บทที่ 146 นอนกับเขาต่อหน้าฉัน
ผางเจี้ยนจูนสั่งการกับบอดี้การ์ดลูกน้องของเขาด้วยเสียงเฉียบขาด ผมไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจะขู่ผมหรือยังไง สรุปแล้ว ผมคิดว่าการพูดคุยกับคนประเภทนี้นั้นมีประโยคหนึ่งที่แสดงออกมาได้ดีทีเดียว ‘ ล้อเล่นกับชีวิต’
ผมพูดกับจางหงหวู่“เมียจ๋า พวกเราไม่จำเป็นต้องมานับสามอะไรพวกนี้ให้ยุ่งยากหรอกจะ ตอนนี้คุณก็ยิงกระสุนออกไปที่ผางปาอีให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลยดีกว่า ยิงเสร็จแล้วเขามันก็แค่ไอ้โง่ที่ตายไปแล้ว ไม่มีอะไรมากมาย แค่พวกเราได้ไปโลกหน้าพร้อมๆกันเท่านั้นเอง”
ผางเจี้ยนจูนชูนิ้วโป้งมาทางผม “ไอ้เจ้าหนุ่ม แกมันแน่!”
ฟังจากน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราดของผางเจี้ยนจูน เขาเหมือนว่าจะยอมแล้ว
แต่ความเป็นจริงนั้นเขาไม่ได้ยอมในตอนท้าย และยังหัวเราะด้วยใบหน้าเสียสติไปทางจางหงหวู่
“หงหวู่ ถ้าคุณยังไม่ยิงออกมา ฉันจะนับแล้วนะ สาม!”
มือที่จับปืนอยู่นั้นของจางหงหวู่สั่นระริก เห็นได้ชัดว่าแสดงออกมาว่าภายในใจของเธอนั้นมีความตึงเครียดมากแค่ไหน
“สอง!”
มองชัดเจนเลยทีเดียว มือที่สั่นของจางหงหวู่นั้นสั่นรุนแรงเข้าไปอีก และนิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกปืนนั้นก็ซีดขาวมาก
ผมมีความกังวลอยู่ ตอนนี้ผางเจี้ยนจูนสามารถแย่งปืนได้อย่างฉับพลัน จากนั้นก็จับเธอไว้ในกำมือได้
เพียงแต่ผางเจี้ยนจูนนั้นไม่ได้ลงมือ แต่กลับกลายเป็นว่าสีหน้าเสียสติของเขารุนแรงมากยิ่งขึ้น
“หงหวู่ แกยังไม่ฆ่าฉันอีก แกคงจะไม่มีโอกาสนั้นแล้วนะ……”
ตอนที่ผางเจี้ยนจูนเตรียมที่จะเปิดปากตะโกน ‘หนึ่ง’ออกมานั้น จางหงหวู่ก็หยุดสั่น
ทันทีทันใด ปืนที่อยู่ในมือของเธอตกลงบนพื้น คนคนหนึ่งนั่งยองๆลงบนพื้นกุมหัวร้องไห้
“ฉันไม่ได้กลัวตายหรอกนะ แต่ว่าฉันไม่อยากตายไปพร้อมกันกับแกหรอก……”
การเดิมพันด้วยชีวิตครั้งนี้นั้น สุดท้ายแล้วผางเจี้ยนจูนก็เป็นฝ่ายชนะ ดังนั้นเขาเลยหัวเราะออก หัวเราะเย้ยหยันอย่างได้ใจ
ผมเงยหน้าไปมองท้องฟ้า ก้อนเมฆสีขาว ท้องฟ้าสีคราม ลมพัดเอื่อยเบา อากาศช่างดีอะไรอย่างงี้ เพียงแต่ว่าครั้งนี้เหมือนจะยังไม่ได้จบจริงๆ
จากนั้นไม่นาน ผางเจี้ยนจูนก็หยุดหัวเราะเสียงดัง จางหงหวู่เองก็หยุดร้องไห้เช่นกัน
