บทที่ 32 ทำให้นมสดเปลี่ยนเน่า
ดี๋ชิงโถงช่วยผมปลดปล่อยอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมทำเกินเลยไปหน่อย โจมตีเข้าที่ส่วนลึกลับของเธอโดยตรง
หลังจากนั้นก็ยื่นมือไปช่วยเธอถูมันอย่างแผ่วเบา จนเธอร้องครวญครางเสียงใส จนเกือบจะกินผมเข้าไป
“เกลียด ถ้าท้องขึ้นมาจะทำอย่างไร”
“ก็บอกว่าเป็นของสามีของคุณสิ ให้ทายาทรับช่วงต่อมรดก”
ดี๋ชิงโถงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “คุณร้ายเกินไปแล้ว เล่นภรรยาคนอื่นแล้วยังจะมาชิงสมบัติอีก”
หลังจากที่หยอกล้อกันแล้ว ก็อาบน้ำและออกไปทานข้าวเย็นด้วยกัน และผมก็ส่งดี๋ชิงโถงกลับ
ตามที่เธอบอกมา ช่วงนี้สามีของเธอกลับบ้าน ดังนั้นเธอจึงอยู่กับผมไม่ได้ แต่สัญญาไว้แล้วว่าหากมีเวลาจะมาหาผมทันที
หลังจากที่บอกลากัน ผมก็กำชับให้เธอไปหาหมอหากรู้สึกไม่สบายที่ตรงไหน
“อ่า จะท้องจริงๆ หรือ”
“ชิงโถงคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ผมหมายถึงที่คุณถูกพิษแมงกะพรุนเข้านั่นต่างหาก ไม่ใช่ที่ผมให้คุณไป”
ดี๋ชิงโถงตีผมอย่างแรง หลังจากนั้นก็ลงจากรถ ในตอนที่เธอลงไป ผมเห็นเธอรอยยิ้มของเธอ มันทั้งสวยและดูมีความสุขมาก
แน่นอนว่าเธอก็ไม่ลืมช่อดอกกุหลาบที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน
หลังจากที่กลับมาถึงที่พัก ก็เป็นเวลาเกือบจะห้าทุ่มแล้ว ทำความสะอาดอีกเล็กน้อย หลังจากนั้นที่ขี้เกียจเกินกว่าจะเปิดไฟ ก็กระโดดขึ้นเตียงนอนทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น ในตอนที่ผมกำลังนอนฝันอยู่ ลู่ปู้หนานก็โทรมา เรียกให้ผมไปซ้อมขับรถ
แต่เดิมที่คิดจะไม่ไป แต่เมื่อคิดในหัวที่ช่วงนี้เต็มไปด้วยเคล็ดลับและความรู้ที่หลากหลาย เหมือนกับการป้อนอาหารเป็ด ผ่อนคลายอีกหนึ่งวันก็คงดี
ดังนั้น ผมจึงขับตรงไปยังที่พักของลู่ปู้หนาน หลังจากนั้นก็ขับรถSantanaคนเก่าออกไปกับเธอ
เธอบอกว่ามีลานฝึกซ้อมรถส่วนตัว เป็นแม่เธอที่พบเจอมา แต่ทางค่อนข้างไกล เป็นสถานที่ฝึกอบรมภายในเมือง จึงต้องขอความเห็นจากผม
ผมเข้าใจความหมายของเธอ เธออยากไป แต่ก็กังวลว่าผมจะไปยอมไปดังนั้นถึงได้ถามเช่นนั้น
สุดท้ายพอผมรับปาก เธอถึงได้ดีใจอย่างมาก จนถึงขั้นออกตัวอย่างใจป้ำว่าจะเลี้ยงมื้อเที่ยงและมื้อเย็นผม
ผมขาดข้าวสองมื้อจากคุณ ผมก็ขาดแค่สาวสวยแบบคุณเท่านั้น
เมื่อมาถึงสถานที่ฝึกอบรมในตัวเมือง ผมก็พูดคุยเป็นเพื่อนกับลู่ปู้หนาน เปลี่ยนคนฝึกขับรถไปมาเป็นครั้งคราว พูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน…
ตอนบ่ายสถานที่ฝึกซ้อมก็ถึงเวลาปิด ลู่ปู้หนานขับรถพาผมกลับ ถามผมว่าจะหาทานที่ข้างทางนี้หรือกลับไปแล้วค่อยทาน ผมเสนอไปว่ากลับไปทานดีกว่า หลังจากนั้นข้อเสนอนี้ก็ถูกเธอเมินไป
