บทที่ 88 ครูหญิงผู้ซึมเศร้า
ผมพาส่งผู้หญิงอ้วนที่เรียกว่า “พี่อ้วน” ออกไป จากนั้นก็กลับไปในห้อง ก็ได้เห็นพวกหลิวทงทำตาเล็กตาน้อยมองมาที่ผม
“เกิดอะไรขึ้น บนหน้าผมมีรอยอะไรหรือเปล่า”
หลิวทงส่ายหน้า “ไม่มีรอยสิเป็นเรื่องแปลก”
ผมยังไม่ค่อยเข้าใจในความหมาย หลิวทงจึงอธิบายในทันที
หญิงอ้วนคนนี้อารมณ์ร้าย แต่ก็ยังคงเป็นลูกค้าประจำของร้าน หมอนวดที่ทำการนวดให้เธอล้วนต้องถูกเธอตบหน้าเกือบทุกครั้ง การถูกตบหน้าก็ถือว่ายังดี เป็นเพราะเธออ้วน ต่อหน้าเธอล้วนแต่ไม่มีใครกล้าพูดคำว่าอ้วนขึ้นมา แม้แต่ชายแซ่ผางที่เมื่อถูกเธอถามชื่อขึ้นมา ก็ยังต้องจำใจเปลี่ยนชื่อแซ่ที่พ่อแม่ให้มาเลยด้วยซ้ำไป เพราะกลัวการถูกตบมากกว่า
และผม เพิ่งจะส่งคนที่เรียกว่า “พี่อ้วน” ไป
ดังนั้นหมอนวดแต่ละคนจึงมองมาที่ผม ดูถูกเล็กน้อย
ผมรู้ พวกเขาต้องสงสัยว่าผมจะต้องกัดกินหรือสร้างอรรถรสที่หนักหน่วงอื่นใดแน่นอน แต่ผมก็ขี้เกียจจะอธิบาย พวกตุ้งติ้ง…พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย!
หลิวทงยื่นมือออกมา “ตามกติกาเดิม ทิปครั้งแรกต้องจ่ายมาทั้งหมด”
ทิปแค่สองร้อยหยวนเท่านั้น ไม่เป็นไร หลิวทงยังแสดงให้เห็นถึงคำว่า “กติกาเดิม” นั้นยืนยันได้ว่าไม่ได้กำลังเจาะจงเฉพาะผม ดังนั้นจึงยิ่งไม่เป็นไร
ดังนั้น ผมจึงเอาทิปสองร้อยหยวนนั้นให้กับเขาทั้งหมด
เขาดูจะยังมึนงงเล็กน้อย หมอนวดที่อยู่รอบๆ ก็ยังงุนงงอยู่มาก
“เจ้าพ่อไก่เหล็กนี้แม่งถูกถอนขนหมดแล้วเหรอนี่”
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนคำแบบนี้ขึ้นมา ทุกคนรอบข้างก็แสดงท่าทีเห็นด้วย
ดูเหมือนว่า ผู้หญิงอ้วนคนนั้นเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับพวกเขาจริงๆ
“ผมก็แค่ทำตามกติกาเดิมก็แค่นั้น ไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะได้ทิป…”
เมื่อพักผ่อนเพื่อรอแขก หลิวทงมานั่งข้างผมอีกครั้ง ยื่นบุหรี่ให้แล้วพูดเบาๆ
ผมรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ดังนั้นจึงโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่ใช่เงินมากมาย พวกเราพี่น้องกันกินด้วยกันดื่มด้วยกัน คืนนี้ถ้าได้ลูกค้าอีกคน แล้วมีทิปละก็ ให้คุณหมดเลย แต่หลังจากเลิกงานต้องไปเลี้ยงปิ้งย่างกับเบียร์ผมด้วยนะ อย่าชักดาบละ”
หลิวทงยิ้มอย่างบิดเบี้ยว “คุณพูดนี่น่าสนใจเลยทีเดียว เยี่ยมมาก ได้ อย่างนั้นก็ตกลงตามนี้”
ต้องบอกว่า กิจการของศูนย์อาบน้ำตี้หวังเป็นไปได้ดีมาก มีลูกค้าหมุนเวียนกันห้าหกคนติดต่อกัน
แต่ในเรื่องรูปลักษณ์ผมไม่ได้หล่อที่สุด รูปร่างของผมก็ไม่ได้ดีที่สุด การพูดคนเดียวเป็นสิ่งที่ถนัดที่สุด แต่สิ่งพวกนี้มันก็เหมือนกับการตั้งครรภ์ ถ้าไม่คลอดออกมาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ดังนั้น จึงไม่มีใครเลือกผมเลย
