บทที่ 92 เธอให้ผมออกไป
ชุยเหมี่ยวให้ผมส่งกลับไปแล้ว ผมไม่อยากให้เธอกลับไปบริษัทอีก ผมจึงให้เงินเธอ แต่เธอไม่ต้องการ
นี่คือจุดที่ชาญฉลาดของเธอ ไม่เคยแสดงออกถึงความหลงใหลในเงินทองมาโดยตลอด
แต่นี่ก็เป็นความชาญฉลาดของผม เพราะรู้ว่าคุณไม่ต้องการจึงจะให้ แต่หากคุณต้องการผมก็ไม่ให้หรอก!
ชุยเหมี่ยวยืนกรานที่จะกลับไปบริษัท บอกว่าจะต้องได้รับรายงานการฝึกงานตามความสามารถที่แท้จริงก่อนที่จะออกจากงาน เรื่องนี้เกี่ยวกับการจบการศึกษาของเธอ
ผมรู้สึกชื่นชมเธอมาก จึงแสดงออกไปว่ารักเธอมาก จากนั้นค่อยกลับมาหาเธอใหม่ในวันพรุ่งนี้
หลังจากขับรถออกไป ผมก็โทรหาดี๋ชิงโถง
“ชิงโถง ผมช่วยคุณใช้ไปแล้วสองแสน เอาไปซื้อกระเป๋าให้ผู้หญิง แล้วก็ชวนไปกินข้าว”
“ไม่เป็นไร ของฉันก็เหมือนของคุณ แม้จะใช้ไปแล้ว บัตรใบนั้นก็ยังมีอยู่อีกแปดแสน ถ้าไม่พอคุณก็มาหาฉันอีกครั้งนะ”
จะว่าไปผมก็คุ้นการ์ดใบนั้นมาก ตอนนี้เพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่าเธอเคยให้ผมไว้แล้ว แต่ผมไม่เอา
แต่เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ ผมก็รู้สึกซาบซึ้งเล็กน้อย อีกทั้งไม่พูดว่าจริงหรือเท็จ แม้ว่าจะปลอมก็ตาม จะมีสักกี่คนที่กล้าพูดแบบนี้ แต่ผมก็เชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง
ทันใดนั้น ผมก็ให้เธอติดต่อเพื่อนที่เชื่อถือได้สองสามคนที่เป็นเจ้าหนี้นอกระบบ
เธอถามว่าผมจะทำอะไร ผมบอกเธอว่าให้เธอแค่ทำตามก็พอ
ท้ายที่สุดหลังจากกำชับเรื่องปัญหาอื่นๆ ผมก็ขับรถขึ้นไปบนทางด่วน
บนทางหลวง ผมได้โทรหาหลิวทงอีกครั้ง จึงได้รู้ว่าไม่ได้มีเรื่องอะไรใหญ่โต เป็นเรื่องแจ้งขอเปลี่ยนเวลาทำงานในร้านของผม เปลี่ยนจากเวลาเก้าโมงเป็นรุ่งเช้าตีสอง
ในตอนบ่ายตอนที่ไปถึงหยู่ถิง ก็เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้ว
“ถิงถิง ออกมารับรถด้วย”
“ไม่ต้องแล้ว ยกให้คุณเลย”
…..สาวน้อยมหัศจรรย์คนนี้ มีใจกว้างมาก แต่ผมก็คงไม่สามารถจะขับลัมโบร์กีนีไปทำงานนวดได้น่ะ
แต่ตอนนี้เธอคงไม่มีเวลาจริง ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ยังมีความจำเป็นต้องใช้ ดังนั้นผมจึงขับตรงไปยังที่พักของจางหงหวู่ จอดเคียงคู่กันกับรถฮัมเมอร์ผู้โดดเดี่ยวของผม
นอนหลับอยู่บนเตียงของจางหงหวู่สักพักหนึ่ง หลังจากสร้างความวุ่นวายให้กับเธอ ผมได้ทิ้งกุญแจรถไว้บนเตียง จากนั้นผมก็ออกไปกินข้าวจากนั้นก็ไปยังศูนย์อาบน้ำตี้หวัง
แม้ว่าจะยังไม่ถึงเวลาทำงาน แต่อันที่จริงก็ยังว่างไม่มีอะไรทำ ดังนั้นจึงรีบมาก่อน
เพิ่งจะทุ่มครึ่ง พวกเขาไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย รวมถึงหลิวทงก็ไม่อยู่เช่นกัน
จะนั่งอยู่ในห้องโถงก็ดูไม่เข้าท่า ดังนั้นผมจึงตรงไปเคาะประตูห้องทำงานของหวงหรุง
“เมื่อวานหลิวทงบอกฉันแล้ว คุณทำได้ไม่เลว รับงานไปสองงาน แถมยังได้ทิปด้วย ยิ่งกว่านั้นยังทำให้หญิงอ้วนคนนั้นให้ยอมควักกระเป๋าได้อีก มีความสามารถจริง ๆ!”
