บทที่16 โดนแท่ง
“เฉินเฟิง ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงเล่าเรื่องพวกนี้ให้นายฟัง แต่แค่คิดว่านายหล่อและมันทำให้ฉันชอบ ดังนั้น การกระทำของนายในตอนนี้ ฉันจึงไม่ถือสา.”
“แต่ว่านายเข้ามาในวงการนี้แล้ว และยังเรียกฉันว่าพี่หงหวู่ ฉันคิดว่าฉันควรจะบอกนายไว้ การขายร่างกายเป็นเรื่องที่เลขร้ายที่สุดสำหรับคนขายตัว เหมือนกับหยาวเซียว สำหรับพวกเราแล้ว การใช้สมองเป็นเรื่องที่สำคัญ จำไว้ว่านายเป็นคนที่ใช้แรงงานสมองไม่ใช่ใช้แรงงานร่างกาย.”
ฉันหยุดการขยับตัวของฉัน ปล่อยเท้าเล็กๆของจางหงหวู่.
จากนั้น นำบัตรธนาคารออกจากกระเป๋าเสื้อ เล่าเรื่องเมื่อคืนนี้ของเจิงห้าวให้เธอฟัง.
จางหงหวู่จุดบุหรี่หนึ่งมวน จากนั้นก็ดันไฟแช็กมาหาฉัน แล้วนำบัตรเครดิตไว้ แต่เธอไม่ได้หยิบขึ้นมา ใช้แค่นิ้วเดียวกดเอาไว้ แล้วขยับไปมาบนโต๊ะเบาๆ และมันยากที่จะหลุดจากมือของเธอ.
“หากเป็นคนอื่น เงินหนึ่งล้านนี้หักล้างเงินต้นของฉัน ซึ่งมันอาจทดแทนดอกเบี้ยได้ มันก็เหมือนกับบัตรเครดิตนี้ ฉันอยากให้มันบินมันถึงจะบินได้ แต่นายนั้นแตกต่าง ฉันก็พูดไม่ออกถึงแตกต่างนั้น บางทีฉันในใจอาจชอบนายจริง?”
จางหงหวู่ยิ้ม ยิ้มเหมือนดอกไม้ แต่ทำให้คนมองไม่ออก และไม่รู้เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ.
“ที่จริงฉันได้ยินเรื่องเมื่อคืนที่นายทำมาแล้ว ทำได้ไม่เลว และยังพูดได้อีกว่าทำได้ดีมาก ในวัยนี้ยังสามารถทำให้เจิงห้าวยอมแพ้ได้ นายเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้น ฉันชอบความรุนแรงของนาย. ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจจะปล่อยนายไป ออกจากสายงานนี้ บอกฉันสิ หลังจากนี้นายอยากทำอะไร.”
ฉันพูด： “พี่หงหวู่เธอล่อลวงฉันหน่อยสิ บางทีฉันอาจจะอยากมีอะไรกับเธอ.
จางหงหวู่หัวเราะอีกครั้ง “นายไม่ได้จะมีอะไรกับฉัน แต่นายกำลังวางแผนที่จะมีอะไรกับฉัน？”
เมื่อมองดูร่างกายที่เป็นผู้ใหญ่ของจางหงหวู่ ฉันอดไม่ได้ที่จะควบคุม “ถึงแม้ว่าจะเป็นผู้ชายธรรมดา ใครจะไม่อยาก？”
จางหงหวู่ไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่กลับถามว่าหลังจากนี้นายจะทำอะไร จะกลับตัวไปทำงานที่ดีๆหรือว่าจะให้ใครสักคนระหว่างหยู่ถิงหรือดี๋ชิงโถงเลี้ยงนาย.
“นี่ก็เป็นทางที่ไม่เลวนัก ไม่ว่าจะหยู่ถิงหรือดี๋ชิงโถง พวกเธอสามารถนำความมั่งคั่งมาให้เธอได้ ตราบใดที่ดำเนินการอย่างเหมาะสม เงินไม่กี่ล้านไม่ใช่ปัญหา สามารถทำให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสบาย.”
ฉันหยุดเล่น แล้วพูดอย่างจริงจัง “ฉันอยากทำงานกับเธอต่อ.”
“โอ้?!”
คำตอบนี้ เห็นได้ชัดว่ามันเกินความคาดหมายของจางหงหวู่ ทำให้เธอค่อนข้างประหลาดใจ.
