บทที่ 89 ปลอดภัยไว้ก่อน
ครูสาวได้จากไปแล้ว ผมไม่ได้ไปส่งเธอ ผมรู้สึกได้ถึงความขี้อายของเธอ เชื่อว่าในใจของเธอไม่ต้องการให้ผมไปส่ง
ดังนั้น จึงเอนกายลงนอนบนเตียงนวด ไขว้ขาสูบบุหรี่ อย่างสบายใจ
จากนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออก หลิวทงก็เดินเข้ามา
ผมใช้นิ้วที่คีบบุหรี่อยู่ชี้ไปทางเคาน์เตอร์ด้านข้าง “เอาไป หลังเลิกงานเดี๋ยวขอเชิญคุณทานปิ้งย่างดื่มเบียร์กันหน่อย”
“คุณใช้ได้นะ อัตราทิปไม่ได้ระบุไว้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แขกคนนี้ให้คุณหกร้อย!”
คุณครูสาวให้ผมหกร้อย ผมไม่ต้องการมันเลย ผมบอกเธอว่ามันไม่ง่ายเลยที่เธอจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียว อยากให้เธอเก็บเงินไว้ซื้ออาหารและเสื้อผ้าที่ดีกว่านี้ อย่าลังเลที่จะใช้เงินให้กับเรื่องของตนเอง
เธอตื้นตันใจจนทนไม่ไหว บอกว่าผมเป็นคนดี จากนั้นก็หยิบออกมาอีกสี่ร้อย ผมพยายามหลบเลี่ยงครั้งแล้วครั้งเล่า เธอจึงเอาเงินกลับคืนไปสี่ร้อย แล้วเหลือไว้เพียงหกร้อย
“เอาล่ะ คุณก็เก็บไว้เองเถอะ ก่อนหน้านี้เก็บคุณไปสองร้อยตามกติกาเดิม คนอื่นรับหรือไม่คุณก็ไม่เหมาะสม ส่วนนี้คุณเก็บไว้เองดีแล้ว”
พูดจบ หลิวทงก็เอาเงินใส่กระเป๋าเสื้อผม แต่ก็ถูกผมห้ามไว้
“เพิ่งจะมาทำงานวันแรกได้ทิปไปแล้วสองครั้ง ไอ้ผอมยังไม่ได้ขึ้นงานเลย เขาจะไม่อิจฉาหรือ และคนอื่นจะไม่อิจฉาหรือ คุณเก็บไว้ดีหนะแล้ว หลังเลิกงานเราค่อยไปดื่มกินกัน หลังจากนั้นหากได้มาอีกผมก็ค่อยเก็บไว้ให้ตนเอง”
หลิวทงจึงได้รับเอาไว้
ต่อมาจึงกลับไปยังห้องด้วยกัน ไปรับลูกค้าอีกสองสามราย แต่ผมไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากเลิกงาน ผมและหลิวทงก็ตรงไปยังแผงขายปิ้งย่างข้างทาง
ดื่มพลางสนทนาพลาง กินปิ้งย่างเสียบไม้ อยากรู้สึกอิสระ
หลิวทงเป็นคนเกา เขาเริ่มจากเป็นอาจารย์ทุยหนา แม้ว่าฝีมือเขาจะไม่เก่งมากนัก แต่เขาก็ยังดีตรงที่เป็นคนฉลาด มีความอาวุโส ดังนั้นหลังจากผู้จัดการคิวงานได้จากไป ตำแหน่ง นี้จึงตกเป็นของเขา
ในระหว่างที่ดื่มเหล้ากัน หลิวทงบอกอะไรผมมากมาย แต่ประเด็นสำคัญที่สุดในมุมมองของผม ก็คือแม้ว่าจะเป็นเจ้าของก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้วเจ้านายตัวจริง ที่ดำเนินการทั้งหมด ล้วนเป็นหวงหรุง
แทบจะอยากกระโดดออกจากร้านนี้ให้เร็วที่สุด ปีนขึ้นไป ดังนั้นหวงหรุงก็ยิ่งก้าวไปไกลกว่านั้น
แต่ตอนนี้ดูแล้วมันเพิ่งจะเริ่มต้น และก็ไม่รีบร้อน อนาคตยังอีกยาว ความสำคัญอยู่ในปัจจุบันนี้
ยิ่งดื่มก็ยิ่งมากขึ้น ยิ่งดื่มก็ยิ่งสนุก ดังนั้นคืนนี้หลิวทงจึงเป็นคนเลี้ยงผม พาผมไปพบกับคุณหนู บอกได้เลยว่าได้ทำวันแรกจะต้องดับไฟได้มากแน่ ไปเพื่อช่วยระบายไฟของผม
ตอนนั้นผมปฏิเสธไป “พวกเราเป็นลูกผู้ชาย พวกเราเล่นแล้ว ต้องเล่นให้สุด จะต้องทำให้เธอมอบเอาเงินให้เราให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับเอาเงินไปทิ้งถังขยะจะมีอะไรให้เล่นสนุก เก็บหนังโป๊ไว้ในเครื่อง ในมือก็ถือเนื้อติดมันปรุงสุกชิ้นใหญ่ไว้ จะดีดเล่นกี่ครั้งก็คงจะไม่เรื่อยเปื่อยใช่ไหม”
หลิวทงกระดกนิ้วหัวแม่มือของเขา “สุดยอด!”
