บทที่ 147 ฉันอยากอยู่เงียบๆ
เห็นได้ชัดเจน ผางเจี้ยนจูนนั้นมีเจตนาฆ่า ตอนนี้นอกจากหยู่เสี้ยงเฉียนแล้ว คิดว่าคงไม่มีใครที่จะห้ามความคิดที่จะฆ่าผมของเขาได้
แต่ว่าผมนั้นไม่ได้กลัวเลยสักนิด อย่างน้อยพอผมตาย จะได้ไม่ต้องกังวลว่าจางหงหวู่จะถูกเขาขู่บัง
คับ นอนกับมันไอ้ระยำนั่น หยามเกียรติไอ้ระยำนั่นมันสักหน่อย
แต่ทว่า ตอนที่บอดี้การ์ดเดินไปทางหยู่ถิงเตรียมจะไปจับเธอมัดนั้น หยู่ถิงออกตัวไปก่อนพวกขาก้าวหนึ่ง หยิบมีดที่เคยคุกคามผมมาก่อนขึ้นมาจากพื้น จากนั้นกดไปที่ลำคอขาวของตัวเธอเอง
เธอลงมืออย่างแน่วแน่ ดังนั้นขนาดเพิ่งจะสัมผัสเท่านั้น ก็มีเลือดสดสีแดงเข้มไหลออกมา ค่อยๆหยดลง เปื้อนเลอะไปที่เสื้อนอกตัวเล็กสีขาวตัวนั้นของเธอ สีแดงเหมือนกับดอกกุหลาบที่สวยหยาดเยิ้ม
“ถิงถิง ถิงถิงเธอทำอะไรลงไป แกรีบวางมีดลงเลยนะ ฟังลุงปาอีก่อนนะ รีบวางลงก่อน!”
ผางเจี้ยนจูนมองหยู่ถิงแบบนี้ คงจะร้อนรนมากทีเดียว
หยู่ถิงยังไงก็ไม่ยอมฟัง “ปล่อยพวกเขาซะ ลุงปาอี ฉันอยากให้ลุงปล่อยพวกเขา ไม่อย่างนั้นฉันจะตายต่อหน้าลุง ฉันตายแล้ว พ่อฉันยังไงก็จะฆ่าล้างบางครอบครัวลุงแน่นอน!”
“ถิงถิง ถิงถิงเอ๋ย ถิงถิงของฉัน!” ผางเจี้ยนจูนนั้นอายุก็มากแล้ว กระทืบเท้าบนพื้นด้วยความโมโห “ฉันเป็นลุงปาอีของเธอนะ เธอไม่ควรจะมาบีบฉัน เธอไม่ควรจะมาบีบฉัน แกดูรอยแผลที่คอฉันสิ ไอ้เด็กหนุ่มระยำนั่นเอาปลายปากกามาแทงฉัน มันจะฆ่าฉันนะ!!! ”
“ฉันไม่สนหรอก ลุงปล่อยพวกเขาไป ทั้งหมดทุกคนเลิกรากันซะ ทุกคน!!!”
แผดเสียงตะคอกออกมา คอสีขาวของหยู่ถิงเลือดไหลออกมามากยิ่งขึ้น
“ปล่อย ปล่อยปล่อยปล่อย ฉันจะไปจากที่นี่ ฉันจะพาคนออกไป แกรีบไปโรงพยาบาล รีบไปโรงพยาบาลเร็วๆเข้า……”
สุดท้าย การข่มขู่โดยใช้ชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันของหยู่ถิง ผมกับจางหงหวู่เลยโชคดีหลีกหนีพ้นภัยได้อีกครั้ง
หยู่ถิงทิ้งมีดลง ผมรีบเข้าไปประคองเธอ จางหงหวู่นั้นไปหยิบเสื้อนอกมาห่อปกป้องคอของหยู่ถิงไว้
แต่ชั่วพริบตาจางหงหวู่ก็ถูกหยู่ถิงผลักอย่างแรงจนล้มไปกองกับพื้น
“คุณช่วยออกห่างจากเฉินเฟิงไปไกลๆหน่อยได้มั้ย ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เฉินเฟิงจะไปเอาปากกามาแทงผางปาอีได้ยังไง คุณยินดีจะไปปล่อยน้ำกามกับใครที่ไหนก็ไป ฉันแค่ขอร้องให้คุณไสหัวไปไกลๆหน่อย ไม่ต้องมาทำให้เฉินเฟิงลำบากอีก!”