มองไปยังถุงน่องสีดำของหวงหรุง ผมจึงถามไปตรง ๆ “หวงหรุง คุณคงไม่ได้เอาถุงน่องของเมื่อวานมาใส่วันนี้ใช่ไหม”
หวงหรุงแปลกใจเล็กน้อย “ไม่มีนะ เมื่อวานกลับบ้านไปก็เปลี่ยนทิ้งไปแล้ว อันนี้คือของใหม่ ทำไมหรือ”
“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่รู้สึกสนใจถุงน่องที่อยู่บนขาของคุณก็เท่านั้นเอง ดูแล้วมันสวยมากเลย แต่ตอนนี้ผมมาคิดได้แล้ว เป็นเพราะขาของพี่หรุงสวยมาก ถุงน่องจึงสวย ถ้าเปลี่ยนขาที่สวมใส่ ก็คงจะไม่สวยอีกแล้ว”
หวงหรุงตกตะลึงเล็กน้อย ยิ้มขึ้นทันที จากนั้นก็หัวเราะอย่างมีความสุขมากขึ้น ราวกับกระดิ่งเงิน
หลังจากนั้นเป็นเวลานาน เธอจึงปิดแก้มทั้งสองข้าง “อุ๊ย แย่แล้วแย่แล้ว ขำจะตาย แก้มเปรี้ยวหมดแล้ว
มิน่าล่ะแม้แต่หญิงอ้วนนั้นก็ยังต้องยอมจำนน เดิมทีก็คิดว่านายจะใช้ปาก แต่พอมาดูตอนนี้ นายดูเหมือนจะใช้ปากจริงๆ เพียงไม่ใช่ใช้ปากทำ แต่ใช้ปากพูด ปากเก่งจริง ๆ”
ผมใช้ลิ้นเลียริมฝีปากไปรอบ ๆ “พี่หรุง สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดของผมคือลิ้น”
หวงหรุงมองมาที่ผม แต่กลับดูไม่มีพิษภัย ทันใดนั้นเธอก็หยิบมีดปอกผลไม้ขึ้นมา
“ถ้ายังกล้าจะเอาลิ้นออกมาอีกละก็ ฉันจะเฉือนทิ้งซะเลย!”
“อย่างนั้นก็ไม่ได้ ถ้าโดนตัดไปก็ขยับไม่ได้อีก ไร้ความรู้สึก อุดเข้าไปก็ไร้ประโยชน์แล้ว”
หวงหรุงไม่มีอะไรจะพูดอีก ลูบผมที่ยุ่งเหยิงอยู่ตรงหน้าผาก จากนั้นก็เก็บมีดปอกผลไม้กลับเข้าไปเก็บในโต๊ะ จากนั้นจึงหยิบบุหรี่ฝูหลงหวางแถวหนึ่งมาให้ผม
“เอาไปเถอะ ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับการสูบบุหรี่หนาๆ มีคนให้มาน่ะ”
ผมก็ไม่เกรงใจ จึงรับมาโดยตรงและวางไว้ด้านข้าง
จากนั้น หวงหรุงก็คุยฆ่าเวลาวางกับผม ถามผมว่าเมื่อก่อนนี้เคยทำงานที่ไหน ทำอะไร มีรายได้เท่าไร
เรื่องพวกนี้ผมคิดเอาไว้ก่อนที่จะมาทำงานที่ศูนย์อาบน้ำตี้หวังแล้ว ดังนั้นจึงตอบได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่มีช่องโหว่ใด ๆ
หลังจากคุยกันอีกเล็กน้อย ผมก็ถามไปตามตรง “พี่หรุง ทำไมถึงไม่เห็นเถ้าแก่เลย เขาไม่ได้ดูแลที่นี่หรือ”
จากนั้น ผมก็มองไปยังพี่หรุงที่มีสีหน้าไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด “ไม่อยากพูดถึงเขา”
ผมส่งเสียง “อ้อ” จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว
ไม่อยากพูดถึงเขา นี่เป็นคำตอบที่ไม่เลวเลยทีเดียว ถึงกับอาจจะบอกได้ว่าเป็นสิ่งที่ดีมาก อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่ามีช่องว่างระหว่างพวกเขา และเมื่อมีช่องว่าง ก็ยังสามารถแทรกเข้าไปได้
“พี่สาว คุณเหนื่อยไหม เห็นคุณนั่งอยู่ทั้งวัน กระดูกสันหลังและบริเวณคอของคุณคงจะตึงอึดอัดจนไม่สบายตัว ผมช่วยนวดให้ไหม”
หวงหรุงเคาะนิ้วลงไปบนโต๊ะ สายตาจ้องมาทางผม
ผมก็ไม่หลบหลีก จึงได้เผชิญหน้าอย่างกล้าหาญ ถึงกับอาจกล่าวได้ว่าเป็นการบังอาจ จ้องมองอย่างท้าทาย
ท้ายที่สุด เธอก็พยักหน้าเบา ๆ “ก็ดีนะ อันที่จริงก็รู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไร”
จากนั้นก็พาเธอไปเตรียมตัวบนโซฟา เธอนอนคว่ำลง ผมก็นั่งลงบนขาเรียวดั่งหยกของเธอ
