บทที่ 48 ยิงเขาได้ไหม
จ้าวเย่นซวนอับอายอย่างมาก จนใบหน้าสวยของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที
“เสี่ยวฉิง เสี่ยวฉิงเธอตื่นสิ นี่ฉันเอง…”
จ้าวเย่นซวนเกลี้ยกล่อม และเขย่า แต่อย่างไรก็ปลุกเสี่ยวฉิงที่ยังจมอยู่กับภาพหลอนไม่ได้
เสี่ยวฉิงขย้ำหน้าอกที่อวบอิ่มของเธอ อดที่จะหวีดร้องออกมาไม่ได้ แม้แต่กางเกงชั้นในเองก็ชื้นจนเห็นเป็นรอยอย่างเห็นได้ชัด เธอสัมผัสมันอย่างหนักหน่วง หลังจากนั้นในตอนที่จ้าวเย่นซวนไม่ทันระวังตัว ก็สัมผัสด้วยปาก
จ้าวเย่นซวนอายจนแทบคลั่ง รีบหันหลังไปหยิบทิชชูมาเช็ด แต่ผลลัพธ์กลับถูกเสี่ยวฉิงพลิกเสื้อยืดตัวเล็กๆ นั้น จนเผยให้เห็นชุดชั้นในแบบครึ่งทรงสีขาว
ถึงแม้จะเป็นชุดชั้นในแบบธรรมดา และหนามาก แต่เนื้อสีขาวที่นุ่มนิ่มนั้นก็เป็นของแท้ ความอวบอิ่มที่เต่งตึง ถึงแม้จ้าวเย่นซวนกำลังดิ้นรนและสั่นเทา แต่ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่เย้ายวน
จ้าวเย่นซวนรีบดึงเสื้อยืดออก หลังจากนั้นก็ใช้หนึ่งมือกอดเสี่ยวฉิงไว้จากทางด้านหลัง โดยไม่สนว่าหน้าอดที่ขาวและใหญ่ของเธอนั้นจะโผล่หรือไม่ เพียงกอดเสี่ยวฉิงที่ร้องครางไม่หยุดเอาไว้แน่นๆ
ผมยืนมองอย่างชื่นชมเงียบๆ อยู่ฝ่ายตรงข้าม ทนที่จะทำลายฉากที่สวยงามนี้ไม่ไหว จนผมถึงขั้นคิดว่า หากโค่นเสี่ยวฉิงและจ้าวเย่นซวนล้มลงในเวลาเดียวกัน เป็นเที่ยวบินคู่ แบบนั้นมันจะเจ๋งขนาดไหน
ร่างอรชรของพวกเธอทั้งสองนั้น ดึงดูดมากจริงๆ
“ไอ้เลว โรคจิต คุณให้เสี่ยวฉิงกินอะไรเข้าไปกันแน่”
จ้าวเย่นซวนก่นด่าด้วยความอับอาย สาวตาราวกับมีด ราวกับต้องการหั่นผมให้เป็นชิ้นๆ
ผมอธิบาย บอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของผม และผมไม่ทำอะไรทั้งนั้น
แต่เธอไม่ให้โอกาสผมได้อธิบายไปมากกว่านี้ ในตอนที่ผมกำลังอธิบาย เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งความแล้ว
เมื่อแจ้งความเสร็จ เธอยังคงหันมามองผมอย่างเชือดเฉือน ราวกับกลัวว่าผมจะหนีไป
ผมไม่หนี ทำไมผมต้องหนี มีหญิงสาวเปลือยกายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น และเธอกำลังถูกล่วงละเมิดทางเพศ ผมวิ่งไปไม่ได้ ต่อให้ถูกทำร้ายก็ไม่ไป
ดังนั้นผมจึงเดินไปทางเครื่องน้ำดื่มที่อยู่ไม่ไกล
“ต่อให้คุณหนีไปก็ไม่มีประโยชน์ ที่ร้านมีกล้องวงจรปิด มันได้ถ่ายพฤติกรรมที่น่ารังเกียจและไร้ยางอายของคุณไว้แล้ว”
“แค่คอแห้งอยากจะทานน้ำเท่านั้น คุณคิดมากไปแล้ว”
เทน้ำมาหนึ่งแก้ว หลังจากนั้นผมก็นั่งลงที่เครื่องออกกำลังกายเครื่องหนึ่ง ดื่มไปไม่กี่อึก หลังจากนั้นก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด และมองต่อ