ทันใดนั้นผมก็นึกขึ้นมาได้ หากผมบอกว่าจะไม่มาที่นี่ให้เร็วกว่านี้ เธอจะยังเมินอย่างเย่อหยิ่งแบบนี้ไหม
เธอบอกว่าใกล้นี้มีร้านดังที่ฝีมือยอดเยี่ยมอยู่ เคยผ่านมาทานที่นี่อยู่
“คุณรู้ตำแหน่งไหม”
“รู้ คุณสบายใจได้เลย”
ดังนั้นผมเลยจึงนั่งลงอย่างสบายใจ หลังจากนั้นก็หลับพักสายตาไปตรงที่นั่งข้างคนขับ
ไม่รู้ว่าหลับไปนานขนาดไหน จึงได้มีคนปลุกผมให้ตื่นขึ้นมา
ผมลืมตาขึ้น ใบหน้าเล็กๆ ของลู่ปู้หนานดูกลัดกลุ้ม เพียงดึงแขนของผมและไม่พูดอะไร
ผมถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น และเธอก็ชี้ไปข้างนอกหน้าต่าง
นั่นไปสำคัญเท่าไหร่ ผมมองตามไป รอบด้านเป็นข้าวสาลี และท้ายรถก็มีข้าวสาลีเต็มไปหมดเช่นกัน
“น้องสาว คุณยอดเยี่ยมจริงๆ ผมหลับไปเพียงพักเดียว รถคันนี้ก็ถูกคุณขับออกทะเลไปแล้ว”
ลู่ปู้หนานบ่นพึมพำ “ฉันรู้ตัวแล้วว่าผิด คุณอย่าบ่นฉันเลยนะ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี”
ผมขยี้ผมของเธอจนยุ่ง ถึงจะพอระบายความหงุดหงิดในใจลงได้บ้าง พอลงจากรถและมองไปรอบๆ นอกจากต้นไม้แล้วก็คือข้าวสาลี และเมื่อหันหน้ากลับไปมองทางที่ขับมา ก็ไกลสุดลูกหูลูกตาจนไม่เห็นขอบเขต
ผมถามเธอว่าวิ่งมาในทุ่งข้าวสาลีนี้นานเท่าไหร่แล้ว เธอบอกไม่นาน ประมาณชั่วโมงครึ่งได้แล้ว
ชั่วโมงครึ่งเท่านั้น…น้องสาว ต่อให้Santanaจะดูโทรมแต่มันก็คือรถยนต์ ไม่ใช่เครื่องเกี่ยวข้าว
ผมอยากจะตะโกนให้เธอได้ฟังจริงๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป สีหน้าสลดบนใบหน้าเล็กของลู่ปู้หนานก็น่าสงสารมากพอแล้ว
“เพราะคุณอยู่กับฉันมาทั้งวัน จะต้องเหนื่อยแน่ๆ ดังนั้นเลยอยากพาคุณไปทานของอร่อยๆ แต่มัน ผลลัพธ์มันดันกลายเป็นหลงทาง…”
มันคงไม่ดีหากผมจะพูดใส่เธอต่อ จึงทำได้เพียงเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ “ไม่เป็นไร ไม่ใช่ว่าตกร่องอะไรใช่ไหม เช่นนั้นพวกเราก็ขับกลับไป”
“ไม่มีน้ำมันแล้ว…”
พระเจ้า ช่างเป็นข่าวที่น่าตื่นเต้นดีจริงๆ
แต่ข่าวดียังไม่หมดเพียงเท่านั้น เธอบอกผมว่าที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ แม้แต่ขีดเดียวก็ไม่มี เหมือนว่าจะไม่ได้อยู่ในเขตของสัญญาณและอินเทอร์เน็ต
ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นเรื่องจริง สายตาของผมเหลือบมองไป ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าๆ แล้ว
“ไปกันเถอะ อย่างน้อยก็ต้องออกไปจากที่นี่ก่อน พอหาทางหลวงเจอก็สามารถเรียกรถกลับบ้านได้แล้ว”