เมื่อกำลังพูดภาษาของชาวบ้านกับหลิวทง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมจึงหยิบมันขึ้นมา เป็นจางหงหวู่
“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ผู้ชายของฉันถูกคนอื่นกินไปแล้วหรือยังนะ”
“คุณล้อเล่นใช่ไหม ผมไปทำงานวันแรก ได้ทิปมาสองครั้ง รวมแล้วก็แปดร้อย สบายๆ!”
โทรศัพท์นั้นของจางหงหวู่ “คุณนี่เยี่ยมจริง ๆ รู้ไว้ก่อนนะว่าแม้ห้าร้อยก็จะไม่ให้คุณพกไป…”
คุยกับจางหงหวู่อีกสองสามประโยค จากนั้นก่อนวางสายโทรศัพท์ เสียงของเธอก็มีความยั่วยวนมากขึ้น
“เสี่ยวเฟิง พี่สาวรู้สึกคันนิดหน่อย ถ้าคุณอยู่ข้างกาย พี่สาวคงจะต้องให้ดูแลในคืนนี้แน่ น่าเสียดายที่คุณไม่อยู่ข้างกาย จริง ๆ นะ คุณจะต้องสู้นะ รีบกลับมาอยู่ข้างกายพี่สาว พี่สาวคิดถึงคุณ”
พูดจบ เธอก็ส่งเสียงครางที่น่าหลงใหล มีความสุขมาก
เจ้าจิ้งจอกพันปีตัวนี้!
หลังจากวางสาย ผมที่ถูกเธอหยอกล้อจนทำให้จิตใจยากที่จะบรรจบกัน จากนั้นก็กลับมาคุยกับหลิวทง
หลังจากเสร็จลานเบียร์แล้ว หลิวทงถามว่าผมพักอยู่ที่ไหน ผมบอกว่าไม่ที่พัก เปิดโรงแรมเล็กๆ อยู่ชั่วคราว
ดังนั้นเขาจึงพาผมไปที่ของเขา เขาพักอยู่คนเดียว บอกว่าเขาไม่ค่อยได้ใช้งานและยังว่างอยู่ ให้ผมไปอยู่อีกห้องหนึ่งได้
ยากที่จะปฏิเสธการเชื้อเชิญ และก็ไม่อยากปฏิเสธด้วย ดังนั้นผมจึงตอบตกลงไปโดยตรง โดยไม่เกรงใจเลยสักนิด
ไม่ได้พูดอะไรตลอดทั้งคืน ต่างคนต่างนอนห้องตัวเองคลุมโปงแล้วหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ผมกำลังนอนหลับสนิท ดี๋ชิงโถงก็โทรมาหาผม
แต่ไม่ได้มีเรื่องอะไร แค่โทรมาคุยเล่น แต่ผมรู้สึกว่าอารมณ์ของเธอจะผิดปกติไปสักหน่อย
“ชิงโถง เป็นอะไรหรือเปล่า ผมรู้สึกว่าอารมณ์ของคุณมันไม่ปกตินะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
เมื่อผมพูดจบ ความเงียบก็เกิดขึ้นที่ปลายสาย ผ่านไปกว่าครึ่งนาที ก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นมา
จากสิ่งที่ที่ผมถามไปซ้ำๆ เธอข่มอารมณ์ไว้ และพูดช้าๆ
เธอเล่าว่า เมื่อไม่นานนี้สามีของเธอไปมีเมียน้อย เมียน้อยอายุน้อยกว่าเธอ มีเสน่ห์กว่าเธอ และต้องการขึ้นมามีบทบาท ดังนั้นสามีของเธอจึงสนใจเธอน้อยลงเรื่อยๆ แม้กระทั่งยังเปรยเรื่องการหย่าร้าง
แน่นอนว่าดี๋ชิงโถงไม่ได้รักสามีของเธอ แต่เธอรักเงินของเขา แต่ประเด็นสำคัญคือสามีของเธอจับจุดอ่อนของเธอได้ว่าก่อนหน้านี้เธอเคยไปหาผู้ชายข้างนอก จึงต้องการฟ้องร้อง เพื่อให้เกิดการฟ้องหย่าให้เธอออกไปด้วยตัวเปล่า…
“เฟิง คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม ฉันคิดถึงคุณแล้ว”
