บทที่ 30 ไปเล่นน้ำทะเลกับฉันนะ
ดี๋ชิงโถงขอให้ผมกินข้าวด้วยกัน ผมได้ถามพิกัดจากเธอ และเธอได้บอกชื่อร้านอาหารที่ผมไม่คุ้นหูเอาสะเลย
ผมถามเธอต่อ ว่าร้านอาหารอยู่ที่ไหน และเธอบอกว่าเธออยู่ในเมืองที่เธออยู่
ผมคิดว่า เธอคงแก้เผ็ดเรื่องที่ผมแซวเรื่องใช้ขาแทน
“ ฉันแค่อยากรู้อาการขอนายว่าเป็นไงบ้าง แผลหายดีแล้วยัง ตอนบ่ายจะไปเล่นน้ำทะเล แต่ไม่มีใครไปกับฉันนี่สิ ถ้านายยอมไปด้วยก็คงจะดี”
เป็นเรื่องยากที่พี่แกจะคิดถึงผม และเพื่อที่จะรักษาความสัมพันธ์กับเธอดังนั้นผมจึงตัดสินใจหาเธอ แน่นอนว่าสิ่งที่ผมพูดทางโทรศัพท์นั้นมีไหวพริบมาก ผมก็ได้บอกคิดถึงเธอไปหลายประโยค แต่มันก็น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถออกจากเมืองได้
หลังจากที่วางสายไป และผมก็ซิ่งไปทางด่วน
ในอีกสองชั่วโมงต่อมาก็ได้ลงจากทางด่วน และในที่สุดก็มาถึงเมืองที่เธออยู่
เมื่อผมผ่านร้านขายดอกไม้ เจ้าของร้านช่วยห่อดอกกุหลาบเก้าสิบเก้าดอกให้ผม,
“ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนไหนกันน้าที่โชคดีแบบนี้ เธอคงจะมีความสุขมาก มันคุ้มค่าที่จะได้รับดอกไม้จากหนุ่มหล่ออย่างคุณ”
เมียเจ้าของร้านขายดอกไม้ถึงแม้อายุจะราวสามสิบปลายๆ แต่ก็ยังคงมีเสน่ห์อยู่ ตอนที่เธอกำลังส่งดอกไม้ให้ผม เธอได้ใช้นิ้วก้อยของเธอจั๊กจี้บนหน้าอกของผมเบา ๆ และกระพริบตาใส่ วิธีการยั่วยวนแบบหยาบคาย มันช่าง…… แต่ตรงไปตรงมาดี ผมนี่อย่างชอบ
ดังนั้นผมจึงนำเงินออกมาและยัดลงในปกเสื้อหลวมของเธอ จากนั้นก็บีบเนินเขานั้นอย่างแรงทำให้เธอเจ็บปวดมาก แต่มันก็ทำให้ร่างกายของเธอสั่น
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าของร้านคนไหนที่พระเจ้าได้มอบ ขนาดเนินที่ใหญ่เท่ากับหัวเด็กนี้ ผมสามารถเล่นได้ตั้งแต่วันนี้จนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ และผมจะให้สัมผัสที่คุณไม่เคยลิ้มลองมันมาก่อน!”
เมียเจ้าของร้านมองมาที่ผม แต่ไม่มีความโหดร้ายใด ๆ แต่กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่เย้ายวน
และสามีเธอออกมา เราสองคนจึงแยกกันไปเงียบ ๆ ผมเอาดอกไม้ไป แล้วเธอก็พาชายคนนั้นเดินเข้าไปในร้าน และนำเงินเก็บไปที่เคาน์เตอร์
แต่ทันทีที่ผมสตาร์ทรถและออกไปก็จามสองครั้ง
ต้องมีใครที่ด่าผมอยู่แน่ ๆ มันต้องเป็นเมียเจ้าของร้านเมื่อกี้แหงๆ
เธอก็ไม่ทันสังเกตว่าค่าดอกไม้ 1,500บาทนั้น ผมยัดไปในเนินร่องของเธอ แค่500 บาทเท่านั้น และถึงแม้เธอรู้ว่าเสียโง่ให้ผมแล้ว แต่ไม่กล้าพูดออกไป เพราะมิฉะนั้นถ้าสามีของเธอถามว่าเงินวิ่งเข้าไปในกระเป๋านมได้อย่างไร เกรงว่าเธอจะอธิบายไม่ได้
การสัมผัสนมยังช่วยประหยัดเงินไว้ และก็ดีต่อใจผมอย่างมาก แม้แต่ความเหนื่อยล้าจากการขับรถกว่าสองชั่วโมงก็ถูกขับออกไปเช่นกัน
ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรไปหาดี๋ชิงโถง และผมได้เห็นร้านหรูข้างๆ ดังนั้นผมจึงบอกเธอว่าผมต้องการกระเป๋าแบรนด์อย่างด่วน และมีข้อแม้ว่าเธอจะช่วยเลือกซื้อมันให้เร็วที่สุดและต้องเลือกด้วยตัวเอง เพราะผมมั่นใจในการเลือกและรสนิยมของเธอเท่านั้น
ดี๋ชิงโถงยอมรับอย่างง่ายดาย จากนั้นผมก็ไปที่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดริมถนนเพื่อซื้ออาหารและนั่งในรถเพื่อรอเธอ
ผมเชื่อว่าคนอย่างดี๋ชิงโถงพูดแล้วต้องทำอย่างที่พูด และเธอจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง
แต่ว่าผมไม่ได้คาดหวังว่าประสิทธิภาพของเธอจะเร็วขนาดนี้ ผมยังกินไม่เสร็จ เธอก็มายืนรอที่หน้าร้านนั้นแล้ว
วันนี้เธอสวมชุดยาวคลุมเข่าที่มีร่างกายส่วนบนที่ดูเหมือนกี่เพ้า ซึ่งเน้นออร่าเป็นประกายที่สง่างามและเต็มร่างกายของเธอและร่างกายส่วนล่างเป็นกระโปรงโปร่งใสที่มีพื้นหลังสีขาวซึ่งแสดงถึงความแซ่บของเธอ
ดูเหมือนว่าเธอเป็นกังวลและเดินเข้าไปในร้าน แม้แต่ตอนที่ผมบีบแตรเธอก็ไม่เหลียวมามอง
จนกระทั่งผมตะโกนเรียกชื่อเธอ เธอถึงหันกลับมายืนอยู่ที่ประตูแล้วมองหา ดูเธอสิช่างสวยจริง ๆ เหมือนกับการมองย้อนกลับไปที่แสงสลัว
เมื่อเธอสังเกตเห็นผม ดี๋ชิงโถง ก็รู้สึกประหลาดใจ ยิ้มแป้นแล้วชี้มาที่ผม และส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ตรงมาหาผมและเปิดประตู
“เด็กบ้า กล้าที่จะหลอกพี่ดี๋ชิงโถงคนนี้เหรอ โกหกฉันให้ไปเลือกกระเป๋า(ออกเสียงเบา) ฉันคิดว่าจะเลือกซื้อสาวน้อยคนไหนที่นายอยากจะแช่น้ำด้วยหรอก(คำพ้องเสียง เผ้า /การเล่นคำ)!”
“มีพี่ที่สวยขนาดนี้ ผมก็ไปเลือกแช่กับสาวพวกนั้นทำไม ตาของผมก็ไม่ได้ตาบอด ในโลกนี้ไม่มีใครที่สามารถเปรียบเทียบกับพี่ชิงโถง ของผมได้ “
ดี๋ชิงโถง เอื้อมมือเล็ก ๆ ของเขาแล้วบีบที่แก้มของผม “นายนี่น้า นายนี่น้า, ปากจะหวานไปไหน พี่คนนี้จะทำให้นายหวานจนตายไปเลย ไม่สนละ วันต่อไปนายต้องให้พี่ชิมลิ้นนี่นะ อยากรู้เหมือนกันว่าทำมาจากอะไร ทำไมถึงได้หวานขนาดนี้”
ผมมองลงไปที่กระโปรงของเธอ “ได้เลย และผมจะทำให้พี่ได้ขึ้นสวรรค์”
เมื่อพี่แกทำท่าจะตี ผมก็รีบคว้ากุหลาบจากเบาะหลังและวางไว้ข้างหน้าผมและยื่นให้เธอ “นี่ครับ ดอกไม้ที่สวยที่สุดมอบให้กับชิงโถงที่สวยที่สุด นี่คือจุดประสงค์หลักเพียงอย่างเดียวที่ผมมาที่นี่ในวันนี้”
เห็นได้ชัดว่าช่อกุหลาบนั้นไม่แพงในสายตาของดี๋ชิงโถง แต่มันกลับมีความสำคัญต่อเธอมาก
“นายซิ่งมาหาฉันกว่าสองร้อยกิโลเมตรเพื่อส่งดอกไม้ให้ฉันแค่นี้เนี่ยนะ?”
“อ่า จริงๆแล้วตอนที่ผมวางสายจากคุณก็ได้เจอร้านนี้พอดี แล้วฉันคิดว่าดอกไม้ที่สวยงามนั้นมีให้เฉพาะพี่ชิงโถงคนสวยเท่านั้น และจากนั้นผมก็ซื้อให้คุณโดยที่ยังไม่ได้กินอะไรมาเลย นี่ไงเห็นไหมผมยังกินไม่เสร็จเลย!”
