บทที่ 71 พี่สะใภ้ (ภรรยาของลูกพี่ลูกน้อง) หลี่เกอ
กว่าครึ่งชั่วโมงเต็มๆ ในความพร้อมใจกันระหว่างลิ้นและมือ ร่างเย้ายวนของจางหงหวู่ถูกปลดปล่อยโดยสิ้นเชิง เลยทำให้เตียงใต้ร่างกายเปียกโชกไปกว่าครึ่ง
เธอหน้าแดงไปหมด หายใจหอบครวญครางเรื่อยๆ แต่สามารถดูออกได้ว่า เธอได้รับความพึงพอใจมาก
“พี่ ฟินไม่ฟิน”
จางหงหวู่จ้องมองมาที่ฉัน แต่ไม่ได้มีแรงอาฆาตแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน
“นายตัวร้าย เห็นฉันบาดเจ็บก็รังแกฉัน แถมเตียงยังเปียกแล้วด้วย ถ้าให้หมอเห็นเข้า จะน่าอายขนาดไหน!”
“นี่มันก็โทษฉันไม่ได้นะ ใครให้พี่ทำจากน้ำล่ะ”
ทันทีที่พูดจบ ฉันก็รู้สึกว่า มือเล็กๆของเธอสัมผัสที่ไฟลุกตรงนั้นของฉัน
เมื่อมองไปที่จางหงหวู่บนเตียง ซึ่งใบหน้าแดงก่ำ ยิ่งดูมีเสน่ห์และน่าหลงใหล ใจฉันรู้สึกคันเหมือนแมวและสุนัขข่วน
“พี่ ปรึกษาหารือหน่อย พี่ดูสิว่า ฉันอดหลับอดนอนอยู่กับพี่ตลอดทั้งคืน แล้วยังช่วยดูดเลือด ทำให้พี่ผ่อนคลาย พี่ก็ปล่อยให้ฉันเข้าไปอบอุ่นหน่อยนะ?”
จางหงหวู่ไม่ได้พูด แต่ตอบฉันด้วยการกระทำ ตบที่ตรงนั้นของฉันเบาๆ
หลังจากนั้นเนิ่นนาน เธอถึงได้พูดขึ้นเบาๆ “ยังคงเป็นประโยคเดิม พี่จะปรนนิบัตินายอย่างดี ทำให้นายพอใจ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ตอนนี้จิตใจของนาย น่าจะรวบรวมไปที่ หยู่ถิงแล้วลู่ปู้หนาน รีบจับพวกเธอสองพี่สองโดยเร็วที่สุด……”
ปลาไม่กิน แล้วยังได้รับบทเรียนอีกหนึ่งบท
แต่จางหงหวู่ก็เป็นเพราะหวังดี เธอหวังดีกับฉันอย่างจริงใจ เรื่องนี้ฉันไม่สามารถคัดค้านได้ หรือปฏิเสธได้
หลังจากให้น้ำเกลือเสร็จ จางหงหวู่ก็แต่งตัวเรียบร้อย แล้วฉันก็ขับรถพาเธอออกจากคลินิก หาโรงแรมในเมืองเข้าพัก
หลังจากต่างคนต่างอาบน้ำเสร็จแล้ว เราก็ขึ้นไปบนเตียงใหญ่ ไม่ได้ทำอะไรกัน แค่นอนกอดกันเฉยๆ
นอนครั้งนี้ นอนหลับสบายมาก โดยเฉพาะที่กอดไว้ในอกคือจางหงหวู่ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนให้ความรู้สึกเหมือนเธอเลย ทำให้ฉันนอนหลับได้อย่างสงบแบบนี้ และรู้สึกอารมณ์พลุ่งพล่านตอนตื่นนอน
แน่นอน พลุ่งพล่านก็เปล่าประโยชน์ ตอนที่ฉันตื่นนอน เธอแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว
ทานอาหารกลางวันในเมืองด้วยกันแล้ว จากนั้นเราก็ขับรถกลับไปเลย
พาเธอกลับไปที่ดี้เล่สิงซิงโดยตรง เธอยืนยันที่จะทำงาน ห้ามยังไงก็ห้ามไม่ได้
หลังจากออกจากดี้เล่สิงซิง ฉันก็ขับรถกลับบ้านเกิดโดยตรง
ยังไงพ่อก็ออกจากโรงพยาบาลเดือนกว่าแล้ว ฉันยังไม่ได้กลับไปเยี่ยมเลย
หลังจากกลับถึงบ้าน ทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่พ่อรอไม่ไหวที่จะทำงานเลย
