บทที่ 81 ความเบ่งบานของสองพี่น้อง (1)
“เฉินเฟิงคุณไม่เป็นอะไรนะ!”
หยู่ถิงกับลู่ปู้หนานพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกัน พวกเธอต้องการเข้ามาประคองผม แต่กลับถูกผมโบกมือห้ามเอาไว้
เอื้อมมือไปลูบท้ายทอยที่เริ่มชา รู้สึกเหนอะหนะ และอุ่นนิดหน่อย
วางมือลงมาดู เป็นไปตามคาด มันคือเลือด ถูกตีหัวแตกแล้ว
ดังนั้นยิ่งทำให้ผมโมโหมาก
ถือก้อนหินมาตรงหน้าของไอ้ผมทอง เขาดิ้นรนเพื่อจะลุกขึ้นยืน จนถูกผมทำให้แพ้ล้มลงไปอีกครั้ง
“หยุดนะ อย่าต่อยกัน!!!”
มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินเข้ามา ชี้กระบองมาทางผม ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นภัยคุกคามกับผม
“ตอนกูถูกทำร้ายทำไมถึงไม่เห็นคุณออกมา โผล่มาทำบ้าอะไรตอนนี้ แม่งยังกล้าพูดพล่ามอีก เดี๋ยวกูก็เล่นมึงให้ตายเสียเลย ไสหัวไปให้พ้น!”
ผมไม่สนใจเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกแล้ว ผมจึงก้าวตรงไปยังด้านขวามือของไอ้ผมทอง
“เมื่อกี้ใช้อุ้งเท้านี้ลูบใช่ไหม”
เลือดที่เต็มไปทั่วทั้งหน้าของไอ้ผมทอง ทำให้เห็นฟันเหลืองขนาดใหญ่ ยิ่งทำให้ดูแย่มาก “นายกล้าตีฉัน พี่ใหญ่ของฉันคือแผลเป็นเฉียง เขาสับนายตายแน่นอน!”
ความกล้าหาญของเขา ผมชื่นชมจริง ๆ
ดังนั้น ผมจึงขยับเท้าออกไปด้านข้าง เหยียบลงบนข้อมือของเขา
“ผมไม่สนหรอกนะว่าลูกพี่ของคุณคือแผลเป็นเฉียงหรือหัวล้านเฉียง!”
จากนั้นยกหินขึ้นมาแล้วปาลงไป “ปึก ปึก” และตกลงบนอุ้งเท้านั้น
พร้อมกับเสียงโหยหวนที่แสนเจ็บปวดของไอ้ผมทอง อุ้งเท้าของเขาค่อยๆ สูญเสียรูปร่างแบบมนุษย์ปกติไป นิ้วก็ถูกตีอย่างต่อเนื่องจนหลุดไปสองข้อ
“นาย นายหยุดเดี๋ยวนะ!”
ผมเงยหน้าขึ้นมอง ยังคงเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนเดิมนั้นอีก เขายังกล้าอากระบองมาชี้ผม
ดังนั้นผมจึงพูดกับเขาว่า “ครั้งสุดท้ายแล้วนะ หุบปาก ไม่อย่างนั้นจะตบหัวนายให้กลายเป็นแตงโมเน่า”
แขนของไอ้ผมทองที่อยู่ใต้เท้านั้นถูกดึงกลับไปอย่างแรง ดูแล้วเหมือนจะไม่ได้เจ็บมาก และยังสามารถขยับได้
ดังนั้นผมจึงเหวี่ยงหินที่อยู่ในมืออีกครั้ง ทุบลงไปบนฝ่ามือของเขา นิ้วทั้งห้าถูกทุบจนแบนเหลือไว้แต่เพียงนิ้วหัวแม่มือ
ในที่สุดเขาก็หยุดดึงแขน เหลือแต่เพียงเสียงร้องที่โหยหวนอย่างหมาป่า
ดังนั้นหินที่เปื้อนเลือดของเขาจึงเข้าไปอยู่ที่ปากของเขาอย่างรุนแรง
เขาไม่อาจส่งเสียงร้องได้อีกแล้ว บริเวณโดยรอบนั้นก็เงียบสงบลงไปมาก
ผมก็ได้โยนหินทิ้งไปด้านข้าง จากนั้นก็เดินไปทางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถือกระบองอยู่
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตกใจจนแทบบ้า ตัวสั่นสะท้าน พูดไปอย่างสั่นๆ “ผม ผมไม่ได้พูด ผมปิดปากเงียบตั้งแต่คุณบอกว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว”
จับเสื้อของเขาขึ้นมาเช็ดมือ จากนั้นก็ทำให้เขาตกใจจนร่วงไปอยู่กับพื้น
“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหรือ นายมันกล้าจะรักษาความปลอดภัยของเส้นขนสักกี่เส้นกัน!”