ในตอนนี้ผลกระทบจากฤทธิ์ยาในร่างของเสี่ยวฉิงได้ออกมาถึงขีดสุดแล้ว เธอที่ถูกจ้าวเย่นซวนมัดไว้ไม่ได้มีท่าทีคุกคามแล้ว ดังนั้นจึงใช้มือเล็กของตัวเองสอดเข้าไปในกางเกงชั้นใน หลังจากนั้นเพียงชั่วพริบตาก็มีเสียงครางอย่างพึงพอใจดังขึ้น จนกระทั่งผมได้ยินเสียง ผับผับผับ พร้อมกับมีรอยน้ำจางๆ มาตามเสียงกระทบ
ใบหน้าสวยที่เล็กของจ้าวเย่นซวนแดงแล้วแดงอีก รีบคว้ามือของเสี่ยวฉิง และเธอก็ประสบความสำเร็จในการจับมือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆ นั้นได้ แต่เสี่ยวฉิงก็ประสบความสำเร็จในการหลุดพ้นที่ถูกเธอจับไว้เช่นกัน ดึงกางเกงของเธอออกทันพลัน หลังจากนั้นก็ล้มตัวลงอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
หลังจากนั้นผมจึงได้เห็นกางเกงชั้นในลายตาข่ายสีดำสุดเซ็กซี่ของจ้าวเย่นซวน ถูกเสี่ยวฉิงเลียจนเปียกไปแล้ว และสีหน้าของจ้าวเย่นซวน ทั้งอับอายและทรมาน เสียงครางอื้ออึงดังขึ้นมาที่ทางโพรงจมูกของเธออย่างอดไม่ไหว
ฉากที่ร้อนแรงนี้ ทำใจของผมคันยุบยิบ ผมอดคิดที่จะเข้าไปช่วยจ้าวเย่นซวนไม่ได้ หลังจากเข้าไปช่วยเธอให้พ้นจากความทรมาน ก็ให้ความพึงพอใจกับเธออย่างถึงที่สุด…
ท้ายที่สุด จ้าวเย่นซวนก็ประสบความสำเร็จในการควบคุมเสี่ยวฉิงอีกครั้ง และสวมกางเกงของตัวเองขึ้นมา
เมื่อเห็นว่าสายตาของผมจับจ้องอยู่ที่เป้ากางเกงของเธอ เธอก็อายจนหน้าแดงก่ำ ราวกับจะมีเลือดไหลมาทางใบหน้า
“หากมองอีก หากมองอีกฉันจะควักลูกตาของคุณออกมาซะ”
จ้าวเย่นซวนขู่ผมอย่างดุดัน ผมจึงชี้ไปทางด้านล่างที่กำลังสูงชัน “เช่นนั้นคงต้องรบกวนคุณให้เอามันออกมาด้วยเช่นกัน”
จ้าวเย่นซวนรีบหลับตา “เจ้าโรคจิตตัวเหม็น”
“เคยลองหรือไง ไม่ได้ลองแล้วรู้ได้อย่างไรว่าเหม็น”
เรื่องปะทะริมฝีปาก จ้าวเย่นซวนสิบคนดาหน้าเข้ามาก็สู้ผมไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นท่วงท่าที่น่าอับอายของเธอในวันนี้ ผมก็กล้าสรุปได้ว่า ไม่เพียงการปะทะริมฝีปาก ต่อให้จ้าวเย่นซวนสิบคนกำลังแหกขาก็หยุดลิ้นของผมไม่ได้
ในตอนที่ผมกำลังตั้งตามองเสี่ยวฉิงที่กำลังพยายามอย่างไม่ลดละ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาอย่างวุ่นวาย
ยังไม่ทันที่ผมจะได้หันหน้าไปมอง หลังจากนั้นก็ถูกจับกุม มือสองข้างถูกจับใส่กุญแจมือไว้ที่ทางด้านหลัง
“เป็นเขา เป็นเจ้าโรคจิตนี่แหละที่วางยาเพื่อนร่วมงานของฉัน หากฉันมาไม่ทัน เพื่อนของฉันก็คงถูกเขากระทำชำเราแล้ว พวกคุณจับเขาไปเลย”
เสียงโห่ร้องที่มีความสุขของจ้าวเย่นซวนดังขึ้น จากนั้นถึงได้มีนายตำรวจในเครื่องแบบโผล่ขึ้นมาตรงหน้าของผม
