บทที่ 24 อย่ามาลวนลามกับพี่
ลู่ปู้หนาน ได้ซ่อนใบหน้าที่อวบอิ่มของเธอภายใต้ผมดำสลวย เพื่อเป็นการปิดบังซ่อนเร้นความเขินอายของเธอ
คำพูดที่ผมได้ชมเธอไปนั้น ทำเอาลู่ปู้หนาน หนีบขาของเธอจนแน่น ดูจากท่าทางของเธอ ผมรู้ว่าตอนนี้เธอตื่นเต้นมากแค่ไหน
ดังนั้นผมจึงยื่นมือไปลูบที่ผมของเธอเบา ๆ ถ้าหากต้องใช้สุภาษิตคำว่างดงามสดใสไร้มลทินผมคงขอเลือกใช้คำนี้กับเธอ เพราะคงไม่มีใครที่จะเหมาะสมไปมากกว่าเธอ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา ไม่ว่าจะเป็นนิสัยใจคอ ไม่ว่าจะเป็นความคิดเธอ เหมือนกับเพชรเม็ดงามเม็ดที่ไร้มลทินเม็ดหนึ่งเลย
ผมดูออกอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังปิดตาจี๋ ขนตายาวงอนนั้นได้เคลื่อนไหว เหมือนกับความรู้สึกที่ตื่นเต้นของปู้หนาน บวกกับสิ่งที่เธอได้รอคอยในตอนนี้
หลังจากนั้นผมก็ไม่รอช้าที่จะประทับริมฝีปากของผม ลงบนปากอวบอิ่มอมชมพูของเธอ ลมหายใจเธอเร่าร้อนอย่างเห็นได้ชัด และตัวเธอก็ได้สั่นเล็กน้อย ความรู้สึกตื่นเต้นที่เหมือนคลื่นทะเลของเธอ ผมก็สัมผัสและรับรู้ได้
และเพื่อไม่ให้เป็นการเลยเถิดมากกว่านี้ ผมก็ได้ถอนจุมพิตจากปากของเธอ
“ขอโทษด้วยครับ คุณสวยมากจริง ๆ ผมเลยอดใจไม่ไหว ขอโทษอีกครั้งครับ”
ลู่ปู้หนาน ก็ได้ลืมตาขึ้น แววตาของเธอนั้นไม่ได้เป็นประกายเหมือนกับตอนแรก แต่แววตาของเธอตอนนี้ดูเลือนรางเหมือนกับพลุ หรือคนที่กำลังลุ่มหลงอยู่กับอะไรบางสิ่ง
“ไม่…ไม่เป็นไรเลย คือฉะ…ฉันก็อดใจไม่ไหวเหมือนกัน………”
ลู่ปู้หนาน พูดด้วยความเขินอาย ก้มหน้าและเอามือทั้งสองข้างถูบนเสื้อของเธอ และผมก็ได้มองผ่านช่องว่างที่ผมของเธอไปนั้น ก็ได้เห็นใบหน้าที่แดงฉ่าของเธอ บนหน้านั้นเต็มไปด้วยความอายและความหวาน และความรู้สึกภูมิใจเหมือนโจรที่ขโมยของได้สำเร็จ
และเห็นได้ชัดว่าความภูมิใจนี้คือการที่เธอแอบจูบกับแฟนของหยู่ถิงพี่สาวของเธอ
และผมก็ไม่ได้เต๊าะเธอไปมากกว่านี้ ผมได้สอนเธอขับรถต่อ และลู่ปู้หนาน ก็ไม่ได้เกร็งอีก เธอขับรถได้ผ่อนคลายมากกว่าตอนแรก
ผมเชื่อว่า ผมในตอนนี้ก็คือรถในสายตาเธอเมื่อก่อน เธอรู้สึกถึงความตื่นเต้น และเมื่อเธอได้ทำความรู้จักกับผมมากกว่านี้เธอจะรู้ว่า ผมก็คือรถคันนี้ และเธอไม่ได้เข้มแข็งขึ้นเพราะการโน้มนำของผม
หลังจากที่หัดรถกันเสร็จแล้ว ผมก็เตรียมไปกินอาหารค่ำกับลู่ปู้หนาน แต่เธอก็ได้ปฏิเสธไปด้วยความนุ่มนวลและเกรงใจ เพราะคืนนี้พ่อแม่ของเธอนั้นกลับมารับประทานอาหารที่บ้าน พ่อแม่ลูกต้องกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน เธอคงไปกับผมไม่ได้
ตอนที่ผมขับมาได้ครึ่งทางนั้น ก็มีสายเข้ามาจากเจีจางหงหวู่ เธออยากพบผม
ผมเลยรีบขับตรงไปคาราโอเกะดี้เล่สิงซิงและได้เจอกับเจอกับใบหน้าที่คุ้นเคยได้ลงจากรถมาเซราติสีแดง
วันนี้พี่แต่งตัวสวยมาก ชุดเสื้อกุดสีขาวที่รัดพอดีกับสัดส่วนของเธอ มันทำให้เอวของพี่ดูขอดสวย และกระโปรงสีขาวเหมือนหางปลาของพี่ ทำให้เห็นช่วงบั้นท้ายชัดเจนมากโดยเฉพาะเสื้อครึ่งสีดำที่อยู่ใกล้กับร่างกาย-เสื้อเจาะแบบฝังไหมดูรวมๆแล้วเต็มไปด้วยสิ่งล่อไอเข้ เอ้ย ล่อใจที่ดี!
