บทที่ 82 ความเบ่งบานของสองพี่น้อง (2)
“อ๊ะ!!!”
ลู่ปู้หนานกรีดร้องด้วยความอับอาย มือขาวผ่องน้อย ๆ ได้ปิดใบหน้ารูปไข่นั้นไว้อย่างมิดชิด
ผมรู้ดีว่ายังไม่เคยถูกสัมผัสเลย ตอนนี้ใบหน้าของร้อนผ่าวจนน่ากลัว
ภายใต้เสียงกรีดร้องนี้ หยู่ถิงที่กำลังมึนงงก็มีสติขึ้นมาเช่นกัน จึงรีบนุ่งผ้าขนหนูด้วยใบหน้าที่เขินอาย
เธอก้าวเข้าไปยังห้องน้ำ ผมจึงเรียกเธอกลับมาโดยตรง
“ถิงถิง ช่วยถอดกางเกงออกให้ผมหน่อย”
หยู่ถิงรู้สึกละอายใจ ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้เคลื่อนไหวเช่นกัน
ผมพาร่างที่เปลือยเปล่าอันบอบบางของลู่ปู้หนานมาไว้บนเตียง จากนั้นก็ดึงหยู่ถิงมาไว้ข้างกาย
ภายใต้ความตื่นตระหนกของเธอ ริมฝีปากของผมก็จูบลงบนปากเล็กๆ ที่น่าดึงดูดของเธอ
ในขณะเดียวกัน มือทั้งสองข้างก็อาศัยจังหวะที่เธอไม่ทันระวังเปลื้องผ้าขนหนูที่พันรอบร่างกายอันอ่อนโยนของเธอออก ทำให้ “เปิดเผยอย่างโฉ่งฉ่าง” ต่อหน้าผมอีกครั้ง
หลังจากจูบลงไป มือซ้ายของผมก็ดึงตัวหยู่ถิงเข้ามา มือขวาก็ดึงตัวลู่ปู้หนานให้ลุกขึ้น
“ถิงถิง ปู้หนานผมรู้ว่าผมทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง แต่ผมชอบพวกคุณมาก ผมไม่สามารถสละใครไปได้ แม้ผมจะรู้ว่าแบบนี้มันไม่ยุติธรรมสำหรับพวกคุณนัก แต่มันก็ยากจริง ๆ ที่ผมจะควบคุมตนเอง ปู้หนานก็มีความจริงใจ ถิงถิงก็จิตใจดี ทั้งคู่ล้วนเป็นสิ่งที่ผมชอบ พวกคุณล้วนมีจิตใจดุจทองคำ…”
ผมพูดไปมากมาย ชมเชยทีละคน ชื่นชมทีละคน
พูดชมเชยตรง ๆ กับแววตาที่อ่อนโยนของหยู่ถิง พูดชมเชยตรง ๆ ตาที่ปรือของลู่ปู้หนาน
จากนั้น ผมจึงโอบกอดสองพี่น้องเอาไว้ในอ้อมแขน น้ำตาคลอเบ้า “ขอโทษนะ!”
พูดจบ เอวด้านซ้ายของผมก็ถูกบีบอย่างรุนแรง คนที่ลงมือทำ ใบหน้าของหยู่ถิงเต็มไปด้วยความเสน่หา
“ไม่เป็นไร ตราบใดที่ไม่รังเกียจปู้หนาน ฉันก็ยินดีที่จะรักคุณไปพร้อมกับเธอ”
ลู่ปู้หนานอธิบายอย่างร้อนใจ “พี่สาว ฉันไม่ได้รังเกียจ ฉัน…”
เธอไม่ปล่อยโอกาสให้ลู่ปู้หนานได้พูดอะไรอีก หยู่ถิงได้ตอบกลับไป ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “อย่างนั้นพี่เริ่มก่อน เธอไม่ต้องกลัว นี่ก็เป็นครั้งแรกของพี่”
พูดจบ หยู่ถิงก็เอนกายลงบนเตียง ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะความกังวลจึงหลับตาลงเบาๆ
“เฟิง มาเถอะ ในเมื่อปู้หนานยินดีที่จะรักคุณไปกับฉัน ฉันก็ยินดีจะมอบร่างกายนี้ให้คุณ”
ผมยังไม่ทันจะพูดอะไร ลู่ปู้หนานก็วิ่งไปยังห้องน้ำด้วยความเก้อเขิน “ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
บนเตียงใหญ่ หยู่ถิงลืมตาขึ้น ดวงตาเป็นประกายชัดเจน เธอพูดอย่างเขินอาย “ฉันเลวมากเลยใช่ไหม”