“คนอื่นยอมช่วยเหลือเรา ยามที่เราตกอยู่ในความลำบาก นี่ก็เป็นหนี้บุญคุณครั้งใหญ่แล้ว เราต้องรีบคืนเงินคนอื่นโดยเร็วที่สุด ห้ามเป็นคนที่ไร้คุณธรรม ไร้ความน่าเชื่อถือ……”
พ่อสอนบทเรียนให้ฉันอีกครั้ง ฉันอยากจะบอกว่าเงินนั้นคืนไปแล้ว แต่ฉันไม่สามารถสร้างคำโกหกที่ไร้เหตุผลว่าฉันถูกล็อตเตอรี่ ยิ่งไม่สามารถพูดว่าทำงานโฮสต์ได้ ดังนั้นจึงต้องพูดว่า หาได้ตำแหน่งงานที่ไม่เลว ขับรถให้เจ้านาย สามารถคืนเงินเป็นรายเดือนได้ ที่บ้านไม่ต้องเป็นห่วง
มีเนื้อหา ยังสามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์ว่ารถของฉันมาจากไหน เหตุผลนี้ดีมาก
พ่อพอใจกับงานและความมีคุณธรรมรู้จักบุญคุณของฉันมาก
“ตอนที่นายไม่อยู่บ้าน เรื่องที่บ้านส่วนใหญ่พึ่งพาความช่วยเหลือของหู่จื่อที่บ้านลุงสองของนาย นายกลับมาแล้ว เอาของไปเยี่ยมเขาหน่อย”
เฉินหู่ลูกพี่ลูกน้องบ้านลุงคนสองของฉัน ลูกผู้ชายที่ซื่อสัตย์เรียบร้อยและจริงใจ
บ่ายห้าโมงกว่า เดาว่าเขาน่าจะกลับบ้านแล้ว ดังนั้นฉันเลยเอาของไปที่บ้านของเขา
แต่แล้วเฉินหู่ไม่ได้อยู่บ้าน คนที่อยู่บ้านเป็นภรรยาของเขา พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องของฉัน หลี่เกอ
“เสี่ยวเฟิง กลับมาแล้วหรือ รีบเข้ามานั่งในบ้าน!”
เห็นฉันถือของมากมาย เธอก็ตำหนิฉันอยู่นาน นี่เป็นการตำหนิจริงๆ ไม่ใช่แบบที่ตำหนิไปพร้อมกับยื่นมือเอาของเข้าไปในบ้านอย่างนั้น
พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง เฉินหู่เป็นคนจริงใจ พี่สะใภ้ก็เช่นกัน
จากนั้นฉันก็นั่งบนเตียงอิฐทนความร้อน กำลังดื่มน้ำชา ฉันกับหลี่เกอก็คุยกับทั่วไป
เดิมทีเธอเป็นสาวในเมือง ครอบครัวของเธอก็อยู่ในเมือง ด้วยต่อตอนที่เข้าเรียน ได้พบกับเฉินหู่ก็ไม่ได้รังเกียจเขาในฐานะคนบ้านนอก เลยไม่สนการคัดค้านของครอบครัว แต่งงานมาที่บ้านนอก
หลายปีนี้ ต้องลำบากทนทุกข์ทรมานไม่น้อยในตระกูลเฉินของเรา เดิมทีใบหน้าราวกับหยกมันแพะ ตอนนี้ก็ดูหยาบกร้านเล็กน้อยแล้ว แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่สวย ในทางกลับกัน ได้กลายเป็นความงามที่เรียบง่าย
“ตั้งแต่ลุงสองของนายจากไปด้วย พี่หูจื่อของนาย ก็คิดที่จะไปทำงานในเมืองตลอด ฉันก็อยากไปเหมือนกัน สามารถไปอยู่ที่บ้านคุณยายของลูกได้ชั่วคราว แต่ลูกกำลังจะไปโรงเรียนเร็วๆนี้แล้ว ทะเบียนบ้านอยู่ในชนบท ไม่มีวิธีเลย ตอนนี้ พี่หูจื่อ ของนาย กำลังหาคนหาช่องทางเพื่อเรื่องนี้……”
ระหว่างพูดคุย หลี่เกอพูดถึงมากมาย แต่เพียงเรื่องนี้ ที่ทำให้จำได้
ความสามารถใหญ่หลวงไม่มี เชื่อว่าใช้ความสัมพันธ์ระหว่างพวก จางหงหวู่ หยู่ถิง เรื่องนี้ก็จัดการได้ง่าย
“ความจำของฉันนี่ ที่ลานหน้าบ้านยังต้มน้ำไว้ นายนั่งก่อนนะ!”