ผมนั้นเอาแต่จ้องพี่ ส่วนพี่จางหงหวู่ก็จ้องมาที่รถผม
“รถไม่เลว เหมาะกับเธอดี ดูพาล โหด แต่ไม่เหมาะกับสาวไฮโซยุคนี้หรอกนะพวกหล่อนน่าจะชอบหน้าตัวเมียแบบโอปป้าเกาหลีพวกนั้นมากกว่า”
ระหว่างที่เดินไป พี่ก็ติชมไป
“แต่เธอเลือกได้ถูกทางแล้วล่ะ เธอไม่จำเป็นจะต้องไปเปลี่ยนตัวเองเอาใจพวกเธอ เพราะนั่นเหมือนกับพวกขายเนื้อเกรดต่ำเค้าทำกัน เธอต่างหากต้องเป็นฝ่ายพวกนั้นมาเปลี่ยนแปลงเพื่อเธอ ต้องทนและรับตัวตนของเธอได้”
สิ่งที่พี่ได้พูดมาทั้งหมดนั้น ผมก็ได้รับฟังแล้วนำไปใช้ตลอด เพราะนี่ล้วนมาจากประสบการณ์โดยตรงของพี่เขาล่ะ
เมื่อมาถึงออฟฟิศแล้ว พี่ก็ได้ถอดชุดคลุมออก เหลือเพียงแค่เสื้อดำข้างในที่รัดร่างอวบอิ่มของพี่ไว้
ผมคงไม่สามารถสรรหาคำไหนมาบรรยายเรือนร่างที่เซ็กซี่ของพี่ได้ จึงขอเล่าเรื่องต่อไปนี้เพื่อเป็นการการันตีความยิ่ง !ใหญ่! แล้วกัน แค่มองพี่ไอนั่นผมก็แข็งไปหมดแล้ว แถมมันยังมันห้ามไว้ไม่หยุดอีกด้วย และระหว่างที่พี่เดินผ่านผมไปนั้น มือของผมมันก็เริ่มทำงานลูบไล้ไปทั่วจนถึงที่หวงห้าม และพี่ก็ได้ตีผมเหยาะๆ ทำเอาผมรู้สึกผิดและตื่นจากห้วงนั้น
“กินมารึยังล่ะ?”
“ยังเลยครับ และเกรงว่าผมจะกินไม่ลงแล้วด้วย เพราะตอนนี้ในหัวของผมนั้นเต็มไปด้วยพี่”
จางหงหวู่ยิ้มเยาะ “อย่าหวัง วันนี้ฉันเลี้ยงนายเอง”
จากนั้นพี่ก็เปิดประตูด้านข้างของออฟฟิศออก
ผมคิดมาตลอดว่าห้องข้างๆนั้นน่าจะเป็นห้องเก็บเอกสาร ไม่ก็ห้องเก็บของ หรือไม่อย่างน้อย ๆน่าจะเป็นห้องน้ำ ผมถึงจะได้รับง่ายหน่อย แต่ที่ไหนได้ผมคิดผิด มันเป็นแค่ห้องครัว เป็นแค่ห้องครัวจริง ๆ!
