บทที่ 51 เบาๆหน่อย ฉันกลัวเจ็บ
ฉันพูดไปตั้งมากแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจ้าวเย่นซวนจะฟังไม่เข้าหูสักประโยคหนึ่ง แววตายังเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ฉันชอบความเกลียดชังแบบนี้ มีเพียงความเกลียดชังเท่านั้นที่จะสามารถทำให้ความสัมพันธ์ยืนหยัดอยู่ได้นาน
“นี่เป็นการตอบแทนที่ฉันเข้าใจนายผิดเมื่อตอนกลางวันใช่ไหม?”
จ้าวเย่นซวนพูดด้วยน้ำตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ
แต่ความโกรธของเธอไม่อาจขัดขวางฉันได้ นอกเสียจากว่าเธอจะให้หมอคว้านท้องออกมาพิสูจน์ จากนั้นฉันก็ฟ้องข้อหาทำร้ายร่างกายทางปากของเธอเพื่อเป็นหลักฐาน
ฉันลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า จ้าวเย่นซวนถลกกระโปรงลง แม้กระทั่งกางเกงในก็ไม่ใส่ ดูเหมือนจะเบื่อหน่ายกับความเปียกชื้นในนั้น
หลังจากเทน้ำสองแก้ว ฉันดื่มไปหนึ่งแก้ว ส่วนอีกแก้วยื่นให้จ้าวเย่นซวน จากนั้นเธอก็สาดน้ำใส่หน้าฉัน
“เรามาคุยกันหน่อยเถอะ ต่อไปนายอย่ามาที่ยิมนี้อีก หากนายยังพอมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง”
จ้าวเย่นซวนลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป แต่ก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงกับพื้น
“ไม่มีแรงก็อย่าเพิ่งเดิน เธอรู้สึกถึงความสุขของการเป็นผู้หญิงกี่ครั้งแล้ว?”
ใบหน้า จ้าวเย่นซวนเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ แต่ยังคงคิดจะออกไปอย่างหัวชนฝา
ดังนั้นฉันจึงประคองเธอไว้ ถึงแม้เธอจะปฏิเสธ แต่ฉันก็ไม่สนใจ
“อย่างไรฉันก็ต้องไปส่งเธอ ถ้าเธอกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันไม่กล้ารับประกันว่าจะทนห้ามใจตัวเองไหวหรือไม่ เธอสวยเสียขนาดนี้ เหมือนกับหลุมดำที่ยิ่งลึกก็ยิ่งดึงดูด”
ท้ายที่สุดแล้ว จ้าวเย่นซวนก็ไม่ได้พูดอะไร เธอออกจากโรงละครโดยมีฉันเป็นคนประคองมาที่รถ
จ้าวเย่นซวนเข้าไปนั่งในรถ ฉันขับตรงไปที่โรงยิม
ระหว่างทาง เธอเอาแต่มองไปนอกหน้าต่างตลอดทาง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
หลังจากที่ไปถึงโรงยิม เธอพูดก่อนลงรถว่า “เฉินเฟิง นายเป็นคนหรือสัตว์นรกกันแน่?”
ฉันเอื้อมมือไปถลกกระโปรงเธอขึ้น และเหลือบมองไปที่แสงฤดูใบไม้ผลิที่อยู่ภายใน “นี่เธอบีบบังคับให้ฉันเอาใช่ไหม?”
จ้าวเย่นซวนหัวเราะเย็นชา เธอรูดซิปที่แผ่นหลังออก จากนั้นก็ถอดกระโปรงรวมไปถึงชุดชั้นในออก เปลือยอก ร่างกายที่อ่อนโยนและบอบบางก็ถูกเปิดเผยต่อหน้าของฉัน
“งั้นนายก็เอาฉันสิ ให้ฉันได้สัมผัสกับความสุขที่แท้จริงของการเป็นผู้หญิงอีกครั้ง จากนั้นฉันก็จะส่งนายเข้าไปนอนในคุก”
คำพูดของเธอทำให้ฉันพูดไม่ออก
“ทำไมล่ะ กลัวแล้วหรือ? นายมีความกล้าเหมือนหมาพันธุ์ทางแค่นั้นเองหรือ? ฉันนั่งเปลือยอยู่ตรงหน้านาย นายยังไม่กล้าทำอะไรฉันเลย หรือว่าไอ้นั่นของนายมันเสื่อมสภาพไปแล้วล่ะ นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า!”
