บทที่ 94 ชุยเหมี่ยวเธอดีจริง ๆ
ผมยุ่งนิดหน่อย ตอนเลิกงานก็เกือบจะตีหนึ่งหรือตีสองแล้ว ไปดื่มเหล้ากันอีกก็เกือบจะตีสามตีสี่ แปดโมงก็ต้องรีบมุ่งหน้าเข้าเมือง หากต้องเป็นแบบนี้ต่อไป ร่างกายก็คงจะต้านทานไม่ไหว
เพิ่งจะขึ้นทางด่วนผมก็เกือบจะต้องจมติดอยู่ใต้ก้นรถกึ่งพ่วงข้างหน้า ทำให้ผมตกใจจนเหงื่อแตก
หลังจากจัดการเรื่องของดี๋ชิงโถงแล้ว ผมก็คงต้องพักผ่อนให้เต็มที่ ไม่กล้าที่จะเป็นแบบนี้ต่อไป
แต่ก็ยังดีที่เรื่องนี้ไม่นานก็จะได้รับการแก้ไขแล้ว
หลังจากมาถึงด้านล่างอาคารบริษัทของชุยเหมี่ยว ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว อีกไม่นานเธอก็จะเลิกงานแล้ว
ผมนั่งอยู่ในรถแล้วโทรหาดี๋ชิงโถง เรื่องที่กำชับเธอไปเมื่อวานนี้เธอทำเสร็จหมดแล้ว ดังนั้นผมจึงรออยู่ในรถอย่างเงียบ ๆ
หลังจากชุยเหมี่ยวเดินออกจากบริษัทมาอย่างมีความสุข ผมก็ไม่ได้ลงจากรถไปรับเธอ ได้แต่ยิ้มเชิญให้เธอขึ้นรถ
หลังจากเธอขึ้นมาบนรถ ผมก็หาวขึ้น
เธอมองผมอย่างเป็นห่วง “คุณเป็นอะไร ทำไมถึงตาแดงขนาดนี้”
“ไม่มีอะไร แค่เล่นไพ่ไปคืนหนึ่ง แพ้จนไม่มีเงินจะกินข้าวแล้ว”
ชุยเหมี่ยวลูบศีรษะของผมเบาๆ จากนั้นพิงลงบนไหล่ของผม พูดด้วยเสียงนุ่ม “เที่ยงนี้ฉันเลี้ยงคุณเอง”
ผมยกแก้มอันบอบบางของชุยเหมี่ยวขึ้น จูบลงไปเบา ๆ “ชุยเหมี่ยว คุณดีกับผมจริง ๆ แต่ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเชิญไปทานข้าวหรอกนะ ผมแค่ยกโทรศัพท์ก็มีเงินแล้ว”
พูดจบ ไม่ทันรอให้ชุยเหมี่ยวพูด ผมก็โทรศัพท์ไปหาหลิวทงโดยตรง
“นักบัญชีหลิว โอนมาให้ผมหน่อยสามล้าน พักอยู่อย่างนั้นหรือ อย่างนั้นคุณก็รีบจัดการให้ผมทันทีที่เข้างานก็แล้วกัน”
เมื่อวางสายโทรศัพท์ ชุยเหมี่ยวก็เชิญผมไปทานข้าวอีก แต่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมปฏิเสธ
ผมจุดบุหรี่ หันไปเห็นป้ายโฆษณาเล็ก ๆ เกี่ยวกับเงินกู้ที่อยู่บนเสาไฟฟ้า ดังนั้นผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรไปทันที เพื่อจะสอบถามพวกเขา และแน่นอน หมายเลขโทรศัพท์นั้นผมได้บันทึกเอาไว้แล้ว
“พี่เฟิง ไม่ต้อง ฉันยังมีเงินอยู่จริง ๆ ฉัน…”
ชุยเหมี่ยวขัดขวางไม่ให้ผมกู้ยืมจากเจ้าหนี้นอกระบบ แต่ก็ถูกผมปฏิเสธ
“ผมไม่คุ้นกับการต้องให้ผู้หญิงมาเลี้ยงข้าว อีกอย่างคุณก็เป็นภรรยาผมในอนาคต คุณวางใจเถอะ ดอกเบี้ยนิดหน่อยนั้นก็ไม่ต้องไปสนใจหรอก เดี๋ยวตอนบ่ายเงินก็ถูกโอนเข้าบัญชีแล้ว”
ไม่สนใจการขัดขวางของชุยเหมี่ยว ผมขับรถมาถึงบริษัทเงินกู้ของฝ่ายตรงข้าม
เมื่อเห็นว่าผมขับลัมโบร์กีนีมา ท่าทีการบริการของอีกฝ่ายก็กระตือรือร้นทันที
“คุณชายจูใช่ไหม เชิญด้านในครับเชิญด้านใน!”