คงจะไม่ได้ปีนเขาแล้ว ผมกล่าวกับหยู่ถิงและลู่ปู้หนาน พวกเราก็ลงเขาไปพร้อมกัน
ระหว่างทางลงจากภูเขา ผมได้พบกับครอบครัวหนึ่งที่มีสมาชิกสามคน แต่งกายดูเรียบง่ายมาก
เด็กน้อยกำลังร้องไห้ต้องการเล่นกระเช้าไฟฟ้า พ่อของเขากำลังตำหนิที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง แม่ของเขากำลังปลอบใจว่าครอบครัวเรายากจน ไม่สามารถใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายได้
ดังนั้น ผมจึงเรียกพวกเขาไว้ เอาบัตรกระเช้าไฟฟ้าสามใบที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ให้กับพวกเขา
หลังจากลงเขา หยู่ถิงก็ขับรถ มุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
ลู่ปู้หนานหยิบกระดาษทิชชูออกมาปิดศีรษะของผมไว้ น้ำตาไหลเล็กน้อยด้วยความกังวล “กระซิกกระซิก” ไหลอยู่ตลอด “หยุดไม่ได้เลย ทำไมถึงหยุดไม่ได้ ทำอย่างไรดี!”
“ไม่เป็นไร ศีรษะไม่ได้ปวด เป็นแค่แผลบนผิวหนัง ไม่ต้องห่วง”
ผมปลอบโยนพวกเขาสองพี่น้อง ในใจก็ถอนหายใจให้กับวันที่รู้สึกแย่นี้ เดิมทีต้องการทำให้พวกเขาสองพี่น้องได้เลือดออกในคืนวันแรก สำหรับตอนนี้ ตนเองกลับได้เห็นสีแดงเสียก่อนแล้ว และยังถูกคนตีหัวแตกอีกด้วย
ขณะที่ลู่ปู้หนานร้องไห้ หยู่ถิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ไม่รู้ว่าโทรไปหาใคร เล่าให้อีกฝ่ายฟังว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง และยังได้ยินแว่วๆ ว่าพูดถึงชื่อของแผลเป็นเฉียง
หลังจากวางสายโทรศัพท์ หยู่ถิงก็พูดออกไป “เรื่องนี้ไม่มีปัญหาแล้วนะ คุณทำใจให้สบาย ไม่ต้องกังวล ไม่มีตำรวจมาตามหาคุณแน่นอน เพราะมีคนเข้ามอบตัวเรียบร้อยแล้ว”
อำนาจของตระกูลหยู่ ผมรู้อยู่ไม่มากก็น้อย เรื่องแค่เพียงหยิบมือ สำหรับพวกเขาแล้วก็เหมือนจะไม่มีอะไรเลย
ไปโรงพยาบาลเพื่อทำ CT ตรวจเช็กร่างกาย และทำแผล…
ทำอะไรอย่างรวดเร็ว จากนั้นหมอก็วินิจฉัยเหมือนกับผม เป็นการบาดเจ็บบนผิวหนัง ไม่ได้มีอะไร สองสามวันก็หายแล้ว
การวินิจฉัยของผมไม่ต้องจ่ายเงิน แต่เมื่อฟังหมอวินิจฉัยแล้ว ก็ต้องจ่ายไปเก้าร้อยหกสิบ
เมื่อออกจากโรงพยาบาล พวกเราก็หาของกินกันบริเวณนั้น จากนั้นผมก็บอกว่าเหนื่อยนิดหน่อย
อาศัยจังหวะที่ลู่ปู้หนานทันไม่ระวัง หยู่ถิงที่อยู่ด้านข้างได้ใช้ขาสะกิดเบาๆผม เห็นได้ชัดว่าเธอเข้าใจความหมายของผม
ดังนั้นจึงได้เปิดห้องที่โรงแรมใกล้ๆ
เมื่อมาถึงโรงแรม หยู่ถิงก็บอกผมว่ามีเพียงห้องเตียงขนาดใหญ่อยู่หนึ่งห้อง
ลู่ปู้หนานเขินอายเล็กน้อย ผมลูบหัวน้อย ๆ ของเธอ “ไม่ได้นอนด้วยกันสักหน่อย คุณเขินอะไร”
ใบหน้าเล็ก ๆ บอบบางนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดง ราวกับเลือดฝาด
เมื่อมาถึงในห้อง พวกเธอสองพี่น้องอยู่ด้านนอก ผมเข้าห้องน้ำก่อนเพื่อล้างทำความสะอาดนอกจากศีรษะแล้วส่วนที่เหลือก็ล้วนถูกล้างจนสะอาด จากนั้นผมออกมาโดยสวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว ทั่วทั้งตัวไม่มีสิ่งอื่นใดอีก
ลู่ปู้หนานและหยู่ถิงขี้อายเล็กน้อย แม้ว่าพวกเธอทั้งหมดเคยเห็นมาก่อนแล้ว ได้ลิ้มรสแล้ว แต่การที่สองพี่น้องต้องมาชื่นชมสิ่งนั้นพร้อมกัน แม้ว่าจะผ่านกางเกง พวกเธอก็ดูอายมาก
หยู่ถิงฉลาด พุ่งตรงไปยังห้องน้ำ จนกระทั่งเธอเข้าไปในห้องน้ำแล้ว ลู่ปู้หนานจึงตอบสนองขึ้นมา
เธอก็คิดอยากจะเข้าไป แต่เอวนั้นได้ถูกผมโอบเอาไว้ทันที
เธอคิดจะขัดขืน ดังนั้นมือของผมทั้งสองข้างจึงสอดเข้าไปในเสื้อยืดทีเชิ้ตของเธอ โอบกอดไว้อย่างสมบูรณ์
“ปู้หนาน คุณนี่สบายจริงเลย ผมอยากจะลองชิมสักหน่อยว่ารสชาติเป็นอย่างไร”
ลู่ปู้หนานละอายใจมาก “อย่าเลย มันไม่เหมาะสม…”
เรื่องไม่เหมาะสมมีมากมาย ผมคิดว่าการไม่ให้ผมดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมอย่างมาก และพวกเขาก็ไม่สนใจผม!