จนกระทั่งเหลือผมกับไอ้ผอมอยู่สองคนในห้อง ก็มีแขกมาอีกแล้ว
แขกคนนี้อายุประมาณสามสิบปี ดูแล้วไม่ค่อยมีเสน่ห์ มีความสำอางมาก อีกทั้งรูปร่างก็ธรรมดา ประมาณว่าทั้งชีวิตนี้คงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการใส่ชุดชั้นในและการโทงเทงอีกต่อไป
แต่ เธอยังคงให้ความรู้สึกถึงความสะอาดมาก
เป็นเพราะไอ้ผอมไม่ได้รับแขกมาทั้งคืน ในฐานะผู้จัดการกะหลิวทงจึงชี้มาที่ไอ้ผอม
จากนั้นไอ้ผอมก็ยังไม่ทันได้ขยับ แขกผู้หญิงนั้นก็ชี้นิ้วมาที่ผม พูดเบาๆ “ฉันต้องการเขาได้ไหม”
เดิมจะต้องรักษากฎกติกาไว้ แต่ในเมื่อลูกค้าต้องการ หลิวทงจึงไม่อาจปฏิเสธได้
ดังนั้นผมตบบ่าของไอ้ผอม จากนั้นก็ไปทำงานอีกครั้ง
แขกผู้หญิงมีความขี้อาย ดังนั้นผมจึงจูงมือเธอเข้าห้องน้ำ
เธอเหมือนจะอยากปฏิเสธนิดหน่อย แต่ผมก็กอดเอาไว้แน่น เธอจึงดิ้นเล็กน้อยเพื่อปฏิเสธ
ผมคุยเป็นเพื่อนเธอตลอดทาง พยายามใช้คำพูดผ่อนคลายอารมณ์ของเธอ
ในขณะเดียวกันผมก็ได้รู้ เธอเป็นครูที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง
หลังจากที่เธอเล่าสถานะของเธอ ครู่หนึ่งใบหน้าก็แดงระเรื่อ “ฉันรู้ ฉันต้องขอโทษพวกนักเรียนของฉัน ฉันไม่มีคุณสมบัติที่จะสอนคน ฉันไม่ใช่ครูที่มีคุณภาพ…”
“คุณคิดมากไปแล้ว”
หลังจากเข้าห้องน้ำ ผมก็ช่วยเธอถอดเสื้อผ้าออก และพูดเพื่อสงบอารมณ์ของเธอ
“ผมก็รู้จักครูผู้หญิงคนหนึ่ง เพื่อให้ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นพนักงานประจำ เธอจึงยอมนอนกับผู้บริหารโรงเรียน เพื่อให้มีตำแหน่งที่ดีขึ้น เธอยอมนอนกับหัวหน้าสำนักงานการศึกษา ในที่สุดก็ได้เป็นคณะกรรมการการศึกษา ถ้าเปรียบเทียบเธอกับคุณแล้ว คุณจัดว่ายังบริสุทธิ์”
“นอกจากนี้ผมคิดว่าการที่คุณมาผ่อนคลายร่างกายไม่น่าจะมีอะไรที่ไม่ถูกต้อง สมมุติมันไม่ถูกต้องละก็ ประเทศก็คงจะไม่ปล่อยให้มีอาชีพหมอนวดอยู่หรอกใช่ไหม คุณเพียงแค่มีแรงกดดันสูงมากเกินไป ผมจะแนะนำการผ่อนคลายที่ถูกวิธีให้ เพื่อให้คุณมีจิตใจที่ดีขึ้นจะได้เอาไปดูแลนักเรียนของคุณ และทำให้พวกเขาได้พัฒนาความสามารถมากขึ้น…”
ภายใต้การปลอบใจ ผมถอดชุดของคุณครูสาวออกจนหมด แม้กระทั่งบราและชั้นในตัวเล็กก็ถูกถอดออกหมด แม้ว่าเธอจะยังคงเก้อเขินนิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าก่อนหน้ามาก
จากนั้น ผมจึงจับมือของเธอ แล้วพาไปห้องน้ำ
หลังจากนวดคลายบริเวณไหล่ไล่ไปนวดบริเวณศีรษะแล้ว คุณครูสาวก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก
ดังนั้นผมจึงเลื่อนมือไปยังรักแร้ของเธอ จากนั้นก็ผ่านตรงไปยังหน้าอกน้อยๆ ของเธอ
ผมกล้าจะพูดอย่างรับผิดชอบเลยว่า ตอนนี้หน้าอกของเด็กหญิงชั้นประถมบางคนยังพัฒนาไปมากกว่าของเธอเสียอีก ยิ่งใหญ่และงดงามกว่า
“อย่านะ!”