ฉันรู้สึกว่าพี่หงหวู่นั้นพูดถูก เข้าสู่วงการนี้แล้ว ตัวตนแบบนี้ก็จะติดตัวไปทั้งชีวิต ตราบใดที่มีคนรู้จักฉัน จากนั้นฉันก็จะเป็นคนขายตัวเสมอ. ในกรณีนี้ ทำไมฉันไม่เดินไปเส้นทางเดียวกับพี่หงหวู่ และกลายเป็นคนขายตัวที่พวกเธอสามารถดูและไม่สามารถกินได้？”
จางหงหวู่เงียบไปนาน เอาแต่จ้องมองฉัน ฉันไม่ได้มีการหลีกเลี่ยงใดๆ และจ้องเธอตอบ.
หลังจากนั้นไม่นาน จางหงหวู่ก็พูด “ฉันรู้ว่าทำไมฉันถึงชอบนาย เพราะว่านายเหมือนกับฉันในวัยหนุ่มสาว.”
เหมือนไม่เหมือนฉัน ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันอยากเป็นผู้ชายขายตัวแบบนั้น การฝึกอบรมของจางหงหวู่เป็นสิ่งจำเป็น และประสบการณ์ของเธอจะช่วยฉันไม่ให้ออกนอกเส้นทางเป็นจำนวนมาก.
“พี่หงหวู่ ฉันไม่อยากรับลูกค้าประเภทไหนก็ได้ ฉันต้องการอิสระ แต่ฉันยังต้องการความช่วยเหลือจากเธอ. ฉันในตอนนี้ไม่มีอะไรจะช่วยหรือตอบแทนเธอได้ แต่ฉันคิดว่าในอนาคตฉันสามารถทำได้.”
บัตรที่อยู่ใต้นิ้วเรียวบางกำลังเล่นไม่หยุด.
แต่ในวินาทีต่อมา ด้วยการสะบัดนิ้วนั้น การ์ดก็บินกลับมาตรงหน้าฉัน.
คราวหน้าเรียกฉันว่าพี่ บัตรนี้นายเก็บไว้ ถือว่าเป็นของขวัญจากพี่คนนี้ เงินในนั้นห้ามใช้มั่ว ก่อนอื่นไปซื้อรถก่อน จะต้องเอารถที่มีเกรด ถึงแม้จะเป็นมือสองก็ต้องซื้อรถที่เกรดดีๆ คนส่วนใหญ่พึ่งเสื้อผ้า พระพึ่งไตรจีวร เสื้อผ้าที่ดีก็เป็นสิ่งที่จำเป็นเหมือนกัน……”
ทั้งบ่ายนี้ จางหงหวู่พูดเยอะมาก มันเป็นประโยชน์สำหรับฉันมาก.
หลังออกจากร้านอาหาร จางหงหวู่ก็มีธุระต่อ เธอก็ไปทันที ฉันมองบัตรเครดิตที่อยู่ในมือฉัน จากนั้นฉันก็โทรหาหยู่ถิง.
“มีอะไร ฉันกำลังประชุมอยู่ ถ้ามีเรื่องก็รีบพูด.”
“ที่รัก ตอนนี้ฉันกำลังใช้ชุดชั้นในของเธอในการช่วยตัวเอง.”
“……เฉินเฟิง คุณนี่มันเลว คราวหน้าเจอกันฉันจะจัดการนาย！”
จากนั้นโทรศัพท์ก็ถูกวางสายโดยหยู่ถิง โทรไปอีกครั้งเธอก็ไม่รับ ฉันจึงได้แต่ส่งข้อความไปให้เธอ ถ้าเธอว่างเมื่อไหร่หวังว่าเธอจะพาฉันไปดูรถมือสองหน่อย.
หยู่ถิงไม่ได้ตอบกลับมา ฉันเองก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ จากนั้นฉันก็นั่งแท็กซี่ไปโรงเรียนสอนขับรถที่ใกล้ๆแถวนี้.
โรงเรียนสอนขับรถบอกให้ฉันสมัครรอบหน้า โดยบอกว่าพรุ่งนี้จะมีการสอบทฤษฎีของนักเรียนรอบนี้ ฉันก็ตรงไปหาครูใหญ่ แล้วพูดออกมาอย่างตรงประเด็น สุดท้ายใช้สองพันหยวนก็สำเร็จ ไม่จำเป็นต้องสอบทฤษฎี พอถึงเวลาก็มาฝึกขับรถกับนักเรียนรอบนี้เลย.