หลี่เกอลุกขึ้น แล้วลงจากเตียงอิฐทนความร้อนจากนั้นก็ส่งเสียงดัง ‘ฉัว ฉั่วะ’ ทันที
ฉันมองไปตามเสียง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร กางเกงของ หลี่เกอถูกไม้ที่ฉีกออกเล็กน้อยบนเสาไม้เตียงอิฐทนความร้อนเกี่ยวไว้ ตอนนี้ได้ฉีกขาดโดยสิ้นเชิงแล้ว รอยฉีกขาดใหญ่มากถึงสี่สิบเซนติเมตรเต็มๆ ไม่เพียงแต่เผยให้เห็นต้นขาที่ขาวผุดผ่องของเธอ ยิ่งยังเผยให้เห็นถึงกางเกงในด้วยซ้ำ และยังมีขนสีดำซุกซนไม่กี่เส้น ที่ไม่เต็มใจในความเหงา โผล่ออกมาจากด้านข้าง อย่างเลือนราง……
หลี่เกอ รู้สึกเก้อเขินอับอายยิ่งนัก ฉันรีบหันหลังทันที เห็นใบรางวัลในโรงเรียนอนุบาลของหลานชายตัวน้อยบนผนัง ชื่นชมไม่หยุดว่าเขาเรียนเก่ง ตระกลูเฉินกำลังจะมีต้นกล้าที่จะเข้ามหาวิทยาลัยอีกแล้ว
“อืม อืม……”
หลี่เกอตอบอย่างส่งๆข้างหลังฉัน แล้วก็ไปที่ห้องข้างๆอย่างเร่งรีบ
ได้ยินเสียงรื้อค้นข้าวของ เห็นได้ชัดว่ากำลังหากางเกงเปลี่ยนอยู่
ในขณะที่เธอกำลังยุ่งอยู่ ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาหยู่ถิง บอกเธอเกี่ยวกับเรื่องที่พี่ชายพี่สะใภ้หางาน และเรื่องการเรียนของเด็ก
“ทั้งหมดจัดการได้ง่าย ฉันจัดการให้เอง เดี๋ยวโทรกลับนายทีหลัง ตอนนี้ยังมีงานค้างในมือนิดหน่อย”
หยู่ถิงตกลงอย่างรวดเร็วทันใจ สำหรับเรื่องแค่นี้ สำหรับเธอแล้ว แทบจะไม่ถือว่าเป็นเรื่องเลย
เลย แต่สำหรับครอบครัวพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง กลับเป็นเหมือนเรื่องยากที่ใหญ่เท่าฟ้า
มองผ่านหน้าต่าง ฉันเห็นหลี่เกอ ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว กำลังเทน้ำอยู่ที่ลานบ้าน
เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ฉันก็เลยลุกขึ้นเดินออกจากในห้องโถง บอกลากับเธอ
เธอบอกให้ฉันอยู่กินข้าวเย็นที่บ้าน ฉันปฏิเสธ จากนั้นยิ่งให้ฉันเอาของออกไป ฉันเอามา จะเอากลับไปอีกได้ยังไง
ตอนที่กำลังปฏิเสธกัน เฉินหู่พอดี
เขาดีใจมากที่ได้เจอฉัน แล้วก็ลากฉันเข้าไปในบ้านโดยตรง ตอนกลางคืนต้องอยู่กินเหล้า ไม่อย่างนั้น ไม่ต้องเป็นพี่น้องกัน
ฝืนไม่ไหวจริงๆ ฉันเลยอยู่ต่อไป
ขณะคุยเรื่อยไปกับ เฉินหู่หยู่ถิงก็ได้โทรมา บอกกับฉันว่า เรื่องจัดการเสร็จแล้ว
จากนั้น ฉันก็บอกเรื่องนี้ให้ เฉินหู่เฉินหู่ ได้ยินแล้ว รู้สึกตื่นเต้นดีใจมาก และยังรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ เรื่องที่เขาขอร้องอ้อนวอนไปทั่ว ยังทำไม่สำเร็จ ทั้งบ้านกำลังเครียดจะตายอยู่แล้ว ไม่กล้าคิดกล้าฝันเลยว่า อยู่ที่ฉัน แค่โทรเพียงครั้งเดียว ก็จัดการเรียบร้อยแล้ว
ดังนั้น คืนนี้ เฉินหู่จึงดีใจมีความสุขมาก อากาศร้อนแบบนี้ ดันจะดื่มเหล้าขาวกับฉัน และยังเป็นเหล้าขาวท้องถิ่น ที่ทำเองในหมู่บ้าน
ทำให้เวียนหัวไปหมด แม้แต่เดินยังลำบาก เลยนอนอยู่ที่บ้านเขาคืนหนึ่ง
คืนนี้ หลี่เกอไปที่ห้องด้านตะวันตก ฉันนอนเฉินหู่นอนอยู่บนเตียงอิฐทนความร้อน
วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ฟ้าเริ่มสว่าง เฉินหู่ก็ออกจากบ้านแล้ว ก็ไม่รู้ไปไหน
ฉันพลิกตัวแล้วนอนต่อ หลังจากนอนได้ไม่นานฉันก็เหมือนได้ฝันไป
ในความฝันมีสาวสวยคนหนึ่ง สวยจนเหนือคำบรรยาย รูปร่างที่อรชร ท่าทางที่มีเสน่ห์เย้ายวน ทำให้ฉันลุกไหม้เป็นไฟ
แต่ค่อยๆ ฉันรู้สึกว่าความฝันนั้นดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ เพราะมันเหมือนจริงมากเกินไป มีมือเล็กๆที่อบอุ่น ดูเหมือนกำลังจับตรงนั้นของฉัน……