และในเวลานี้ อินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น
“หวงหรุง มีแขกมาแล้ว ต้องการนวดทุยหนา แต่ไม่มีใครอยู่เลย ยังไม่มาทำงาน”
หวงหรุงเงยหน้ามองผม จากนั้นผมก็รู้ว่าควรจะทำอย่างไร
แต่ก่อนจะจากไป ผมก็ไม่ลืมที่จะหยิบบุหรี่ฝูหลงหวางของผมไปด้วย และไม่ลืมที่จะตบลงบนขาอันเรียวของเธอเบา ๆ จนถึงต้นขาของเธอ เป็นเพราะกระโปรงของเธอจึงเป็นที่น่าเสียดายที่ไม่สามารถเข้าไปถึงข้างในได้
หวงหรุงลูบหมอนอย่างลวกๆ และเขวี้ยงมาหาผม แต่ผมหลบไปได้
“พี่หรุง ขาของคุณสวยจริง ๆ ใครได้แต่งงานด้วยช่างโชคดีมาก คงจะจัดการกับขาเรียวสวยนี้ตั้งแต่วันแรกของตรุษจีนไปจนถึงวันที่สุดท้ายของสิ้นปีเลยทีเดียว”
จากนั้น หมอนอีกใบก็ลอยมา ผมจึงยืดเอวขึ้น และปากลับไปอย่างแรง
ไม่ได้มองไปที่การแสดงออกของหวงหรุงผมจึงตรงไปยังประตูและลงไปชั้นล่างพร้อมบุหรี่
โยนบุหรี่ไว้ในล็อกเกอร์ จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปต้อนรับนางฟ้า
นี่เป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรจึงต้องก้มหน้า อีกทั้งยังใช้ผมยาวปิดบังใบหน้าเอาไว้ครึ่งหนึ่ง
“สวัสดีครับคุณพระเจ้า ในฐานะเทพบุตรผมจะต้องขอบอกเรื่องที่น่าเศร้าให้คุณได้ทราบ หมอนวดสุดหล่อเหล่านั้นยังไม่ถึงเวลาทำงาน จึงมีแต่ผู้ชายขี้เหร่ที่หาเงินไม่ได้ที่มาถึงแล้ว ดังนั้น วันนี้คุณจึงมีตัวเลือกแค่ผมที่จะทำการนวดให้คุณ”
ผมหยอกล้อเธอ แต่เธอก็ยังคงก้มหน้า บนใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึก ทำให้ผมนึกถึงคำคำหนึ่งขึ้นมาได้——ซากศพที่เดินได้
เธอน่าจะต้องพบเจออะไรมาแน่นอน ดังนั้นผมจึงไม่ได้หยอกล้อเธออีก ได้แต่พาเธอตรงไปยังห้องอาบน้ำ
หลังจากเข้าประตูมา ก็ดำเนินการตามกิจวัตรปกติ ถอดเสื้อผ้าแล้วลงอ่าง
แต่เธอไม่ต้องการให้ผมทำให้ ยืนยันที่จะถอดด้วยตนเอง
และใครจะไปคิด ว่าเธอจะมาแบบจัดเต็ม แม่งยังใส่ชุดบิกินี่มาด้วย!”
หลังจากเธอลงไปในอ่างอาบน้ำ ผมกำลังจะเข้าไป จากนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นทันที “ออกไป!”
ผมตกใจจนสะดุ้ง!
ผมถามเธอว่าจะให้ออกไปข้างนอกประตูหรือจะให้ออกจากอ่างอาบน้ำ เธอนิ่งเงียบอยู่นาน แล้วกระซิบ “ขอโทษที ออกจากอ่างอาบน้ำ”
ดังนั้นผมจึงรู้สึกเก้อเขิน “คุณให้ผมออกจากอ่างอาบน้ำ อย่างนั้นก็ให้ผมนวดให้คุณผ่านช่องว่างหรอ”
เธอส่ายหน้า เป็นสัญญาณบอกว่าเธอไม่ต้องการนวด
ให้ผมอยู่ในห้องอาบน้ำ ไม่อนุญาตให้ลงอ่างอาบน้ำ และไม่ต้องการให้นวดให้เธอ
ผมจึงอยากจะถามเธอมาก คุณครับ คุณจะมาเป็นภาพวาดหรือครับ
หลังจากทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ด้านในห้องอาบน้ำเป็นเวลานาน ในที่สุดก็เอ่ยปาก “ฉันอยากฟังเพลง ไม่ทราบว่าคุณจะสามารถร้องเพลงให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม”
เห็นได้ชัดว่าการร้องเพลงอยู่นอกเหนือขอบเขตงานของผม แต่สุดท้ายก็ยังคงยึดถือหลักการที่ว่าลูกค้าคือพระเจ้าจึงได้ตอบตกลงไป
จากนั้นผมก็ร้องเพลง
เธอจึงมีรอยยิ้มขึ้นมา
“มหานทีไหลไปยังตะวันออก โอ้ ดวงดาราบนท้องฟ้าเข้าร่วมดาวเหนือ โอ้!”