เธอลุกขึ้นมาปาดน้ำตา “ผางปาอี แกจะเอายังไงถึงจะปล่อยเขาไป”
“แผลเป็นของฉันนี่จะทำเป็นไม่สนใจก็คงจะไม่ได้ หลายปีที่ผ่านมาคนที่กล้าลงมือกับผางปาอีคนนี้ พวกมันทั้งหมดลงเอยด้วยการตาย ไอ้หนุ่มนี่มันกล้าเอาปากกาแทงฉัน ไม่เลว ไม่เลวทีเดียว”
ใช้มือลูบผ้าพันแผลที่อยู่ตรงคอ สายตาของผางเจี้ยนจูนย้ายจากร่างกายขยับกลับไปมองที่จางหงหวู่ “เห็นแก่หน้าของดงป๋อชวนนั้นฉันให้ได้ แต่ว่าพวกแกก็ไม่มีอะไรแลกเปลี่ยนเลยคงไม่ได้ ฉันอยากให้ทำเรื่องง่ายๆให้สักหน่อย เขาไม่ใช่ผู้ชายของแก นั่นยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ฉันชอบทำเรื่องแบบนั้นต่อหน้าผู้ชายมากที่สุด ”
“พวกเราวันนี้ที่นี่ แกทำกับฉันสักครั้งต่อหน้าเขา ทำเสร็จฉันจะให้ปล่อยพวกแกไป……”
“ฉันจะเอากับแก……”
ไม่ได้สนใจใบมีดที่สอดอยู่ที่ต้นคอ ผมพยายามดิ้นรนจะพุ่งไปทางผางเจี้ยนจูน ทันใดนั้นเองก็ถูกตีที่หน้าผากอย่างรุนแรง ผมที่ถูกทุบตามองเห็นดวงดาวเต็มไปหมด
ขณะนั้นเอง ผางเจี้ยนจูนให้สัญญาณโบกมือ ผมก็ถูกบอดี้การ์ดสองคนนั้นมัดไว้กับต้นไม้
ทันทีที่ผางเจี้ยนจูนมาอยู่ตรงหน้าผมใกล้ๆ กระหน่ำทั้งเตะและต่อย
อดทนกับความเจ็บปวดรวดร้าง ผมเลยด่าผางเจี้ยนจูนอย่างสาดเสียเทเสีย ตั้งแต่บรรพบุรุษแปดชั่วโคตรยันไปถึงผู้หญิงในบ้านของเขาทั้งหมด
ทันใดนั้น มีบอดี้การ์ดอีกคนหยิบปืนมาจ่อที่หัวของผมอย่างเกรี้ยวกราด จากนั้นผมรู้สึกได้ถึงนัยน์ตาทั้งคู่พร่ามัว มีของเหลวเหนียวข้นร้อนๆไหลหล่นลงมา พอมองดูให้ชัด มันคือสีแดงสด
บอดี้การ์ดเอาปากกระบอกปืนท่อนสีดำมาใส่ในปากผม ขนาดโอกาสที่จะได้ด่ายังไม่ให้ผมอีกต่อไป ทำให้ผมไม่สามารถต่อต้านได้จากการที่ผางเจี้ยนจูนทุบตีอย่างรุนแรง
“พอได้แล้ว หยุด!”
จางหงหวู่เปิดปากตะโกนหยุดผางเจี้ยนจูน ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ผมอยากจะยับยั้งเธอ แต่พูดออกมาได้ลำบากมีแค่เสียง ‘อื้ออื้อ’ออกมา ปืนกระบอกนั้นยังอุดปากผมอยู่ ทำให้ผมพูดออกมาไม่เป็นภาษา ทำได้แค่เปล่งเสียง ‘อื้ออื้อ’ดังออกมาอย่างรีบร้อนเท่านั้น
“แกปล่อยเขาไป ปล่อยเขาไปแล้ว ฉันจะทำกับแก”
ผางเจี้ยนจูนเหมือนว่าจะเหนื่อยจากการซ้อม ถอนหายใจ หยิบบุหรี่กับไฟแช็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อของผม
“Yuxiเหรอเนี่ย เป็นถึงผู้ชายของจางหงหวู่แต่สูบYuxi? แกนี่มันน่าขายขี้หน้าซะจริง!”