เมื่อมาถึงสำนักงานของบริษัทเงินกู้ จากนั้นก็เอากุญแจรถวางไปบนโต๊ะ “เซ็นสัญญา ขั้นตอนเสร็จสมบูรณ์ ทำตามขั้นตอนของพวกคุณได้เลย ผมจะได้รับเท่าไร”
ผู้จัดการบริษัทเงินกู้หัวเราะและพูดว่า “คุณชายจู ไม่เป็นไร ทำไปตามกระบวนการ พวกเราขอดูขั้นตอนก่อน”
ผมบอกไปทันทีว่าไม่มีปัญหา เพื่อปลอบใจชุยเหมี่ยวที่มาอยู่ในสำนักงานก่อนแล้ว จากนั้นผมก็ออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกกับผู้จัดการคนนั้น
ในไม่ช้า บุหรี่หนึ่งมวนก็ถูกสูบจนหมด ในมือของผู้จัดการมีใบขับขี่และสมุดทะเบียนรถ
จากนั้นพวกเราก็กลับเข้าไปในสำนักงาน
“คุณชายจูกรุณารอสักครู่ ผมจะไปหาคนมาทำสัญญา ไม่กี่นาที คุณเชิญดื่มชาก่อน”
หลังจากผู้จัดการออกไป ในห้องก็เหลืองเพียงผมและชุยเหมี่ยว
“พี่เฟิง คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอกนะ ฉันยังพอมีเงินอยู่ พวกเรากินข้าวกันก็พอแล้ว ในเมื่อฉันเป็นผู้หญิงของคุณ อย่างนั้นของฉันก็เหมือนของคุณ…”
ชุยเหมี่ยวยังคงพูดอยู่ ผมกอดเธอมาไว้บนตัก ล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอและเล่นอยู่กับหน้าอกที่อบอุ่นและอวบอิ่ม ลูบต้นขาที่แสนเซ็กซี่ของเธอด้วยมือข้างเดียว สัมผัสได้ถึงความกระชับและเรียบเนียนของเรียวขาที่สวยงาม
“เหมี่ยว คุณเป็นผู้หญิงของผม ผมได้แต่เพียงให้เงินคุณ ไม่ควรจะมาใช้เงินในส่วนของคุณ ผมต้องการให้คุณเป็นคนที่สวยที่สุดในโลกของผม ราชินีที่มีเพียงหนึ่งเดียว ผมอยากจะตกแต่งทั้งโลกนี้เพื่อคุณ!”
ชุยเหมี่ยวเริ่มส่งเสียงคราง มีเสน่ห์มาก ดังนั้นมือของผมก็ลูบไล้ไปทั่วเรียวขาอย่างอดไม่ได้ เข้าไปถึงส่วนลึกที่สุดด้านในกระโปรง สัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มของกางเกงในนั้น และความอบอุ่นชุ่มชื้นที่อยู่เบื้องหลัง
“พี่เฟิง อย่าทำแบบนี้ พวกเรา อีกประเดี๋ยวพวกเราค่อยไปโรงแรมกัน อ๊า~”
ท่ามกลางเสียงครวญครางของชุยเหมี่ยว ผู้จัดการก็กลับมาพร้อมกับสัญญา
ผมปล่อยชุยเหมี่ยวออกจากต้นขาของผม จากนั้นก็หยิบสัญญาขึ้นมาและกวาดสายตามอง: หนึ่งล้าน อัตราดอกเบี้ยรายวัน สิบเปอร์เซ็นต์ อีกทั้งดอกเบี้ยทบต้น กล่าวอีกนัยหนึ่ง วันนี้ยังเป็นสิบเปอร์เซ็นต์ของหนึ่งล้าน พรุ่งนี้ก็จะเป็นสิบเปอร์เซ็นต์ของหนึ่งล้านหนึ่งแสน ดอกเบี้ยทบต้น รับดอกเบี้ยเละ
ชุยเหมี่ยวรู้สึกประหลาดใจ “เอ๊ะ ดอกเบี้ยโหดไปแล้ว”
ผู้จัดการยิ้ม “คุณผู้หญิง เป็นเพราะพวกเราให้กู้ด่วน และเพราะพวกเราเป็นมืออาชีพ”
จากนั้นเขาก็ปรบมือ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยกกล่องออกไปข้างหน้า หลังจากเปิดออก ก็เห็นไอ้หัวแดงใหม่เอี่ยมอ่อง จำนวนร้อยปึก
ผู้จัดการพูดกับผมและชุยเหมี่ยว อะไรคือการกู้ด่วนและความเป็นมืออาชีพ
ผมยกปากกาขึ้น ชื่อ ‘จูเฟิง’ ถูกเขียนลงไปในสัญญาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยืนสัญญากู้เงินให้กับผู้จัดการ ปิดกล่องแล้วก็นำออกไป
แต่ช่วงเวลาถัดไป ผู้จัดการก็ทำให้ผมต้องหยุดเคลื่อนไหว
“คุณชายจู พวกเราร่วมมือกันเป็นครั้งแรก เนื่องจากได้เห็นตัวตนของคุณ พวกเราจะไม่ขอกักรถของคุณไว้ แต่คุณก็ให้ความจริงใจกับพวกเรา และยอมเซ็นสัญญาตามกระบวนการใช่ไหม”
พูดจบ เขาก็เอื้อมมือและชี้ไปยังช่องลายเซ็นที่มุมล่างขวาของกระดาษหน้าสุดท้าย
ผมชำเลืองมอง ช่องลายเซ็นนั้นคือผู้ค้ำประกัน
“ฉันมายืมเงินยังต้องใช้ผู้ค้ำหรือ”
“ต้องขอโทษด้วย คุณชายจู เป็นขั้นตอนทางธุรกิจ แม้ว่าสถานะของคุณจะมีเกียรติ แต่กระบวนการดำเนินการก็ยังต้องทำเหมือนเดิม จะอย่างไรทุกคนก็เป็นคนทำธุรกิจ ต้องเห็นใจกันหน่อย”
ตอนนั้นผมโกรธ “ผมเห็นอกเห็นใจคุณ ผมมาเอาเงินคุณหนึ่งล้าน จะส่งคืนให้หลังกินข้าวเสร็จ คุณจะมาเอะอะ ยังต้องใช้คนค้ำประกัน หน้าตาของผม คุณเข้าใจไหมว่าหน้าตาของผม!”