นี่คือข้อเสนอของผม แต่ลู่ปู้หนานไม่เห็นด้วย เพราะวันนี้เธอสวมกางเกงยีนขาสั้น จะว่าสวยก็สวย เพียงแต่ขาสวยที่โผล่มาสู่ภายนอกนั้น ยามเดินผ่านทุ่งข้าวสาลี จะสบายขนาดไหนแทบจะไม่ต้องคิดเลย
ผมบอกให้เธอนั่งรอในรถและล็อกรถไว้ ผมจะไปหาคน แต่เธอก็ปฏิเสธอีก บอกว่ากลัว
เช่นนั้นก็เหลือเพียงทางเลือกเดียวแล้ว
“พวกเรานอนค้างคืนในรถแล้วกัน”
ลู่ปู้หนานเห็นด้วยกันข้อเสนอนี้เป็นอย่างมาก จนผมนึกสงสัย ว่าเด็กคนนี้กำลังว่างกับดักเพื่อที่จะกินผมในคืนนี้หรือไม่
อากาศในหน้าร้อนแทบจะไม่ต้องอธิบายอะไรให้มาก ร้อนอบอ้าว จนอยากจะกระโดดลงไปแม่น้ำและโผล่ขึ้นมาอีกทีในตอนที่หน้าร้อนผ่านไป
และในทุ่งข้าวสาลีนั้นมียุงเยอะมาก เปิดกระจกก็กลัวยุงกัด ไม่เปิดกระจกก็ต้องร้อนจนตายแน่ๆ
โชคดีที่แบตเตอรี่ของรถยนต์Santanaไม่ได้เป็นอะไรไป ดังนั้นพวกเราเลยปิดกระจก และเปิดพัดลม เลิกหวังกับเครื่องปรับอากาศไปได้เลย ไม่มีน้ำมันก็เปิดไม่ได้ ทำได้เพียงใช้พัดลมเก่าๆ ตัวหนึ่งประทังไปเท่านั้น อย่างน้อยก็ยังมีลม
เพียงแต่ผมคงประเมินแบตเตอรี่ของSantanaสูงไป ครึ่งชั่วโมงผ่านไป แบตเตอรี่ก็หมดเกลี้ยง แม้แต่สัญลักษณ์ของแบตเตอรี่ก็ไม่โผล่ขึ้นมา
ลู่ปู้หนานเสนอให้ออกไปคลายร้อนข้างนอก เธอรู้สึกว่าไม่น่าจะมียุงเยอะขนาดนั้น ผมจึงให้เธอไปลอง ไม่ต้องกลัว ผมอยู่ในรถ
ดังนั้นเธอจึงออกไป ห้านาทีต่อมา เธอประสบความสำเร็จและกลับมาพร้อมตุ่มทั้งสิบ เฉลี่ยหนึ่งนามีสองตุ่ม ถือว่าไม่เลวทีเดียว…
“โอ๊ย ฉันจะตายแล้ว พี่เฟิงรีบหาทางที ฉันร้อนจะตายแล้ว”
พูดเหมือนผมไม่ร้อนไปได้ เสื้อของผมก็เปียกชุ่มไปหมดเช่นกัน
ดังนั้นผมจึงถอดเสื้อออก และโยนไปยังเบาะข้างหลัง “ทำเหมือนผม จะได้เย็น”
“โรคจิต”
ลู่ปู้หนานหน้าแดง ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะร้อนหรืออายผมกันแน่
แต่ประมาณสิบนาทีให้หลัง เธอก็ทนไม่ไหว เสื้อยืดแนบไปกับร่างบอบบางของเธอ ร่างสลัวๆ ที่มองเห็นในความมืดนี้ เซ็กซี่เป็นอย่างมาก
อาจเพราะเหตุนี้ เธอถึงได้เอ่ยขึ้นมาอย่างขัดเขิน “ฉันจะถอดเสื้อผ้าแล้ว คุณห้ามแอบมอง และห้ามพูดอะไรอีกด้วย และห้ามทำอะไรโดยเจตนาเด็ดขาด”
“ข้อหนึ่งข้อสองผมรับปากได้ แต่ข้อสามคงไม่ได้ อยู่ภายในรถด้วยกัน คุณไม่ได้ผมมอง ผมเป็นคนตายหรือไร”
ลู่ปู้หนานลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถอดเสื้อยืดบางๆ ออก จนบนร่างนั้นเหลือเพียงเสื้อชั้นในสีชมพูที่เซ็กซี่บนร่าง
“ปู้หนาน ผมรู้สึกว่า อันนี้คุณก็ถอดได้นะ ไม่อย่างนั้นคงร้อนตายแน่”
“เจ้าคนโรคจิต เจ้าโรคจิตน่าขยะแขยง เจ้าโรคจิตนิสัยไม่ดี เจ้าโรคจิตที่น่าขยะแขยงและนิสัยไม่ดี”
ผมว่าที่ลู่ปู้หนานพูดมาก็ถูก ดังนั้นผมจึงให้กำลังใจและสนับสนุนการกระทำของเธอต่อไป
