บทที่ 84 คุณต้องการรังแกฉันอีกแล้ว
เรื่องบนโลกก็เป็นเช่นนี้ จินตนาการคือสิ่งงดงามที่สุด ความเป็นจริงนั้นแสนโหดร้าย
หลังจากจางหงหวู่กลับมาตอนเวลาตีหนึ่ง ผมก็แทบจะรีรอไม่ไหวที่จะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ยั่วยวนเป็นอย่างดี ไม่เหลือแม้แต่เสื้อผ้าสักชิ้นเดียว ขณะที่กำลังเตรียมจะชักน้องชายออกมาทำสงครามนั้น เธอก็พูดขึ้นมา—— “ฉันแค่บอกว่าคุณมีคุณสมบัติเท่านั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะนอนกับฉันได้”
ไม่มีการจับกดหรือขึ้นขย่ม ผมก็ไม่ควรค่าที่จะไปจับกดหรือขึ้นขย่ม ไม่ได้กลัวว่าเธอจะนำเงินสดเป็นกล่องมาให้อีก แต่ในใจของผมยังมีความปรารถนาอยู่
“เมื่อไรผมจะได้นอนกับคุณ ช่วยบอกเป้าหมายที่ชัดเจนด้วย”
จางหงหวู่ยิ้ม เสน่ห์ทุกอย่างเบ่งบานขึ้น จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าของผมออก ถอดออกไปจนหมด จากนั้นก็ดึงตัวเข้าไปในห้องน้ำ อาบน้ำด้วยกัน
ไม่ต้องสงสัยเลย เมื่อต้องเผชิญกับรูปร่างอันงดงามของเธอ เสาธงของผมมันก็ย่อมที่จะสูงเด่นอยู่เสมอ เหมือนปืนใหญ่ที่ใช้ในการเดินทัพ
จางหงหวู่ช่วยผมอาบน้ำ จากนั้นผมก็เปลี่ยนไปช่วยเธออาบน้ำ โดยปราศจากความคลุมเครือใดๆ อย่านับว่าเป็นการบังเอิญ ท้ายที่สุดก็ใช้ระยะเวลาค่อนข้างยาวนานสำหรับการต่อสู้
“เสี่ยวเฟิง หากว่าคุณไม่รังเกียจพี่ละก็ อย่างนั้นพี่ก็จะมอบตนเองเป็นของขวัญชิ้นใหญ่สุดให้คุณ”
เมื่อได้นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน จางหงหวู่กล่าวออกมาเช่นนั้น
ผมไม่เข้าใจ ผมเข้าใจความหมายของของขวัญ แต่กลับไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงให้ตัวเองเป็นของขวัญ แล้วขั้นตอนการรับของขวัญจะต้องทำอย่างไร
ทันทีนั้น จางหงหวู่ก็พูดกับผมว่า “ในมือพี่มีสถานบริการอยู่มาก มีมากกว่าที่คุณคิด ฉันอยากยกให้คุณจัดการกับสถานที่ที่เป็นพื้นฐานและชั้นต่ำที่สุด จากนั้นก็จะให้คุณไปทำ”
“ในนั้น คุณสามารถนวดได้เท่านั้น ไม่สามารถจะมีความสัมพันธ์ทางร่างกายกับแขกได้ รวมถึงการแนะนำ นิ้วและลิ้นของคุณก็ต้องซื่อสัตย์ สามารถใช้ได้ แต่ไม่สามารถจะเข้าไปภายในร่างกายของลูกค้าได้ สามารถพัฒนากับลูกค้าได้ในระดับใด เมื่อถึงเวลาก็จะมีคนบอกคุณเอง”
“เสี่ยวเฟิง หากคุณคิดว่าพี่ต้องการจะเตะคุณออกไปละก็ ก็คิดได้ แต่พี่อยากจะบอกว่า ที่นั่นมีกลไกการเลื่อนขั้นอยู่ด้วย รอให้เมื่อใดที่คุณได้รับการเลื่อนขั้นทีละขั้นเพื่อกลับมาทำงานภายใต้ฉัน พี่ก็จะมอบร่างกายนี้ให้คุณ เป็นผู้หญิงของคุณตลอดไป…”
ในคืนนี้ จางหงหวู่พูดไปมากมาย แต่กลับไม่ได้บอกว่าต้องทำแบบนี้เพื่ออะไร
แต่ผมก็ไม่ได้ต้องการให้เธอบอก ผมเข้าใจความหมายของเธอ มีเพียงชั้นล่างสุดของทะเลสาบที่มีทั้งปลาและมังกรอยู่ปะปนกัน เพียงเพื่อให้ได้สัมผัสกับความมืดครึ้มของมนุษย์ หรือจะได้สัมผัสกับผู้หญิงที่หลากหลายมากขึ้น