“หยู่ถิง!!!”
ผมระเบิดเสียงด้วยความโมโหออกมา จากนั้นก็รีบไปพยุงจางหงหวู่ขึ้นมา
จางหงหวู่ลุกขึ้นแล้วหันมายิ้มให้ผม สัมผัสลูบบาดแผลที่หน้าผากของผม จากนั้นน้ำตาก็เริ่มท่วมท้นออกมา จะหยุดก็หยุดไม่อยู่
ตอนผมตามมาถึงทางหลวง เธอก็ขับรถของผมไปหลายร้อยเมตรแล้ว เหลือแค่เพียงเงาลางๆ
ผมหันหัวไปมองหยู่ถิงตรงข้างแม่น้ำ เธอนั่งยองๆกอดศีรษะร้องไห้ ‘ฮือฮือ’อยู่
เธอร้องไห้จนใจของผมอ่อนยวบ การกระทำของเธอนั้นก็กวนใจผมจนอ่อนไหว แต่สุดท้าย ผมก็ลงไปที่ข้างแม่น้ำ จะช่วยพยุงเธอ จากนั้นบนหน้าก็ถูกตบแรงๆฉากใหญ่
“ฉันยอมได้ที่คุณจะขึ้นเตียงกับปู้หนาน จะไปกลัวว่านั่นเป็นครั้งแรกของฉันทำไม แต่ว่าทำไมคุณต้องไปยุ่งกับจางหงหวู่ด้วย ไอ้จิ้งจอกยั่วสวาทนั่นมันสวยนักหรือไง? หรือว่าฉันกับปู้หนานสองคนยังเทียบไม่ได้กับเขาคนเดียว?!”
หยู่ถิงยังคงร้องไห้ต่อไป ผมไม่มีอะไรจะพูด ในใจผมนั้นอึดอัดเหมือนมีไฟอยู่ในท้อง
ตรงไปบังคับอุ้มเธอขึ้นมา พาไปที่รถของเธอที่อยู่ตรงข้างทาง จากนั้นก็ยังคับเธอขึ้นรถ ขับรถพาเธอไปโรงพยาบาล
ตลอดทางเธอเอาแต่ร้องไห้ ร้องจนใจผมสับสนวุ่นวายไปหมด มองรถแต่ละคันที่อยู่ฝั่งตรงข้ามขัดหูขัดตาไปหมด หลายครั้งที่ผมทนไม่ได้อยากจะขนกระแทกพวกเขานัก
แต่สุดท้ายผมก็ยังทนเรื่องร้อนรนนี้ได้ พาเธอไปถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
ในโรงพยาบาล คุณหมอช่วยผมและหยู่ถิงพันแผลปิดไว้
“พวกคุณสองคนมีปากเสียงกันรุนแรงจริงๆเลยนะ ตอนนี้ยังเด็กอยู่เลย แต่มันช่าง……เฮ้อ!”