พี่ได้หยิบเนื้อและผักออกมาจากตู้เย็น และพี่ก็ให้ผมเป็นลูกมือช่วยเด็ดผัก หั่นเนื้ออีกแล้ว
จางหงหวู่ได้เปิดเตาไฟฟ้าเตรียมจะผัดเนื้อ แต่สำหรับผมนี่มันเหมือนเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ พี่เหมือนนางฟ้านางสวรรค์มาทำงานบ้านบนดินธรรมดา
ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ แค่มันไม่เหมาะกับพี่เลย แต่พี่ก็ตั้งอกตั้งใจทำอาหาร และอาหารง่ายๆสองอย่างก็เสร็จพร้อมเสิร์ฟ พวกเราล้างมือเตรียมที่จะกินข้าวกัน
“ตอนนั้นยังบอกอยู่เลยว่ากินไม่ลง ดูตอนนี้สิ รีบจุกเหมือนใครจะมาแย่งกิน ถ้าเธอบอกว่ากินได้เยอะขนาดนี้ ฉันจะได้ทำเพิ่มอีกสักสองเมนู”
พี่บ่นไปก็ยิ้มไป ผมก็ยิ้มด้วย”ก็อาหารที่พี่ทำมันอร่อยมากนี่นา พี่ก็สวย อาหารก็อร่อย”
คำพูดที่มีเลศนัยแบบนี้ คนอย่างจางหงหวู่หรือจะฟังไม่ออก ว่าเฉินเฟิงจะสื่ออะไร
“ปากของเธอมันจะพาเสียเปรียบรู้ไหม แน่นอนว่าคำพูดหวาน คำพูดซึ้งๆสาวน้อยสาวใหญ่ที่ไหนบ้างไม่ชอบ แต่….อาหารจานนี้รสชาติมันก็ไม่ได้พิเศษอะไร อาหารที่ทำบนเตาไฟฟ้ารสชาติจะไปสู้อาหารที่ทำบนเตาฟืนได้ยังไงล่ะ ไม่ดีใช่มั้ยล่ะ เพราะงี้อาหารที่ฉันผัดมันไม่ได้หอม และแน่นอนว่า เชฟที่ร้านอาหารทำได้อร่อยกว่านี้เยอะ”
“พี่ งั้นต่อไปผมขอมาอยู่กับพี่ได้ไหม ผมจะได้กินอาหารที่พี่ทำทุกวัน เหมือนผมจะติดรสฝีมือพี่เข้าแล้วล่ะ ไม่ได้ประจบนะ ผมพูดจากใจจริง ๆ
จางหงหวู่ยิ้มอย่างพราวเสน่ห์ ยิ้มจนคิ้วติดกัน “งั้นตอนอายุไม่ถึงสี่สิบก็ต้องเตรียมหายาบำรุงแล้วล่ะ เพราะถึงตอนนี้ฉันของรีดเธอจนแห้งแน่”
“ผมยินยอมผมยินยอมที่จะพลีกายให้พี่ นอกจากพี่แล้วผมก็ไม่อยากนอนกับหญิงยื่น ไม่งั้นให้เชือดให้เป็ดกินเลย!”
“ไสหัวไปให้พ้น อย่าคิดจะมายวนยามกับพี่!”
แน่นอนว่าพี่ไม่ได้คิดมากกับคำพูดล้อเล่นจากผม หลังจากที่ดุใส่ พี่ก็กลับมายิ้มและพูดปกติเหมือนเดิม
“ถึงคราวที่เธอต้องย้ายบ้านอย่างจริงจังแล้วล่ะ ฉันมีห้องว่างห้องนึง นาน ๆถึงจะไปพักที่นั่น เธอก็ย้ายไปพักที่นั่นก่อน แบบนี้จะได้หนีจากหยู่ถิงได้ ไกล ๆ”
“พูดถึงหยาวเซียว นายจะทำอะไรกับเธอก็ได้ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ และเธอต้องจำไว้ให้ขึ้นใจอย่างหนึ่งว่า เธอยอมเค้าเพราะไม่ใช่ต้องการสนองความต้องการของเธอเอง แต่เป็นเพราะนายอยากลิ้มรสความงามจากเธอ ไม่ใช่แค่หยาวเซียวนะ ฉันหมายถึงผู้หญิงทุก ๆคน รวมถึงฉันเอง
พูดถึงในองค์กรเราแล้ว นายน่ะเปรียบเสมือนราชา และนางสนมแบบฉันก็แค่คนที่นายนั้นเมตตา”
ผมพยักหน้ารับ เพราะเข้าใจเจตนาของพี่ “พี่วางใจได้เลย ผมจะไม่ยอมเลื่อนยศให้พวกนั้นขึ้นมาเป็นฮองเฮาอย่างแน่นอน ก็เหมือนกับหยู่ถิงในตอนนี้ แต่ว่า ผมมีพี่ พี่คอยนำผมอยู่ข้างหน้าเสมอ และผมก็ไม่สามารถเป็นราชาไปได้ตลอด และถ้าในวันที่พี่นั้นได้แก่ตัวไป พี่ก็ยังเป็นพี่คนดีของผม”
จู่ ๆ พี่จางหงหวู่ก็จ้องผม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และยากที่ผมจะหยั่งรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดของพี่ แต่ทว่า……มันเหมือนกับมีขาเรียวสวยที่อยู่ภายใต้ถุงน่องที่ขาดเป็นรู วางลงบนท่อนล่างของผมอย่างนุ่มนวล
