บทที่ 41 ผมขโมยวัว เธอดึงเชือก
ทันทีที่คำพูดของหยู่ถิงหลุดออกมา นอกจากหวูเจิ่นดง ไอ้หมาที่นอกจากรู้ว่าหยู่ถิงสวยก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหยู่ถิงอีก ทุกคนต่างตกตะลึง แม้แต่ดงป๋อชวนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ถึงขนาดที่ว่าเขาเป็นคนที่ตกใจมากที่สุด เพราะมีเพียงเขาที่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าตระกูลหยู่นั้นมีอำนาจขนาดไหน
ท้ายที่สุด เจ้าอ้วนหัวล้านที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของดงป๋อชวนก็โอนเงินมาให้ผมอีกสองแสน และออกค่ารักษาพยาบาลให้กับน้องชายเจิ่นดงด้วย
หลังจากนั้นเขาก็สอดมือไปใต้ทางรถของผมด้วยความอับอาย และดึงวัตถุที่กำลังกะพริบสีแดงออกมา
“GPSระบุตำแหน่งของการบินพลเรือน ความแม่นยำน้อยกว่าที่ทหารใช้ แต่ก็เพียงพอที่จะเอามาใช้ติดตามรถของนายแล้ว”
หวูเจิ่นดงบ่นพึมพำ
ให้ตายเถอะ ผมก็ว่าทำไมเจ้าอ้วนหัวล้านนี่ถึงตามไปได้ทุกที่ ไม่ว่าผมจะไปไหนเขาก็ตามหาเจอ เหมือนกับแม่น้ำที่มืดไปรอบด้านจริงๆ
ทุกคนบนโต๊ะต่างทานกันอย่างสนุกสนาน หวูเจิ่นดงและดงป๋อชวนเองก็คงไม่สนิทกันหากไม่ได้แลกหมัด
เมื่อพูดคุยกันถึงได้รู้ แท้จริงดงป๋อชวนก็เคยอยู่ในกองทัพ ตีลูกคนใหญ่คนโตที่อยู่ในกองทัพเข้าเลยถูกเตะออกมา ทันใดนั้นทั้งสองคนก็มีเรื่องให้คุยกันมากมาย ดื่มกันจนหยำเป
สุดท้ายงานเลี้ยงก็ต้องมีเลิกรา ดงป๋อชวนกลับไปกับชายอ้วนหัวล้าน ผมขับรถไปส่งหวูเจิ่นดงที่บ้านของหยาวเซียว หยู่ถิงก็ขับรถตามตามหลังผมอีกที
หลังจากที่ส่งพวกเขาถึงบ้านแล้ว หยู่ถิงก็หวังว่าผมจะไปเดินเล่นกับเธอ
ขับรถจนมาถึงลานจอดรถของสวนสาธารณะ หลังจากนั้นผมก็กุมมือเล็กของหยู่ถิง และเดินเล่นกันในสวนสาธารณะ
มือเล็กของหยู่ถิงสวยมาก นุ่มนิ่มมาก ยามที่กุมมือก็ให้ความรู้สึกที่อ่อนนุ่ม และรู้สึกสบาย
“ถิงถิง มีคำถามที่อยากจะถามคุณหน่อย”
หยู่ถิงรับเสียง อื้อ ขึ้นมา หลังจากนั้นก็ส่งสายตาสงสัยมาทางผม
“ทำไมคุณถึงได้สวยขนาดนี้ จมูก ตา ปากต่างก็ดูดี ยิ่งอยู่รวมกันแล้วก็ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ ไม่เพียงแต่หน้าตาดีเท่านั้น รูปร่างก็ดี และมือเท้าที่สวยนี่อีก ผิวก็ขาว เรียกได้ว่าไร้ที่ติ”
หยู่ถิงเม้มปาก แต่เพียงครู่เดียวก็หลุดยิ้มออกมา ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า “ปากคุณหวานจริงๆ”
“คุณลองชิมให้มากขึ้นสิ”
หยู่ถิงพิงไหล่ของผม และหัวเราะอย่างมีความสุข “เฟิง เช่นนั้นฉันเองก็มีคำถามมาถามคุณ”
ผมพยักหน้า หลังจากนั้นเธอก็หุบยิ้ม และหันมามองผมอย่างจริงจัง “คุณกับจางหงหวู่มีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่”