ไม่มีใครอธิบายใดๆ พันแผลเสร็จเรียบร้อย ผมพาหยู่ถิงกลับมาที่รถ
“คุณรู้เรื่องที่ผมแทงผางปาอีเพราะว่าจางหงหวู่ได้ยังไง คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ตรงแถวแม่น้ำ”
เปิดหน้าต่างรถ ผมจุดบุหรี่มาหนึ่งมวน
หยู่ถิงตอนนี้อารมณ์สงบไปเยอะแล้ว เสียงของเธอมาจากด้านหลัง
“รวมถึงเรื่องในวัด เหตุการณ์พวกนั้นที่ห้องประชุมดี้เล่สิงซิง ทั้งหมดลุงดงเป็นคนบอกฉันเอง ส่วนตรงแม่น้ำ เอาตรงๆมันเป็นเรื่องบังเอิญ ระหว่างทางฉันเห็นรถของคุณอยู่ตรงนั้น ฉันก็เลยลงจากรถ”
ผมยังมีโชคอยู่บ้างจริงๆ โชคดีที่วันนี้ไม่ได้ขับรถSantanaพร้อมพังคันนั้นของหลิวทงมา ไม่อย่างนั้นผลที่ได้คงจะอันตรายเป็นอย่างยิ่ง
พอนึกถึงเรื่องที่จางหงหวู่ถูกผางเจี้ยนจูนข่มขู่ ผมนั้นก็โมโหขึ้นมา แต่ครั้งนี้ยังไงก็ต้องขอบคุณหยู่ถิงเป็นอย่างมาก ผมเลยจะกล่าวขอบคุณ
แต่เธอดันพูดกับผมว่า “คุณควรจะรู้นะ ว่าสิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่คำขอบคุณจากคุณ”
“ผมรู้ว่าคุณอยากได้ใจของผม แต่ว่าในใจของผมมีคุณอยู่ในนั้นอยู่แล้ว”
“งั้นใจของคุณคงจะถูกใช้อย่างมีประโยชน์เต็มที่เลยสินะ ขอถามหน่อยเถอะว่าฉันเนี่ยอยู่ห้องหัวใจซีกซ้าย หรือห้องหัวใจซีกขวา? ปู้หนานล่ะอยู่ห้องไหน? จางหงหวู่ล่ะ? แล้วอีกห้องหนึ่งให้ใครอยู่?”
ฉันได้ยินคำพูดของหยู่ถิงที่แฝงไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยัน แต่ว่าไม่รู้จะเอ่ยปากอะไรออกไป ก่อตั้งประเทศมาหลายสิบปีแล้ว ตั้งแต่ปี49ขนาดปราบผีปีศาจก็ไม่อนุญาตไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นับประสาอะไรกับการยกเลิกผัวเดียวเมียหลายคน อีกทั้ง ผู้หญิงที่ผมหามานั้นแต่ละคนมีภูมิหลังแกร่งกว่าผมมาก พวกเธอประกาศใช้เมียเดียวหลายผัวน่าจะเหมาะสมกว่า
บรรยากาศเงียบงันอยู่ซักพัก บุหรี่ที่จุดในมือนั้นเผาไหม้เกือบจะหมด ผมถึงสะบัดขี้บุหรี่ ค่อยๆเอ่ยปากออกมาช้าๆ
“ถึงแม้ตอนที่รู้จักกันจะมีความเข้าใจกันอยู่บ้าง แต่จากนั้นจางหงหวู่ก็ดีกับผมมาโดยตลอด หลายๆอย่างก็เป็นเธอเนี่ยแหละที่ช่วยเหลือผม แม้ว่าแต่ก่อนฐานะทางสังคมของเธอจะไม่สะอาด แต่ถ้ามีทางรอดแม้เพียงจุดเล็กๆ ใครกันจะยอมเดินทางแบบนั้นกัน? ผมเช่นกัน จางหงหวู่ก็เช่นกัน”
“ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่สามารถทิ้งเธอได้ ผมไม่สามารถเป็นเด็กอกตัญญูแบบนั้นได้!”
หยู่ถิงร้องไห้เต็มไปด้วยน้ำตา “แล้วฉันล่ะ ฉันไม่ดีกับคุณเหรอ?”