ดังนั้นผมก็ไม่สนใจลู่ปู้หนานเช่นกัน ถอดเสื้อทีเชิ้ตของเธอออกโดยตรง วินาทีต่อมาขณะที่เธอไม่ทันตั้งตัว แม้แต่เสื้อชั้นในลายการ์ตูนสีขาวราวหิมะนั้นก็ถูกผมโยนทิ้งไปแล้ว
สำหรับความสมบูรณ์ของสีขาวหิมะ ตัวสั่นสะท้านต่อหน้าเธอ ราวกับว่าในตอนนี้เธอจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เต็มไปด้วยความตึงเครียด
ผมนั่งอยู่บนเตียง ลู่ปู้หนานยืนบิดตัวอยู่ตรงหน้าผม
ในช่วงเวลาถัดไป ไม่ทันรอให้เธอห้าม ผมกุกหน้าลงไปยังความอวบอิ่มคู่นั้นของเธอ
ลู่ปู้หนานส่งเสียงร้องดัง รูปร่างอันงดงามนั้นสั่นสะท้าน
หลังจากจูบและเล้าโลมเป็นเวลานาน ใบหน้าที่บอบบางของลู่ปู้หนานก็แดงขึ้น ลมหายใจที่อ่อนโยนก็ถี่มากขึ้น
ดังนั้น ผมจึงใช้มือทั้งสองข้างปลดกระดุมกางเกงและซิปของเธอ
เธอพยายามที่จะรั้งไว้อย่างเต็มที่ แต่กลับเป็นเรื่องยากที่จะห้ามไม่ให้กางเกงหลุดและไม่ให้ถูกถอดชั้นในตัวเล็ก ๆ ออก
ขาที่สวยงามเผยให้เห็นความเรียบเนียนขาวสะอาด ความมืดสลัวนั้นเปิดเผยให้เห็นได้ชัดเจน
ดังนั้นผมจึงเอนกายนอนลงบนเตียง กระตุ้นให้เธอนั่งบนหน้าอกของผม
“พี่เฟิง อย่านะ พี่สาวยังอยู่ ฉันสัญญา ฉันจะให้คุณแน่นอน ดีไหม ไม่อย่างนั้นหากพี่สาวมาเห็นมันน่าอายเกินไปนะ…”
ลู่ปู้หนานกำลังขอร้องด้วยความเขินอาย จากนั้นรูปร่างอันงดงามที่อ่อนโยนของเธอถูกผมบีบลงบนหน้าอกอย่างแรง
ในจุดที่เต็มไปด้วยความลึกลับนั้น ก็ถูกปากของผมประกบไว้โดยตรง นำพาเธอสู่ความครวญครางอันน่าหลงใหล…
ท่ามกลางเสียงครวญคราง ลู่ปู้หนานเอ่ยปากขอร้องด้วยความยากลำบาก วอนขอความเมตตา แต่ก็อดไม่ได้กับไฟปรารถนาของร่างกายที่ระเบิดออกมา ทำให้เธอทุกข์ทรมาน ทำให้เธอดิ้นรน
แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที ภายใต้การกอดรัดและหยอกล้อของผม การพัวพันนั้นกลับทำให้เหมือนถูกโยนไปสุดขอบฟ้า
สิ่งที่เหลืออยู่ มีเพียงร่างกายที่งดงามที่ได้ครอบครองเท่านั้น ความปรารถนาอย่างสุดขั้วแผดเผาไปทั่วทั้งตัวของเธอ
อย่างไรก็ตาม ณ เวลานี้ ประตูบานเลื่อนของห้องน้ำก็เปิดออก
หยู่ถิงที่กำลังเช็ดผมที่เปียกเดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อได้เห็นผมกับลู่ปู้หนานอยู่บนเตียง สายตาก็ตกตะลึง จึงไม่ได้สังเกตว่าผ้าขนหนูเช็ดตัวได้หลุดออกไปแล้ว
ร่างกายของเธอ ขาวเนียน ละมุนละไม กระตุ้งกระติ้ง เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน…