“ในตอนแรกฉันคิดแค่ว่าคุณที่ใสซื่อถูกเธอควบคุม แต่ตอนนี้มองออกแล้วว่ามันไม่ใช่แบบนั้น คุณสามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งได้แม้แต่เรื่องของดี้เล่สิงซิง ความสัมพันธ์ของพวกคุณมันไม่ธรรมดาเลย และตอนที่คุณรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลฉันก็ได้รับข่าวมา จางหงหวู่เตรียมคนไปกำจัดเจิงห้าว แต่ครอบครัวของเจิงห้าวก็น่าทึ่ง จางหงหวู่ก็แสดงให้เห็นได้ชัดแล้วว่าต้องการทอดทิ้งความสัมพันธ์กับตระกูลเจิง เธอสามารถทำสิ่งนี้ได้ก็เพื่อคุณ…”
พอมองออก หยู่ถิงกำลังสงสัยในความสัมพันธ์ของผมกับจางหงหวู่ ดังนั้นผมจึงอยากรู้มากว่าเพราะอะไร “ทำไมคุณถึงได้มาสนใจเรื่องนี้กัน”
หยู่ถิงหน้าแดงเล็กน้อย และจับมือของผมไว้แน่น โดยที่ไม่พูดอะไร
ผมคิดว่าผมรู้แล้ว
“คุณสงสัยว่าผมอยู่กับจางหงหวู่และจะร่วมมือกันหลอกเอาเงินของคุณใช่ไหม”
“ฉัน…”
หยู่ถิงอยากจะอธิบาย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา ไม่พูด ไม่อธิบาย ก็แปลว่ายอมรับ
“ไม่เป็นไร ที่คุณคิดอย่างนั้นมันเรื่องปกติ หากเป็นผม ผมก็คงทำเช่นกัน ที่คุณพูดออกมาได้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าในใจคุณมีผม ไม่ได้เห็นผมเป็นคนนอก”
ผมลูบผมยาวของหยู่ถิง และกล่าวต่อว่า “ผมและจางหงหวู่ในตอนที่รู้จักกันครั้งแรกก็เหมือนที่คุณคิด เงินสามหมื่นที่คุณให้ผมมาถูกเธอเอาไปหมดแล้ว ในความเป็นจริงผมเองก็เกลียดเธอ เพราะเธอบอกว่าพ่อผมจะเป็นจะตายมันเกี่ยวอะไรกับเธอกัน”
“หลังจากนั้นพอได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ผมก็พบว่าเธอไม่ได้เลวร้ายนัก แค่ดีกับผมนั้นก็พอแล้ว หากต้องตัวยกอย่างความสัมพันธ์ของผมและเธอในตอนนี้ ก็คงจะเป็น… พี่สาวน้องชายต่างพ่อต่างแม่นั่นแหละ”
หยู่ถิงพยักหน้า หลังจากนั้นก็เอ่ยถามอย่างสงสัยเสียงแผ่ว “ความสัมพันธ์ดีมากเลย พวกคุณไม่เคยนอนด้วยกันใช่ไหม”
ผมบิดเอว แล้วจับมือเล็กของหยู่ถิงไปสัมผัสที่ที่ความแข็งขืนนั้นซุกซ่อนอยู่ จนทำให้เธอเขินขึ้นมาเล็กน้อย
“คุณสัมผัสดู ท่อนที่ได้มาตรฐานของผู้ชาย ยังเก็บไว้ให้คุณนะ สัมผัสถึงมันได้หรือยัง แข็งขืนและร้อนรุ่ม คุณต้องใช้มือเล็กลูบไล้มันเบาๆ หลังจากนั้นมันก็จะปลดปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว เร็วยิ่งกว่าจรวดเสียอีก”
หยู่ถิงเขินอย่างหนัก และพูดอย่างระอา “เกลียดคุณ”
หลังจากที่หยอกล้อหยู่ถิง ผมก็โอบไหล่ของเธอไว้ “พูดตามความเป็นจริงแล้ว เธอไม่อยากกินผมมากกว่า หากจางหงหวู่ต้องการกินผมจริงๆ ผมจะหนีได้อย่างไรกัน”
หยู่ถิงเก็บสีหน้าเขินอายและพยักหน้า “นี่คือความจริง”
“ใช่แล้ว ดังนั้นคุณต้องรีบกินผมให้ไวเลย ไม่อย่างนั้นหากมีวันไหนที่จางหงหวู่อดทนไม่ไหวแล้ว อยากจะกินผมขึ้นมาจะทำอย่างไร ผมยังไม่สามารถเข้าไปรับความอบอุ่นข้างในของคุณได้เลยนะ”