“ดี คุณดีกับผมแน่นอน แต่การที่คุณดีกับผมนั้นมันไม่ได้รวมถึงว่ามีบุญคุณอะไรต่อกัน ดังนั้นผมเลยชอบคุณด้วยใจจริง ดังนั้นตอนที่ลู่หย่าฉีจะมาจัดการคุณ สิ่งแรกที่ผมคิดออกก็คือต้องช่วยคุณ ถิงถิง ในใจของผมคุณเป็นคนที่มีความสำคัญมากนะ คุณควรจะรู้เอาไว้”
“ไม่ว่าจะเป็นคุณก็ดี ปู้หนานก็ได้ จางหงหวู่ก็ช่าง พวกคุณแต่ละคนเป็นส่วนที่ขาดไปไม่ได้ในช่วงชีวิตของผม คุณสามารถพูดได้ว่ารักผมแบบพี่น้อง ผมก็ไม่ปฏิเสธ แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ชอบพวกคุณ ขาดพวกคุณคนไหนไปสักคน ผมนั้นก็ไม่รู้สึกมีความสุขหรอกนะ รู้สึกว่าชีวิตนี้ไม่สมบูรณ์……”
ช่วงบ่ายนี้ ผมพูดไปมากมายในรถ รวมถึงเรื่องครอบครัวของจางหงหวู่ ประสบการณ์ที่เธอได้พบเจอ เรื่องที่ผมพาเธอกลับบ้านในวันไหว้พระจันทร์ เรื่องที่ไปเป็นเพื่อนเธอเซ่นไหว้ครอบครัว มากมายมากมาย เล่าเรื่องราวต่างๆในเธอฟังไม่เว้นแม้แต่เรื่องเดียว
ตั้งแต่เริ่มจนจบหยู่ถิงไม่ได้พูดอะไรออกมา ตอนแรกเอาแต่ร้องไห้ จากนั้นก็เริ่มอยู่ในความเงียบ จนกระทั่งท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำ
“คุณส่งฉันกลับบ้านล่ะกัน ฉันอยากกลับบ้าน”
สุดท้ายหยู่ถิงก็เอ่ยปากออกมา และการเอ่ยปากของเธอนั้นทำให้ผมสัมผัสได้ถึงคำศัพท์คำหนึ่งออกมา คำนั้นเรียกว่า ‘บาดเจ็บ’
สัตว์ตัวน้อยที่บาดเจ็บก็จะกลับรัง คนที่บาดเจ็บ ก็ยินดีที่จะกลับบ้านของตัวเอง
ผมรู้ หยู่ถิงต้องการความสงบ ดังนั้นผมไม่พูดอะไรมากอีก ขับรถตรงไปส่งเธอกลับบ้าน
จอดรถที่ประตูบ้านของเธอ ผมลงจากรถ เธอก็ลงจากรถ
จากสิ่งที่เข้าใจไม่ตรงกันทั้งหมด ผมจูงมือเธอ เธอหยุดชะงักไปหลายวินาทีแล้วดึงมือกลับ สุดท้ายนั่งที่นั่งคนขับขับรถเข้าไปที่ลานบ้าน ปิดประตูใหญ่ลง
ทางด้านหยู่ถิง มีเรื่องสนทนาชั่วคราว ผมเริ่มกังวลฝั่งของจางหงหวู่
เรียกรถออกจากบ้านหยู่ถิงแล้ว ผมก็โทรศัพท์ไปหาจางหงหวู่
โชคดีที่เธอไม่ได้ปิดเครื่อง และไม่ตัดสาย ยิ่งไปกว่านั้นฟังน้ำเสียงแล้วยังคงสงบนิ่ง เพียงแต่ขาดความอบอุ่นเหมือนแต่ก่อน
ผมพูดว่าผมอยากไปดี้เล่สิงซิงหาเธอ แต่เธอปฏิเสธ
“เสี่ยวเฟิง ช่วงนี้พวกเราอย่าเพิ่งเจอกันเลยนะ ฉันอยากอยู่เงียบๆ”
ผมเองก็อยากอยู่เงียบๆ แต่ว่าไอ้ที่เรียกว่าเงียบๆของผู้หญิงเนี่ยมันหายากอย่างงั้นเหรอ!!