ดี๋ชิงโถงเหลือบมองครึ่งแฮมเบอร์เกอร์ที่ถูกกัดไปครึ่งหนึ่งบนแผงหน้าปัดรถผม แล้วสูดดมดอกกุหลาบในมือของเธอ จากนั้นในดวงตาขนาดใหญ่ที่สวยงามนั้นก็มีน้ำใส ๆเกิดขึ้น และไหลลงมาอาบที่แก้ม
ผมที่กำลังดื่มน้ำอัดลมอยู่ อดไม่ได้ที่จะสำลักเมื่อเห็นฉากนี้“ พี่ชิงโถง ดอกไม้ของผมมันไม่มีค่าพอที่พี่จะร้องไห้เลยสักนิด ต่อให้เป็นสาวๆก็คงไม่ร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นเด็กแบบนี้น่า! ”
ดี๋ชิงโถง ดึงกระดาษทิชชู่ออกมาและเช็ดน้ำตาของเธอออกไป “นายจะไปรู้อะไร”
“เมื่อตอนที่อายุสิบห้าเกือบสิบหกปี ฉันฝันมาตลอดว่าจะมีคนมอบช่อกุหลาบให้ฉัน และฉันเชื่อมั่นว่าสามีในอนาคตของฉันจะมอบช่อกุหลาบให้ฉัน แต่กลับกลายเป็นว่าฉันคิดผิด ตอนนี้ฉันมีเงิน มีรถยนต์ บ้าน สามี และแม้แต่ผู้ชาย เด็กในสต๊อกหล่อ ๆล่ำ ๆหลายสไตล์ก็ไม่ขาดมือ … ”
“ฉันมีทุกอย่าง แต่นายอาจไม่เชื่อ ฉันไม่เคยได้รับดอกกุหลาบเลย แม้แต่ดอกเดียว และทุกวันวาเลนไทน์เมื่อออกไปข้างนอก ก็เห็นสาวน้อยสาวใหญ่ที่ถือดอกกุหลาบ และแม้กระทั่งป้าบางคนก็มีดอกกุหลาบอยู่ในมือเลย แต่ฉันกลับไม่ได้อะไร จนมันทำให้ฉันจะไม่อยากออกไปในช่วงใกล้เทศกาลวันวาเลนไทน์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ”
ดี๋ชิงโถงได้ระบายมาเยอะพอสมควร เธอทำให้ผมเข้าใจความจริงอยู่ข้อหนึ่ง นั่นก็คือไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะประสบความสำเร็จได้อย่างไรไม่ว่าจะทรงพลังแค่ไหน แต่เธอก็ยังคงเป็นผู้หญิงความฝันฝังอยู่ในใจของเธอเมื่อเธอยังเด็ก และมันทำให้เธอมีความสุขมากกว่าซื้อโลกทั้งใบให้เธอเสียอีก
แต่ความฝันของเธอนั้นอาจจะดูต่ำไป ถ้าเป็นแหวนสักวง หรือมีคนมาคุกเข่าขอเธอแต่งงานก็ว่าไปอย่าง แต่สิ่งที่ทำให้เธอดีใจกลับเป็นกุหลาบช่อไม่ใหญ่มากที่เธอถืออยู่ในมือ
เธอจูบผมอย่างดุเดือด “เสี่ยวเฟิง พี่จะไม่พูดอะไรมาก ต่อไปนี้ถ้าเธอต้องการอะไรฉันก็จะหามาให้ ต่อให้ตายไปก็ยังจะช่วยเธอ”
คำสาบานนี้ ฟังแล้วดูเข้าใจง่าย แต่ความหนักแน่นและน้ำหนักของมันเป็นสิ่งที่ผมไม่เข้าใจในตอนนี้
“คุณต้องการอะไร ตอนนี้ผมพอจะช่วยอะไรคุณได้บ้าง?”
“นายคิดว่าไงล่ะ”
พี่แกดูเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา ตอนนี้ถ้าผมมีเฮลิคอปเตอร์สักลำ คาดว่าเธอจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อสนองผม
แต่สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่เครื่องบินเฮลิคอปเตอร์ แต่สิ่งที่ผมต้องการคือเธอไม่สามารถจากผมไปได้
“ผมอยากไปเล่นน้ำทะเลแล้วล่ะ ไปด้วยกันไหม”
หัวใจของดี๋ชิงโถงหวิว ๆ และพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สังเกตเห็นได้จากการแสดงออก และน้ำตาที่ไม่ไหลลงมาอาบแก้มไม่หยุดของเธอ
“เสี่ยวเฟิงขอบคุณนายมาก ๆ นะ”
