไม่อย่างนั้นถ้าฉันอยู่โรงพยาบาลอีกวันคิดว่าคงจะกลั้นมันจนแตก.
”แฟนนายเหรอ?”
ช่วงเช้าระหว่างตรวจสุขภาพ โจงเฉียวเฉียวคิดว่าหยาวเซียวเป็นแฟนฉัน.
ฉันปฏิเสธ แล้วแนะนำหยาวเซียว “นี่แฟนของฉัน หมอโจงเฉียวเฉียว.”
หยาวเซียวพยักหน้า ยิ้มพูด “อนาคตพี่สะใภ้สวยจังเลย อาชีพก็ดี.”
จากนั้นโจงเฉียวเฉียวก็นำบันทึกทางการแพทย์มาตีที่หัวของฉัน “เธอไม่ต้องฟังที่เขาพูด ฉันเป็นมัธยมปลายของเขา ฉันมีแฟนแล้ว เขาเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลนี้ อย่าพูดแบบนี้อีก ถ้าเกิดเขาได้ยิน ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง.”
“งั้นจะอธิบายอีกทำไม แล้วมาอยู่ด้วยกันก็ได้แล้ว.”
หยาวเซียวพยักหน้าจริงจัง “พี่ชายพูดมีเหตุผล.”
โจงเฉียวเฉียวง้างมือจะตี จากนั้นก็ถามอาการของฉัน บอกฉันว่าฉันสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ ส่วนที่เหลือก็ทำแผลทุกวัน ไม่มีความจำเป็นต้องนอนโรงพยาบาล เปลืองเงิน ส่วนยาเธอช่วยฉันออกแล้ว รอผ่านอีกไม่กี่วันก็ค่อยกลับมาตรวจ.
หลังจากที่โจงเฉียวเฉียวไป ฉันทำเอกสารออกจากโรงพยาบาล หยาวเซียวแนะนำให้ฉันพักอีกไม่กี่วัน อยู่โรงพยาบาลรู้สึกอึดอัด.
ทำเอกสารออกจากโรงพยาบาลสำเร็จ หลังจากไปลาโจงเฉียวเฉียว จางหงหวู่ก็ขับรถมาถึงโรงพยาบาล แล้วมารับฉันออกจากโรงพยาบาล.
ฉันก็ไม่จำเป็นต้องถาม หยาวเซียวรายงานแน่ๆ.
กลับไปถึงที่พัก จางหงหวู่กับหยาวเซียวพยุงฉันขึ้นตึกคนละข้าง มีคนสวยทั้งสองคนมาดูแล ในใจรู้สึกกระชุ่มกระชวย ก่อนหน้านี้ใครจะกล้าคิดหล่ะ เป็นคนขายตัว มีทั้งเงินทั้งคนสวย มันเห็นผลเร็วกว่าคนที่ประสบความสําเร็จซะอีก.
พอเข้ามาในห้อง จางหงหวู่ก็โยนแผ่นซีดีมาให้ฉัน จากนั้นก็ลากหยาวเซียวออกจากห้อง.
ฉันได้ยินมาหนึ่งประโยค “ดูได้ดู เธอสามารถช่วยเขาได้ แต่ห้ามพรากบริสุทธิ์ของเขา ถ้าฉันรู้ว่าเธอพรากไป หยาวเซียวฉันเอารูปไปแปะทั่วหมู่บ้านแน่ ถ้าไม่เชื่อลองดู.
ฉันรู้สึกแปลกใจ ไม่รู้ว่าจางหงหวู่ให้ฉันดูอะไร และยังระวังขนาดนี้.
พอเธอจากไป ฉันก็บอกให้หยาวเซียวเอาโน๊ตบุ๊คมาเปิด เแล้วใส่แผ่นเข้าไป.
“อ๋า ดูตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?”
เห็นได้ชัดเลยว่า เธอรู้ว่าข้างในคืออะไร แต่ฉันไม่รู้ไง ฉันไม่สามารถทนความสงสัยได้.
จากนั้น หยาวเซียวทนฉันไม่ไหว จึงเปิดเรื่องที่อยู่ในซีดีออกมา.
ทันใดนั้น ก็มีเสียงอันร้องแรงและน่าฟังของโตเกียวออกมาจากในห้อง.
ฉันมองคนที่อยู่ข้างๆหยาวเซียว แล้วกลับไปมองโน๊ตบุ๊คที่กำลังแสดงอยู่ จากนั้นก็หยิบหมอนมาปิดที่หน้าไว้.
“จางหงหวู่ เธอกำลังฉันทรมานฉันให้ตาย!!!”