ในบรรดาผู้หญิงที่ผมเคยพบเจอมา ทุกคนต่างหรูหราดูแพง มีคุณภาพสูงมาก ผมอยู่ในสถานที่แห่งนี้เหมือนดอกไม้ในเรือนกระจก และการคืบคลานออกมาจากชั้นล่างสุดของสนาม นั้นคือการเบ่งบานของกุหลาบป่า
ดังนั้น ผมจึงเห็นด้วย ผมยอมรับข้อเสนอของจางหงหวู่
ดังนั้นเงินทั้งหมดของผมรวมถึงรถของผมจึงถูกจางหงหวู่ยึดไปแล้ว ทั้งตัวมีเงินอยู่เพียงห้าร้อยหยวนและโทรศัพท์เพียงสองเครื่อง นอกจากนั้นไม่มีอะไรอีกแล้ว มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาและกางเกงขายาวสีดำ
แต่สุดท้ายเธอก็คืนให้ผม บอกว่าให้เป็นไปตามวิธีการของผม ถ้าคิดจะโกงเธอก็ไม่มีทางห้ามได้แน่นอน เพียงแค่เงินของหยู่ถิงนั้นเธอไม่อาจจะรับได้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีดี๋ชิงโถงที่เมืองหลิน
เธอทำให้ผมมีสติ ผมบอกไปว่าไปช้าอีกสักสองวัน
พวกเรายอมรับคำขอของกันและกัน
จากนั้น ผมจึงยกเสาธงใหญ่ วางไว้บนท้องน้อยของเธอแล้วหลับไปอีกครั้ง
รุ่งเช้าเวลาตีสี่กว่าๆ ผมก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
จางหงหวู่มีดวงตาที่ง่วงนอน “ทำไมหรือ จะปีนภูเขาใครอีก”
“ปีนภูเขาของคุณก็ไม่ยอมให้ปีน ผมจะไปปีนภูเขาใครได้อีก ไม่ได้ปีน เพื่อนร่วมชั้นจะแต่งงาน ต้องไปเป็นรถนำขบวน”
จางหงหวู่พลิกตัวและนอนต่อ พูดด้วยความงุนงง “มีเงินสดอยู่ในกล่อง หยิบเอาเอง”
ผมคิดแล้วคิดอีก และยังไปหยิบจริง ๆ ในมือมีเงินสดเพียงสองสามพันหยวน จะมาห่อบัตรธนาคารใส่อั่งเปาก็คงไม่ได้
ดังนั้น ผมจึงไปลากกล่องออกมา ใส่อั่งเปาไป 1,3140 หยวน แน่นอน ว่าในกระเป๋าผมมีเศษย่อยอยู่
หลังจากล้างหน้าบ้วนปากแล้ว ผมก็ขับตรงไปยังบริษัทรับจัดงานแต่งงานเพื่อทำการแต่งรถ
คนขับรถบีเอ็มดับเบิลยูที่กำลังรอแต่งรถ ถามขึ้นระหว่างนั่งรอว่าผมทำงานอะไร
ผมกลับตอบเขาไปตามตรงว่าผมเป็นผู้ชายขายบริการ พวกเขาหัวเราะด้วยความไม่เชื่อ คิดว่าผมล้อเล่น
ผู้หญิงที่ผมอยากได้แต่ไม่สำเร็จโดยตลอด วันนี้กำลังจะเป็นเจ้าสาว จะเอาอารมณ์ที่ไหนมาล้อเล่นกับพวกนาย
ถ้าไม่ใช่เพราะคำขอร้องของโจงเฉียวเฉียวที่ฝากด้ายลี่ม่าวมาเมื่อคืนนี้ว่าให้ผมขับรถมาร่วมเป็นรถนำขบวน เพื่อเพิ่มความโดดเด่นให้กับงานแต่งงานของพวกเขา ผมก็คงจะขี้เกียจมายุ่งกับเรื่องนี้!
นี่เป็นงานที่ไม่เต็มใจเลย ถึงกับทำให้รู้สึกขยะแขยง แต่จะไม่ทำก็ไม่ได้ เพื่อเห็นแก่หน้าของโจงเฉียวเฉียวที่โทรมา
เมื่อแต่งรถเสร็จ ก็ขับตรงไปที่บ้านเจ้าบ่าว
คนขับรถคนอื่นต่างขึ้นไปกินบะหมี่มงคลกันหมดแล้ว ผมไม่อยากกิน จึงได้รออยู่ในรถ
จะกระทั่งหลังจากเจ้าบ่าวด้ายลี่ม่าวได้รับเจ้าสาวเรียบร้อยแล้ว อารมณ์ของผมยิ่งไม่ดี ในหน้านิ่งขรึม จนทำให้เด็กผู้ชายที่เป็นคนนำทางนั้นตกใจจนไม่กล้าพูดอะไร
“แบ่งบุหรี่มาสูบบ้างจะตายไหม”
“อ่อๆๆ ขอโทษด้วยๆ ลืมไปๆ …”
เด็กคนนั้นรีบออกมาโดยทันที ผมแค่หยิบบุหรี่ออกมาเพียงมวนเดียวสำหรับจุดให้ตนเอง “ไม่ต้องแล้ว”
เขาเก้อเขินมาก
ผมไม่สนใจว่าเขาจะเก้อเขินหรือไม่!