ผู้จัดการก็ไม่ได้โกรธ เป็นเพียงอบอุ่นอย่างสายลมใบไม้ผลิ รอยยิ้มเต็มไปทั่วใบหน้า
“คุณชายจู ก็อย่าเพิ่งโกรธ ผมรู้สึกว่าหน้าตาของคุณไม่ควรจะกลายเป็นของพวกเรา แต่ควรจะเห็นแก่หน้าตาของคุณผู้หญิงคนสวยจึงจะถูกต้อง ถ้าแม้แต่เธอยังไม่ไว้ใจคุณ ปฏิเสธที่จะรับประกันคุณ อย่างนั้นเราจะให้คุณกู้ยืมเงินได้อย่างไร ถูกไหม ทุกคนก็ล้วนทำธุรกิจ คุณก็ควรจะเข้าใจ”
“อีกอย่างผมก็มีเหตุผลที่จะเชื่อ ผู้หญิงคนนี้ควรจะเข้าในภูมิหลังของคุณชายจูจึงจะถูก ก็แค่หนึ่งล้าน…เหอ ๆ น้อยมากขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก!”
ผมจึงโยนกล่องลงไปบนโต๊ะ จุดบุหรี่ขึ้นหนึ่งมวน มือที่สั่นเท่านั้นเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าผมโกรธและหงุดหงิดแค่ไหน
ผมไม่ได้มองไปดูชุยเหมี่ยว ผมจึงไม่รู้ว่าในใจของเธอจะเป็นเช่นไร
แต่ฉันเดาได้คร่าวๆ เส้นทางของเธอถูกกำหนดไว้แล้ว ถ้าจะลงชื่อเพื่อเอาใจผม หรือจะมีแนวโน้มที่จะเสียความโปรดหรานจากผม
ดังนั้น ก่อนที่จะสูบบุหรี่หมดมวน ชุยเหมี่ยวก็เซ็นชื่อลงในสัญญา และผู้จัดการยังได้แนะนำให้ใช้ลายนิ้วมือประทับไว้ด้วย
“บริษัทพวกคุณ เยี่ยมมาก ผมจำเอาไว้เลย อีกไม่นานก็เจ๊ง!”
ถือกล่องเอาไว้ในมือซ้าย มือขวาจับมือของชุยเหมี่ยวเอาไว้ ผมก็กลับเข้าไปในรถด้วยความโกรธ
“แม่งเอ้ย เล่นอะไรกัน หากไม่ใช่เพราะพนักงานบัญชีพักอยู่ละก็ ผมจะเอาเงินมาฟาดเขาให้ตายไปเลย!”
ชุยเหมี่ยวพูดปลอบใจเขาซ้ำ ๆ แนะนำว่าอย่าไปโกรธ เพราะมันไม่คุ้มที่จะโกรธคนแบบนี้
เป็นเวลานาน ผมก็ผ่อนลมหายใจลง จากนั้นก็นำตัวชุยเหมี่ยวมาไว้ในอ้อมแขน “ชุยเหมี่ยวเธอดีจริง ๆ ขอบคุณนะ!”
ชุยเหมี่ยวไม่มีอะไรจะพูด เพียงแค่จูบผมเบา ๆ
จากนั้น ผมก็ยื่นเงินทั้งหมดให้เธอ
“เงินหนึ่งล้านนี้เป็นของคุณ ไม่ต้องกังวล หลังจากที่พนักงานบัญชีกลับไปทำงานตอนบ่ายจะจ่ายคืนให้เขาเอง เขากล้าบังคับให้ผู้หญิงของผมต้องเซ็นชื่อ ผมไม่ปล่อยเขาไว้แน่นอน ใครจะมาบังคับผู้หญิงของผมไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ไม่ได้!!!”