ดี๋ชิงโถงคิดถึงผมในตอนนี้ เป็นความต้องการทางจิตวิญญาณ เป็นการทำให้จิตใจสบายอย่างหนึ่ง เธอให้ผมเป็นคนสนิทที่สุด
ดังนั้นผมจึงตอบตกลงไป
ดูเวลายังเช้าอยู่ ผมก็ไม่กลับไปเอารถ เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนหลับของจางหงหวู่
ดังนั้นผมจึงโทรหาหยู่ถิง ไปยืมรถของเธอ เธอโกรธมาก
“ยืมไม่ยืมอะไรกัน ทั้งตัวของฉันก็เป็นของคุณแล้ว…”
หลังจากบ่นเรียบร้อย เธอจึงบอกพิกัดตำแหน่งให้ผม เธอกำลังรออยู่ที่นั่น
ลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างหน้า หลังจากบอกกับหลิวทงแล้วพบก็ออกจากที่พัก เรียกรถไปยังจุดนัดหมาย
หลังจากพบไปพบกับหยู่ถิง โดยเฉพาะหลังจากที่หยู่ถิงขับรถ ก็ค่อนข้างเขินอาย
“ถิงถิง รถของคุณไม่มีคันเกียร์ด้วยซ้ำ ผมขับไม่เป็นหรอก!”
ผมรู้จักรถนี้ ลัมโบร์กีนี ซูเปอร์คาร์ แต่ผมขับไม่เป็นจริง ๆ พูดตามตรง ถ้าเธอมอบให้ผม ผมก็ขับไม่เป็น
หยู่ถิงกำลังสอนผมอยู่จากด้านข้าง จากนั้นผมจึงได้รู้จักและเข้าใจสิ่งที่เหมือนกับคันเกียร์ ผมบอกว่าเวลาดูหนังแข่งรถเขามักจะเลือกการควบคุมจากพวงมาลัย และไม่เคยเห็นที่ปาดน้ำฝนขยับ
หลังจากทำความเข้าใจแล้ว ผมก็ขับรถไปส่งเธอกลับไปที่หน่วยงาน
ต้องบอกว่า ลูกวัวตัวนี้เมื่อบ้าแล้วก็จะเยี่ยมยอดจริง ๆ โดยเฉพาะเสียงคำรามที่อึดอัด เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาเพิ่มความเร็ว ก็ไม่เห็นว่าจะมีรถตามทัน
จากนั้นยังไม่ทันถึงเมืองหลิน หยู่ถิงก็โทรศัพท์มาหาผม บอกว่ามีข้อความแจ้งเตือนว่าใช้ความเร็วเกินกำหนดไปยี่สิบเจ็ด…
“เรื่องเกินกำหนดไม่สำคัญ ปลอดภัยไว้ก่อน”
นี่คือคำเตือนจากหยู่ถิง ที่รู้สึกอบอุ่นใจมาก
เมื่อลงจากทางด่วน ผมก็โทรหาดี๋ชิงโถง จากนั้นเธอก็บอกตำแหน่งโรงแรมแห่งหนึ่งให้ผม
ใช้เวลาไม่นานนัก จากนั้นผมก็มาอยู่ที่โรงแรมและได้เจอกับดี๋ชิงโถง
วันนี้เธอสวมเสื้อผ้าที่สวยงาม ชุดเดรสยาวเกาะอก ด้านนอกมีสีเขียวอ่อน ผมไม่ได้ทำทรงอะไรพิเศษ มีผิวพรรณที่งามและเรียบง่าย เป็นเพราะเหตุนี้ จึงทำให้เธอดูมีความเป็นผู้หญิงมากขึ้น
หลังจากเข้ามาในห้องก็ไม่มีคำพูดอะไร เธอโผเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของผม จากนั้นก็ประกบริมฝีปากอันหอม
ริมฝีปากอวบอิ่ม ความอ่อนโยนของร่างกายที่บอบบาง กลิ่นหอมของร่างกาย ทำให้ผมหลงใหลคลั่งไคล้
ดังนั้น ผมจึงถอดชุดของเธอออก ถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออก พาคนทั้งคนที่อยู่ตรงหว่างขามาไว้ในอ้อมแขน ตรงไปยังเตียงใหญ่
“ชิงโถง ผมมีทั้งข่าวร้ายและข่าวดีจะบอกกับคุณ”
“เอ๊ะ”
“ข่าวร้ายคือ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ส่วนข่าวดีคือ คุณกำลังจะถูกโขลกแล้ว…”