ไม่มีอะไรเพิ่มเติมแล้ว ฉันเดินเล่นอยู่บนถนน อย่างไรก็ตามไม่ไกลจากที่พัก จากนั้นก็เดินกลับบ้าน.
ทันใดนั้น รถตู้คันหนึ่งจอดข้างฉันทันที จากนั้นพวกอันธพาลห้าคนที่ถือมีดรีบลงมา และวิ่งมาหาฉันอย่างบ้าคลั่ง.
แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาในมีดมันทำให้แยงตา และเติมไปด้วยความเย็นชาและคมชัด.
ข้างๆนั้นจักรยานอยู่ ฉันรีบมันขึ้นมา และต่อสู้กับพวกอันธพาลห้าคนนั้น.
ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงแทงฉัน แต่ตอนนี้ก็ห่วงอะไรมากไม่ได้.
พอแตะโดนหนึ่งคน ข้างหลังก็โดนฟันไปหนึ่งที ความรู้สึกฉีกขาดทำให้ฉันรู้สึกเจ็บมาก.
ฉันเหวี่ยงจักรยานแล้วหันไปรอบๆแล้วก็ทุบเขาอย่างแรง ทำให้เขากระแทกกับพื้นโดยตรง เมื่อฉันกำลังจะเตะ ฉันโดนแท่งที่หน้าอกของฉันไปอีกทีหนึ่ง……
การต่อสู้นั้นเร็วมาก และจบลงในเวลาเพียงสามนาทีเท่านั้น ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะหยุด แต่ก็มีตำรวจลาดตระเวนที่นี่ และทำให้พวกเขาวิ่งหนี. คนที่ล้มลงกับพื้นอยากจะลุกขึ้นวิ่งหนี ดังนั้นฉันเอาจักรยานเขวี้ยงใส่เขาแล้วล้มลงบนพื้นอีกรอบ.
จากนั้น ตำรวจโทรเรียก120หมายเลขฉุกเฉิน เอาคนที่ล้มลงบนพื้นพาขึ้นรถตำรวจ.
120ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว ตำรวจขึ้นรถพยาบาลไปกับฉัน แล้วก็ถามฉันตลอดทาง ถามฉันว่าคนที่ฉันมีเรื่องด้วยเป็นใคร.
ถ้าฉันรู้ขนาดนั้น ฉันจะไปเดินที่ถนนคนเดียว? ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องก็เรียกหวูเจิ่นดงมาด้วยกัน หมอนั้นถ้าไม่ดื่มเหล้า 5คนนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา.
จากนั้นตำรวจก็มาถามอีกรอบแต่ก็ไม่ได้อะไร เพื่อนร่วมงานของเขาก็โทรมาบอกว่ากล้องวงจรที่ร้านค้าริมถนนเปิดได้แล้ว ยืนยันว่าฉันไม่รู้อะไรเลย.
จากนั้นตำรวจก็จากไป ก่อนจะไปขอเบอร์โทรศัพท์ฉันไว้ บอกว่าต้องการความร่วมมือในการสืบสวนสอบสวน และให้ฉันพักฟื้นอย่างสบายใจ.
ไม่สบายใจแล้วจะทำอะไรได้ คุณหมอนับแผลที่หน้าอกและหลังของฉันได้ทั้งหมด18แผล.
ทั้งรอยแผลทั้งผ้าพันแผล เพื่อที่จะทำความสะอาดได้ง่าย ฉันจึงนอนลงที่โรงพยาบาล ผ้าพันแผลพันไว้ครึ่งตัวอย่างกับมัมมี่ ตอนนี้ฤดูร้อน ทำให้ทั้งร้อนทั้งเจ็บ.
ถึงตำรวจจะยังไม่รู้ผล แต่ในใจฉันกลับรู้นานแล้วว่าใครเป็นคนทำ ช่วงนี้ที่มีปัญหาด้วยนอกจากเจิงห้าวแล้ว ก็ไม่มีใครอื่น.
ไอลูกหมานี้ ฉันจะชำระบัญชีกับนายแน่ ไอพ่อแก!