หลังจากนั้นพวกเขาก็ส่งผมออกไปโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ
“ฉันเป็นพยานบุคคลที่เอาความกับเขาได้ ที่ร้านยังมีกล้องวงจรปิด อยู่ในห้องคอมพิวเตอร์ พวกคุณไปเอาฮาร์ดไดรฟ์ นั่นคือหลักฐาน…”
ท้ายที่สุด ผมก็ถูกส่งขึ้นรถตำรวจ จ้าวเย่นซวนเองก็ขึ้นรถมา เธอต้องการไปโรงพักเพื่อให้ปากคำ และเสี่ยวฉิงที่กำลังดีดดิ้นก็ถูกบังคับให้ใส่เสื้อผ้า และถูกผ้าขึ้นรถฉุกเฉินไป
รถตำรวจวิ่งแล่นตรงไปทางสถานีตำรวจ จ้าวเย่นซวนยังคงก่นด่าผมอย่างเกลียดชัง “คนชั่ว นี่คือสิ่งที่คุณควรได้รับ ทำชั่วได้ชั่ว การยิงคุณไม่ใช่เรื่องที่มากเกินไป”
กล่าวจบเธอก็หันไปมาเจ้าหน้าที่ตำรวจ “ยิงเขาได้ไหม ทางที่ดีที่สุดคือใช้ปืนยิงเขา คนชั่วแบบนี้ อยู่ไปก็หนักสังคม”
แม่ง ถึงขั้นสนับสนุนให้ตำรวจใช้ปืนยิงผม ช่างอาฆาตจริงๆ
หลังจากที่มาถึง ตำรวจก็พาผมมายังห้องไต่สวน หลังจากนั้นก็จับนั่งที่เก้าอี้โครงเหล็ก
นายตำรวจตบโต๊ะ “สารภาพมา ตั้งแต่ต้น เข้าไปเมื่อไหร่ คิดอะไรอยู่ ทำไมถึงทำแบบนั้น ให้ผู้ได้รับบาดเจ็บทานยาอะไรไป ได้ให้ไอซ์เธอไปหรือไม่ ไอซ์นั้นเอามาจากที่ไหน”
ผมแสดงออกอย่างบริสุทธิ์ “ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ไม่เชื่อพวกคุณไปดูกล้องวงจรปิดได้”
นายตำรวจเงยหน้ามามองผม หลังจากนั้นก็หยิบปากกาชี้ไปที่แปดตัวอักษรใหญ่ๆ ที่อยู่บนกำแพง “ตะโกนออกมาดังๆ”
“จะอ่านไม่อ่านก็ไม่มีผล เรื่องนี้คุณควรไปตรวจสอบให้ชัดเจน ผมไม่ใช่คนทำ”
ผ่อนปรนกับคำสารภาพ เข้มงวดกับการต่อต้าน เห็นได้ชัดว่าดูน่ากริ่งเกรงจริงๆ แต่ปัญหาอยู่ที่ผมบริสุทธิ์ใจ และไม่ได้กลัว
ในตอนที่เจ้าหน้าที่ไต่สวนกำลังจะพูดอะไรเพิ่มเติม หลังจากนั้นประตูก็ถูกเปิดออก เพื่อนร่วมงานของเขาเดินเข้ามา อธิบายให้เขาฟังหนึ่งรอบ หลังจากนั้นใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ เพื่อนของผมเพิ่งจะดูกล้องวงจรปิดเสร็จ เข้าใจผิดแล้ว เป็นการเข้าใจผิดจริง…”
ช่วยผมปลดกุญแจมือ หลังจากนั้นนายตำรวจก็กล่าวขอโทษผม ท่าทางกระตือรือร้นอย่างยิ่ง ไม่มีท่าทางน่ากริ่งเกรงเมื่อครู่เหลืออยู่แม้แต่น้อย
ผมไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้ที่ผมใส่ใจก็คือจ้าวเย่นซวน ผมอยากรู้ว่าในตอนที่เห็นผม กุ๊ย คนนี้เดินออกไปอย่างปลอดภัย เธอจะแสดงท่าทีจะแสดงท่าทีอย่างไร
กล้ามาหาว่ากูเป็นโรคจิต ทั้งยังพยายามปรักปรำกู ทั้งยังสนับสนุนให้ตำรวจใช้ปืนยิงกูด้วย
หากไม่ใช้ร่างกายของผมไปสั่งสอนบทเรียนที่เธอไม่มีทางลืม จนกระทั่งละอายใจให้กับจรรยาบรรณวิชาชีพขั้นสูงของผม