จนกระทั่งจะรับเจ้าสาวไปสวนสาธารณะเพื่อถ่ายภาพ ผมก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ
จนกระทั่งโจงเฉียวเฉียวลงจากรถและเดินผ่านผมไป ผมจึงหยิบซองแดงออกมา ในที่สุดผมก็บีบประโยคหนึ่งออกมาจนได้ “สุขสันต์วันแต่งงาน”
เธอยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณ” เพียงแต่ดวงคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายน้ำในตา
ทำไมถึงร้องไห้ ผมจะไปรู้ได้อย่างไร ผมกระสับกระส่าย ผมไม่มีความสุข!
ดังนั้นหลังจากส่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าห้องหอ ผมก็ได้ขับรถตรงออกไป แม้แต่อั่งเปาจำนวนสองร้อยหยวนและขนมแต่งงานก็ไม่รับ ผมกลัวว่ารับมาแล้วจะทำให้มือสกปรก ผมกลัวว่ากินแล้วจะทำให้ขยะแขยง
ดังนั้นหลังจากรับประทานอาหารกลางวัน ผมจึงตรงไปยังCracked planet เปิดห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ให้เจ้าของร้านดอกไม้สดตกแต่งพื้นห้องด้วยกลีบกุหลาบ
เมื่อเจ้าของร้านจัดการเสร็จสิ้น ก็ใกล้จะถึงเวลาแล้ว หลังจากชำระเงินแล้ว จึงได้ส่งเจ้าของร้านดอกไม้กลับไป จากนั้นก็ขับรถไปที่ยิม
ในฐานะผู้ฝึกสอนส่วนบุคคล โดยธรรมชาติแล้วจ้าวเย่นซวนจึงไม่อาจหลบหนีได้
และไม่รู้ว่าเธอแพร่ให้ผม หรือผมจะเป็นคนแพร่ให้ตัวเอง อย่างไรก็ตามก็ซ้อมหนักมากในบ่ายวันนี้ เหนื่อยมาก จนเหงื่อไหลไปทั่วร่าง
หลังจากล้างตัวในห้องอาบน้ำของยิมแล้ว ผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและไม่พูดอะไรสักคำ ตรงไปลากจ้าวเย่นซวนซึ่งเพิ่งจะเปลี่ยนชุดเรียบร้อยขึ้นไปบนรถ
เธอดูเหมือนจะคาดเดาได้ว่ากำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงกลัวมาก ไม่กล้าพูดอะไร
แต่ผมขับรถตรงไปยังร้านอาหาร กินข้าวกับเธอที่ห้องโถง ไม่ได้หาห้องเดี่ยว ดูเหมือนสิ่งนี้จะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ดังนั้นผมจึงถามอย่างกล้าหาญว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมไม่สนใจเธอ
หลังจากทานอาหารเสร็จ ผมจึงพาเธอไปยังห้องส่วนตัวของCracked planetที่จองเอาไว้ตั้งแต่บ่าย
เธอเดินเข้าไปอย่างกังวลใจ จากนั้นกลับพบว่าห้องนั้นเต็มไปด้วยดอกกุหลาบภายใต้แสงไฟหลากสี เธอตกใจนิ่ง เอามือทั้งสองข้างปิดปากไว้ น้ำตาแห่งความสุขก็ไหล “ซิกซิก” ออกมา
เมื่อปิดประตู ผมก็คว้าร่างที่งดงามของจ้าวเย่นซวนไว้จากด้านหลัง รวมถึงคว้าจับเอาความอวบอิ่มที่ยิ่งยโสของเธอ
“ซวนซวน คุณเต็มใจไหม”
จ้าวเย่นซวนก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ก็เก้อเขินเล็กน้อย “มันจะพัฒนาเร็วไปหน่อยไหม…”
“ผมแค่ถามคุณว่าเต็มใจไหม!”
จ้าวเย่นซวนก้มศีรษะลง ทั้งสองมือเล่นกับมุมเสื้อเบาๆ “เต็มใจ”
จากนั้น ผมจึงพลิกร่างที่มีเสน่ห์ของเธอนอนบนโซฟา เสื้อยืด เสื้อซับใน กระโปรงและกางเกงชั้นในถูกถอดไปคนละทิศคนละทาง
จ้าวเย่นซวนตกใจ พูดอย่างสั่นๆ “คุณจะทำอะไร!”
“เลียผนังของคุณไง ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าอะไร ครั้งนี้ผมไม่ได้บังคับคุณนะ คุณเป็นคนยินยอมเอง!”
ในเวลาถัดมา ร่างกายที่อ่อนโยนของจ้าวเย่นซวนก็ถูกกดลงบนโซฟา โดยใช้ท่ามาตรฐานแบบท่าหกเก้า
ภายใต้เสียงครวญคราง จ้าวเย่นซวนด่าสบถออกมาด้วยความคลุมเครือ
“เฉินเฟิง ไอ้คนระยำ ไอ้คนสารเลว คุณยังจะรังแกฉันอีก!!!”