เธอเขินอายอย่างมาก แล้วรีบออกจากมือผม
นี่คือความต้องการของแขก อย่างไรก็ตามเธอก็ได้จ่ายเงินไปแล้ว ก็เหมือนกับการสั่งอาหารในร้าน อาหารได้มาเสิร์ฟแล้วจะกินหรือไม่กินก็เป็นเรื่องของเธอ แต่อย่างไรก็ยังจะต้องเก็บเงิน และแน่นอน ไม่อนุญาตให้ใส่ห่อนำกลับออกไป
หลังจากปฏิเสธอย่างเก้อเขิน เธอก็เงียบไปชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็พูดเสียงเบา “คุณพูดคุยเป็นเพื่อนฉันสักพักได้ไหม” แน่นอนว่ามันไม่ใช่ปัญหา จะให้บินบนท้องฟ้าว่ายน้ำในน้ำหรือวิ่งบนทุ่งหญ้า ก็ได้ทั้งสิ้น
ดังนั้นหลังจากที่ผมตอบตกลง เธอก็เล่าเรื่องทั่วไปให้ฟัง
เธอเป็นครูโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง สามีเป็นหัวหน้างานวิศวกรรม ซึ่งต้องเดินทางตลอดปี ดังนั้นเมื่อเธอมีปัญหาจึงไม่รู้จะพูดกับใคร แม้แต่ลูกก็ไม่มี ไม่ว่าจะเป็นการสอนนักเรียนหรือกลับบ้านเพื่อทำความสะอาดบ้านตลอดทั้งวัน ก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่น่าเบื่อ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกหดหู่
ต่อมาบังเอิญได้ยินคนพูดถึงศูนย์อาบน้ำที่สามารถช่วยผ่อนคลายได้ หลังจากใช้เวลารวบรวมความกล้าอยู่สามเดือน ในที่สุดก็ตัดสินใจมา
ผมคุยอยู่กับเธอหลายเรื่อง เธอจึงได้ปลดปล่อยอารมณ์ให้ผ่อนคลายได้อย่างเต็มที่ ดังนั้นท้ายที่สุดเธอจึงหน้าแดงไม่หยุดและขอร้อง ว่าสามารถลองได้ไหม
ณ สถานที่แห่งนี้ มีหลายสิ่งให้ลอง แต่ผมรู้ดีว่าในความเขินนั้นเธอคิดอยากจะลองอะไร
ดังนั้น ผมจึงอุ้มร่างกายของเธอ นั่งบนตักของผม ทำให้หลังของเธอติดอยู่กับหน้าอกของผม
จากนั้น ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย เธอก็เก้อเขินเกินมาก ๆ
ผมชอบความเขินอายแบบนี้ของเธอจริง ๆ แม้ว่าเธอจะปฏิเสธที่จะทำต่อด้วยความอับอาย แต่ผมก็ยังคงทำ ขัดกับความต้องการของเธอ การบังคับนี้ ทำให้ผมมีความสุขโดยสัญชาตญาณ
การกระทำของผมไม่ได้รุนแรง แต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ในการกอดรัดที่รุนแรง ร่างกายของเธอค่อยๆ ตอบสนอง จากนั้นก็ไม่อาจจะระงับความต้องการของร่างกายได้อีกแล้ว จึงกรีดร้องครวญครางออกมา หัวใจเต้นดัง แทบจะเป็นบ้า
จนกระทั่งผมจึงลูบไล้และถูด้วยปลายนิ้วกลมของผม ร่างกายอันบอบบางของเธอได้สั่นสะท้านเป็นอย่างมาก จากนั้นก็มีเมือกที่ไม่ละลายน้ำนั้นไหลออกมาลอยอยู่บนน้ำอีกครั้ง เหมือนชั้นของน้ำมัน และมีจำนวนมาก
“สบายไหม”
เธอขี้อายมาก หน้าแดงก่ำไปทั่ว อยู่บนแก้มของเธอ ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงนั้น
แต่ถึงอย่างนี้ เธอก็ยังคงหยักหน้าเบาๆ
ความจริงเห็นได้ชัดว่า ผมทำให้เธอสุขสบายมาก และยังชี้นำการระบายความกดดันที่สะสมในใจด้วยวิธีที่ถูกต้อง
เวลานี้ ผมรู้สึกได้ถึงภาพลักษณ์ที่สูงส่ง สง่างามของตนเองได้อีกครั้ง ผมเป็นคนสมบูรณ์แบบ ผมเป็นคนสมบูรณ์แบบที่ยังคงช่วยชีวิตผู้คนได้อย่างไม่ต้องเอ่ยถึง