“โรคจิตตัวเหม็น เฉินเฟิงคุณทุเรศที่สุดเลย”
โวยวายกับหยู่ถิง จนพวกเราเดินมาถึงส่วนที่ลึกของสวนสาธารณะ
ทันใดนั้นก็มีเสียงซอกแซกดังขึ้นมาจากในป่า
“เฟิง คุณฟัง ได้ยินเสียงอะไรไหม”
“ลมพัดกระมัง”
ผมเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ แต่ว่านั่นไม่ใช่เสียงลมพัดจริงๆ ผมรับรู้ได้ถึงมือนุ่มที่ออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จึงเอ่ยกล่อมหยู่ถิง “ไม่ต้องกังวลไป ไม่มีสัตว์ป่าในสวนสาธารณะกลางเมืองได้หรอก อย่างมากสุดก็น่าจะสุนัขจรจัด”
หยู่ถิงรับคำมาหนึ่งเสียง แต่มือก็ยังคงจับไว้แน่น
แต่แล้วเสียงที่ดังขึ้นมาหลังจากนั้น ก็ทำให้เธอต้องปล่อยมืออย่างละเหี่ยใจ
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า…”
เสียงหวานดังขึ้นมาจากในป่า ใบหน้าสวยที่เรียวเล็กของหยู่ถิงแดงก่ำขึ้นมาทันพลัน
“คุณเดินหาโฮสต์ก็ทำมาแล้ว ยังใส่ใจเสียงนี้อีกหรือ”
“ฉันยังไม่เคยทำเรื่องนี้จริงๆ นี่ ที่ฉันไปหาพวกเขาก็เพื่อจะแก้เครียดเท่านั้น คุณก็รู้”
หยู่ถิงอธิบายอย่างร้อนรน
ผมตบก้นอวบของเธอเบาๆ หลังจากนั้นก็โน้มตัวลงไปคว้าหินก้อนเล็กๆ มาสองก้อน แล้วส่งให้กับเธอก้อนหนึ่ง
“ผมตะโกน321 พวกเราก็โยนเข้าไปเลยนะ”
“ไม่เอา หากถูกเขาจับไป มันน่าอายมากเลยนะ”
“พวกเขายังจะออกมาจับทั้งๆ ที่เปลือยก้นอยู่ได้หรือ”
ผมกระตุ้นอีกเล็กน้อย สุดท้ายหยู่ถิงก็รับก้อนหินนั้นไป ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น มองออกได้เลยว่าในใจของเธอนั้นก็เป็นคนที่ร้ายกาจเช่นกัน
ในจังหวะที่ป่าลึกมีการเคลื่อนไหว ผมก็ลอบตะโกนเสียงเบาๆ “สาม สอง หนึ่ง”
หลังจากนั้นหยู่ถิงก็โยนหินในมือเข้าไปอย่างแรง
ทันใดนั้น ในป่าลึกก็มีเสียงร้อง โอ๊ย ดังขึ้น ผมจึงลากหยู่ถิงวิ่งหนีทันที
หยู่ถิงทั้งสนุกทั้งโกรธ สนุกที่ได้ทำเรื่องแย่ๆ โกรธที่ผมมาขัดขวางเธอ
“เฉินเฟิง คุณแย่ที่สุดเลย บอกให้ฉันโยนหินเข้าไป แต่ก้อนหินของคุณยังอยู่ในมืออยู่เลย”
“เฮ้อ การรบกวนผู้อื่นนั้นเป็นบาปที่ใหญ่หลวง หากมันก่อให้เกิดภาพจำในใจ ในตอนที่ทำเรื่องอย่างว่าก็คงจะกังวลว่าจะมีใครมาโยนหินใส่หรือเปล่า เรื่องที่ชั่วช้าแบบนี้ ผมทำไม่ได้หรอก”
“คนทุเรศ คุณขโมยว่าแล้วให้ฉันลากเชือก คุณมันทุเรศที่สุดเลย…”
ระหว่างที่โวยวายกับหยู่ถิง พวกเราก็กลับมายังที่รถ
หยู่ถิงยังคงบ่นไม่หยุด หลังจากนั้นผมเลยกุมหน้าเล็กของเธอไว้ และจูบในทันที
ริมฝีปากแดงคู่นั้น โอนอ่อน นุ่มนิ่ม ร้อนเร่า จนทำให้ไม่อาจหักห้ามใจได้ ทั้งยังอดที่จะชิมส่วนอื่นๆ ต่อไม่ได้ด้วย
ดังนั้นสองมือของผมจึงว่างบนต้นขาเปลือยของเธอ และลูบไล้อย่างช้าๆ …