จ้าวเย่นซวนดุด่าอย่างร่าเริง จะเห็นได้ว่าเธอด่าออกมาด้วยความสะอกสะใจ
ฉันจุดบุหรี่และปล่อยให้เธอด่าออกมา เธอยังคงด่าต่อไป บางครั้งก็ยื่นมือมายั่วยุฉันเพื่อให้ฉันเข้าครอบครองร่างของเธอ
เมื่อสูบบุหรี่เสร็จ จ้าวเย่นซวนก็ได้ทำสำเร็จแล้ว เธอกระตุ้นความปรารถนาของฉันให้ต่อสู้ขึ้นมา
ดังนั้นฉันจึงเปิดกล่องเก็บของและหยิบถุงยางออกมา
หลังจากที่จ้าวเย่นซวนตกตะลึง เธอใส่กระโปรงแล้ววิ่งหนีโดยไม่หันกลับมามอง แม้แต่ชุดชั้นในก็ไม่เอา
เมื่อเห็นร่างจ้าวเย่นซวนหลบเข้าไปในโรงยิม ฉันก็ขับรถกลับมาที่พักของตัวเอง
คืนนี้จางหงหวู่ไม่ได้กลับมาที่นี่อีก
หลังจากอาบน้ำ อ่านหนังสือ ดูหนังก็เป็นเวลาราวๆสี่ทุ่มกว่าแล้ว ฉันได้รับข้อความจากจ้าวเย่นซวน
“นายมันสัตว์นรก!”
อืม ฉันไม่ได้พูดอะไร กำไรจากการส่งข้อความได้มาอย่างง่ายๆ
หลังจากหาวได้สักพักฉันก็ปรับโหมดโทรศัพท์ให้เป็นเสียงเงียบ จากนั้นก็ขึ้นเตียงนอน พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีฟ้าก็สว่างแล้ว การหลับเต็มอิ่มทำให้รู้สึกสบายมากจริงๆ
จากนั้นเมื่อฉันตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมา ฉันพบว่ามีข้อความจากจ้าวเย่นซวนมากกว่า 20 รายการ มันง่ายมากที่จะทำเงินบนโทรศัพท์มือถือ
หลังจากทานอาหารเช้าและเก็บของเสร็จ ลู่ปู้หนานก็โทรศัพท์เข้ามา
“วันนี้มีสอบ พี่จะมาสอบไหม?”
ฉันดูปฏิทินก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีสอบที่โรงเรียนหัดขับรถ
ควรจะเป็นลู่ปู้หนาน ฉันจึงรีบขับรถไปหาเธอที่นั่นเพื่อรับเธอไปโรงเรียนสอนขับรถด้วยกัน
ในช่วงที่ขับรถอยู่บ่อยๆ ตำรวจจราจรก็ไม่ได้ขอตรวจฉัน ดังนั้นจึงลืมไปว่าตัวเองยังไม่มีใบขับขี่
เมื่อมาถึงโรงเรียนสอนขับรถก็ได้เข้าไปทักทายหล่าวหลี่
“ถ้ามั่นใจก็ไปสอบ ถ้าไม่มั่นใจก็เอาบุหรี่มาสองมวนแล้วจะไม่มีปัญหา”
หล่าวหลี่บอกฉัน ที่เขาพูดถึงบุหรี่สองมวนนั้นแน่นอนว่าไม่ใช่ให้เขา แต่เป็นผู้คุมสอบ
อย่างไรก็ตามฉันคิดว่าบุหรี่สองมวนนั้นเก็บไว้ให้ตัวเองสูบยังจะดีเสียกว่า
ด้วยความชำนาญในการขับ ในที่สุดพวกเราก็สอบเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ฉันไม่ได้สนใจเกี่ยวกับผลคะแนนของคนอื่นว่าจะผ่านหรือไม่ แต่ฉันกับลู่ปู้หนานสอบผ่านแล้ว
ตอนเที่ยงฉันมีนัดทานอาหารกับหล่าวหลี่ที่เป็นครูฝึก จากนั้นตอนบ่ายก็พาลู่ปู้หนานออกไปเที่ยวเล่น
เธอดีใจมากที่ได้ไปเดินช้อปปิ้ง ดูหนังและกินของว่าง
นอกจากดีใจเเล้ว เธอยังถามด้วยความงุนงง “ทำไมวันนี้พี่ดูเรียบร้อยแบบนี้ล่ะ ไม่เหมือนพี่เลย? หรือว่าพี่ให้คนอื่นเฉือนออกไปแล้ว?”
ฉันยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วจูบเธอบนถนนจนเธออายหน้าเเดง
จากนั้นฉันก็ขยับก้นเล็กๆของเธอ แล้วลากไปที่เอวจนเธอร้องเสียงอู้อี้ ดึงดูดสายตาคนเดินถนน
ลู่ปู้หนานอายมากจนลากฉันหนีเข้ามาในรถ
“ขายหน้าชะมัด พี่กล้าทำแบบนั้นกับฉันบนถนนได้อย่างไร ฉันไม่สนใจพี่แล้ว บ้าที่สุด!”
ฉันหัวเราะ “ไม่อย่างนั้นจะแน่ใจได้อย่างไรว่ามันไม่ได้โดนเฉือนไปแล้ว?”
ลู่ปู้หนานเขินมาก มือเล็กทั้งสองข้างพันเล่นตรงชายเสื้อ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
อย่างไรก็ตามเนื่องจากใบหน้าเล็กๆที่ละเอียดอ่อนกำลังเขินอาย ดูน่ารักน่าเอ็นดู ยิ่งทำให้น่ารักขึ้นไปอีกและทำให้ฉันหลงรักมากขึ้น
“ปู้หนาน ฉันได้ยินมาว่าเตียงใหญ่ในห้องสวีทของโรงแรมห้าดาวนอนสบายมาก เราไปลองกันดีไหม?”
“เตียงใหญ่มีอะไรให้น่าลอง?”
ลู่ปู้หนานนิ่งไปสักพักก็ตอบสนองด้วยความเขินอาย “เกลียดที่สุด พี่จะรังแกฉันหรือไง!”
“เกลียดจริงๆหรือ?”
“อืม…พูดเล่น”
ฉันชอบเวลาที่เธอเขินอย่างเป็นธรรมชาติ มันยิ่งทำให้คนตกหลุมรัก ดังนั้นฉันจึงประคองหน้าเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม
ปฏิกิริยาของลู่ปู้หนานปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด ฉันไม่ได้ยื่นลิ้นออกไป เเต่ลิ้นหอมหวานของเธอก็เข้ามาในปากฉันแล้ว เธอยั่วฉันจนถึงที่สุดเท่าที่จะทำได้
ดังนั้นฉันจึงปรับเบาะที่นั่งให้เธอนอนลง จากนั้นก็ทับบนตัวเธอ
รถมีขนาดกว้างขวางและเบาะที่นั่งก็นุ่มพอ นั่นก็หมายความว่าบรรยากาศในรถและเตียงไม่มีความต่างกันแต่อย่างใด
“พี่เฟิง บนรถนี่มัน…อย่า…อ๊า!”
ตอนที่ฉันเลิกเสื้อยืดเธอขึ้นและเปิดยกทรงเพื่อจับอกอิ่มทั้งสองนั้น เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธออกมา มีเพียงแต่เสียงปลุกเร้า ความปรารถนาฝากไว้ในส่วนลึกของร่างกายที่รักษามานานกว่า 20 ปี
มือทั้งสองเอ้อระเหยอยู่บนเรียวขาสวยที่อ่อนนุ่มและยืดหยุ่นจนฉันเคลิบเคลิ้ม ทำให้ฉันอยากที่จะครอบครองครั้งแรกของเธอ และหยอกล้อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
แต่บังเอิญก็คือ ลู่ปู้หนานที่กำลังนอนเอนหลังด้วยสายตาหยาดเยิ้มก็เอ่ยขึ้นมาว่า
“พี่เฟิง เบาๆหน่อย ฉันกลัวเจ็บ…”