เธอเลวมากเลยจริง ๆ ถ้าไม่มีการปลุกปั่นจากเธอ แผนการที่จะพิชิตร่างกายของสองพี่น้องพร้อมกันไม่ใช่ว่าจะทำไม่สำเร็จ แต่มันต้องยากมากขึ้นอย่างแน่นอน โดยเฉพาะหากถูกหยู่ถิงปฏิเสธ
แต่ความเลวแบบนี้ ผมชอบมากจริงๆ
ดังนั้นผมจึงต่อต้านเรียวขาอันเนียนงามของหยู่ถิง วางเท้าอันขาวเนียนของเธอไว้บนใบหน้า
“ถิงถิง คุณยังจำครั้งแรกที่เราพบกันได้ไหม คุณร้องขออะไรผม”
ใบหน้าของหยู่ถิงแดงก่ำ “จำได้แน่นอน ฉันขอให้คุณเลียเท้านะสิ”
หลังจากเธอได้ตอบคำถามออกมา ผมก็พึงพอใจที่จะกระทำให้เธอ
ไม่ใช่แค่เท้าอันเนียนขาวของเธอ แม้แต่ขาอันเรียวงาม ไม่มีที่ใดรอดพ้นไปจากรอยจูบของผมได้ จนกระทั่งการขยับของเธอนั้น ได้ทำให้คนได้หลงเสน่ห์
ท่ามกลางเสียงอันไพเราะ หยู่ถิงก็เกือบจะเคลิบเคลิ้มแล้ว สายตานั้นเหลือเพียงความแจ่มใสอยู่บางส่วน
“เฟิง สรุปว่าคุณรักฉัน หรือว่ารักร่างกายฉันกันแน่”
“ตั้งแต่ผมยอมทิ้งเงินฝากจำนวนแปดหลัก คุณก็น่าจะรู้คำตอบแล้วนะ ดังนั้นคุณจึงมีกิจกรรมในวันนี้”
หยู่ถิงหลับตาลง แม้ว่าจะมีความกังวลเล็กน้อยบนใบหน้า แต่ก็มีความสุขน้อยๆ อยู่ตรงมุมปาก
“เฟิง ฉันรักคุณ ยันยินดีมอบให้คุณ มาสิ!”
ไฟแห่งความปรารถนาของหยู่ถิงได้ถูกผมจุดขึ้นจนถึงจุดสูงสุด ดังนั้นความปรารถนาของเธอ ยังเป็นการระบายสิ่งที่ผมทนทรมานมาเป็นเวลาหลายวัน
พยายามที่จะอ่อนโยนอย่างที่สุด ผมได้เข้าไปยังจุดที่ลึกที่สุดของร่างกายอันอ่อนช้อยของเธอ
ความอบอุ่นนั้น ความไหลลื่นนั้น ความบีบรัดนั้น ทำให้คนเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หยู่ถิงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนแทบแตกเป็นเสี่ยงด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า มันทำให้ผมแทบเสียสติ…
หลังจากนั้นไม่กี่นาที หยู่ถิงก็เสร็จสมอารมณ์หมายจนสั่นเทิ้ม แต่อาการหอบถี่ๆ ยังคงอยู่
เธอผลักผมออก จากนั้นก็ปกปิดส่วนล่างของร่างกายที่เจ็บปวด เห็นได้ชัดเจนว่า ส่วนล่างของเธอก่อนหน้านี้นั้น มีสีแดงสดหยดออกมา เหมือนดอกกุหลาบดอกใหญ่สีแดง เต็มไปด้วยเสน่ห์สวยงามและอ่อนช้อย
“ปู้หนาน รีบออกมาเร็ว ออกมาช่วยพี่หน่อย พี่จะตายอยู่แล้ว!”
เสียงอันเจ็บปวดของหยู่ถิงเปล่งออกมา หากไม่ใช่ในสายตาของเธอได้แสดงความเจ้าเล่ห์ออกมา ผมก็เกือบจะถูกเธอหลอกเข้าแล้ว
ดังนั้นในเวลาต่อมา ลู่ปู้หนานก็รีบวิ่งออกจากห้องน้ำด้วยความรีบร้อน เปลือยเปล่าทั้งร่าง
เธอนอนคว่ำหน้าอยู่หน้าเตียงอย่างประหม่าพร้อมกับก้นที่งอนอวบอิ่ม มองไปยังหยู่ถิงที่มีความเจ็บปวดไปทั้งใบหน้า “พี่เป็นอะไรไป อย่าทำให้ฉันตกใจสิพี่สาว!”
หยู่ถิงยิ้มอย่างเขินอาย พูดไปเบาๆ “พี่ฟินสบายจนแทบตายแล้ว”
“เอ๊ะ!”
ลู่ปู้หนานกำลังตกตะลึง จากนั้นมือของผมก็วางไว้บนหน้าอกที่อวบอิ่มและแน่นของเธอ
“ปู้หนาน พี่สาวของคุณลอยไปแล้ว เขาอยากให้ผมทำให้คุณลอยด้วย ทำให้คุณได้รู้สึกถึงความฟินสบายแทบตาย”
ลู่ปู้หนานเขินอาย ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นก็แดงก่ำ
เธอปฏิเสธ เธอละอายใจมาก
หยู่ถิงจับมือเล็ก ๆ ของเธออย่างเบาๆ “ปู้หนานไม่ต้องกลัว แม้ว่าจะเจ็บนิดหน่อย แต่มันสุขสบายมากเลยจริง ๆ ให้พี่เฟิงของเธอจู่โจมร่างกายของฉัน จากนั้นก็ให้เขาไปยิงด้านในของเธอ พวกเราสองพี่น้องก็ไม่มีใครต้องเสียเปรียบ เป็นพี่น้องที่ดีกันเสมอไป มีอะไรก็แบ่งปันกันอย่างเท่าเทียม”
“พี่สาว แต่ แต่…อ๊ะ!!!”
ลู่ปู้หนานยังไม่ทันจะพูดเนื้อหาประโยคหลัง ร่างกายที่แสนเย้ายวนนั้นถูกผมเติมเต็มเข้าไป
แม้ว่าการเคลื่อนไหวนั้นจะนุ่มนวล แต่เห็นได้ชัดว่าเธอยังทนกับความเจ็บปวดจากการฉีกขาดนั้นไม่ได้ ร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด
“พี่สาวคุณหลอกฉัน มันเจ็บมากเลย!!”
ลู่ปู้หนานกรีดร้องทั้งน้ำตา หยู่ถิงก็พูดเพื่อปลอบโยนเธอ
ผมพยายามเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล เพื่อปลอบประโลมส่วนลึกของร่างกายที่บอบบางของลู่ปู้หนาน และยังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของส่วนลึกในร่างกายของเธอ สัมผัสได้ถึงความแน่นรัดที่นุ่มนวล…
หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ภายใต้เสียงที่เจ็บปวดและพึงพอใจของลู่ปู้หนาน ร่างกายที่บอบบางของเธอก็สั่นสะท้าน
ร่างกายที่มีเสน่ห์ของหยู่ถิง ความละเอียดอ่อนและรัดแน่นของลู่ปู้หนาน เสน่ห์มากมายของผู้หญิงก่อนหน้านี้ ในตอนนี้ทุกอย่างมันกลายเป็นพลังงานที่กลับมากระทบผม….
หลังจากทำให้คลื่นความปั่นป่วนนั้นซ้อนทับกันไปทีละระลอก ผมก็มีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ความรู้สึกแบบนี้ ไม่ว่าเป็นความแน่นอวบอิ่มหรือความอ่อนโยนของริมฝีปาก ก็ล้วนไม่อาจจะเข้าใจได้
ผมเอนกายลงบนเตียง หยู่ถิงใช้ปากเล็กๆ ของเธอช่วยทำความสะอาดให้ผม จากนั้นก็นอนบนแขนซ้าย ขาเรียวคู่หนึ่งก็โอบรัดขาซ้ายของผมไว้แน่น ประกบแน่นอยู่กับจุดที่น่าอายของเธอไม่ยอมปล่อย
ทันใดนั้น ลู่ปู้หนานก็ทำตามบ้าง เทียบขึ้นมาบนหมอนด้านขวาของผม ขาอันขาวเนียนก็ไขว้ขาขวาของผมด้วย เลือดที่ไหลออกมานั้นได้ไหลรวมกองกัน ทุกสิ่งรวมอยู่ตรงขาของผม
สองพี่น้องแบ่งหนึ่งคนหนึ่งขา จนแทบจะแยกขาของผมออกจากกัน
“ปู้หนานพวกเราต่างเป็นผู้หญิงของเฉินเฟิงแล้วนะ”
“พี่สาว เขาก็ได้กลายเป็นผู้ชายของพวกเราแล้ว”
หยู่ถิงทางด้านซ้าย ลู่ปู้หนานทางด้านขวา ในตอนนี้ พวกเธอที่มีพ่อเดียวกันแต่คนละแม่ ไม่เพียงแต่มีบ้านหลังเดียวกัน แต่ยังมีผู้ชายคนเดียวกัน อีกทั้งมีรอยยิ้มแสนหวานและความสุขเช่นเดียวกัน รวมถึงความเขินอายเล็กน้อยเช่นเดียวกัน..