จุดบุหรี่สูบเข้าไปหลายที ผางเจี้ยนจูนยัดก้นบุหรี่จากคอเสื้อเข้าไปในเสื้อของผม
“บุหรี่อันนี้คุณภาพไม่ค่อยดี ท่านผางของแกฉันสูบไม่ค่อยชิน”
หน้าอกกำลังถูกลวกจากไฟของก้นบุหรี่อยากแสบร้อน จางหงหวู่ออกตัวหวังจะช่วยผมออกมา จากนั้นถูกผางเจี้ยนจูนดึงแขนเอาไว้
“จะบอกแกไว้นะหงหวู่ แกในตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ที่จะอ้อนวอนอะไรกับฉัน เอาแบบนี้ตอนนี้เอากับฉันซักรอบ หรือจะให้ฉันฆ่าเขาให้ตายแล้วโยนทิ้งในแม่น้ำ ไม่เชื่อก็ลองดูได้ อย่าคิดนะว่าแต่ก่อนดงป๋อชวนเคยฆ่าคนรับรองของเขาก็เลยถือว่าเจ๋งแล้ว ฉันผางปาอีแม้ว่าวันนี้จะอยู่ต่อหน้าเขาก็จะสับพวกแกเป็นสองท่อน เขาเองก็ไม่กล้าจะมาฆ่าฉันหรอก”
ความร้อนจากก้นบุหรี่ทำให้เสื้อขาดไปแล้ว แต่ก็ยังคงลวกหน้าอกของผมอย่างต่อเนื่อง
ผมที่กำลังอดทนต่อความเจ็บปวดพยายามยับยั้งจางหงหวู่ แต่ถึงยังไงในปากของผมก็ยังถูกอุดไว้ด้วยปากกระบอกปืน ผมใช้ฟันกัดที่กระบอกปืนนั้น หวังว่าจะแย่งปืนมากจากมือของบอดี้การ์ดมาได้
ชั่วพริบตา บอดี้การ์ดก็แกว่งมือเอากำปั้นทุบมาที่ขมับของผม โดนต่อยมาเต็มๆอย่างผมก็มึนเวียนหัวจนมองเห็นดาวกันเลยทีเดียว
ขณะที่กำลังมึนอยู่นั้น ผมคล้ายกับได้ยินจางหงหวู่ตอบตกลงผางเจี้ยนจูน ตกลงว่าจะนอนกับเขา
ผมคิดว่าฟังผิดไป แต่หลังจาสะบัดหัวไปมาจนหายมึนก็พอว่า ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง จางหงหวู่ถอดเสื้อนอกของเธอออกเรียบร้อยแล้ว เผยให้เห็นเสื้อรัดรูปสีขาวของเธอ
“นมใหญ่สองเต้านี้นี่ เห็นเสื้อผ้าปกปิดมันอยู่ช่างดึงดูดเร้าใจจริงๆ รีบถอดรีบถอด!”
ผมบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ นั่นเขาไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือผู้หญิงของผมนะ!!!
ผมต้องขอบคุณหยู่ถิงจริงๆ ทั้งชีวิตนี้ของผมคงรู้สึกขอบคุณเธอไปตลอด ขอบคุณเธอที่ในตอนที่ผมอึดอัดที่สุดคับแค้นใจที่สุดโมโหโกรธาที่สุดนั้น ได้เข้ามาขัดขวางเรื่องที่ผมไม่สามารถรับให้มันเกิดขึ้นได้
ตอนที่ผางเจี้ยนจูนเร่งให้จางหงหวู่ถอดเสื้ออยู่นั้น มีคนตะโกนออกมาเสียงดัง ‘ลุงปาอี’
ผางเจี้ยนจูนมองไปที่ฝั่งด้านหลังของผม ผมมองเห็นสีหน้างงงวยของเขาแสดงออกมา
“ถิงถิง เธอมาได้ยังไง?”
ทันทีจากนั้น หยู่ถิงก็มาอยู่ที่ระยะสายตาของผม
พอเธอสังเกตุเห็นว่ากินบุหรี่กำลังเผาไหม้หน้าอกของผมนั้น ไม่สนใจแผลไฟลวกใช้มือเล็กอันนุ่มนวลของเธอช่วยผมหยิบออกมา
ทันใดนั้น เธอช่วยผมปลดเชือก ช่วยเช็ดรอยเลือดบนหน้าผากของผมเบาๆ
“ลุงปาอี เขาเป็นผู้ชายของฉันนะ ลุงทำไมต้องตีเขาด้วย ทำไม!!!”
หยู่ถิงที่โมโหเดือดอย่างกับแม่เสือร้าย คำรามอย่างเสียสติไปที่ผางเจี้ยนจูน
มองออกว่าผางเจี้ยนจูนนั้นจนปัญญา “ถิงถิง เธอโดนไอ้เด็กหน้าขาวนี่มันหลอกแล้ว เขาอยู่กับจางหงหวู่อย่างลับๆมาโดยตลอด พวกเขาสมคบคิดกันจะไปอยู่ด้วยกัน!”
“ฉันรู้ ฉันรู้เรื่องทั้งหมด ถึงลุงไม่พูดฉันก็รู้ แต่ฉันยินดี เขาจะไปมีผู้หญิงอีกซักหมื่นคน ฉันก็ยังยินดี ฉันเป็นผู้หญิงของเขา ใครก็ทำร้ายเขาไม่ได้ รวมถึงลุงด้วยผางเจี้ยนจูนไอ้ระยำ!”
ผางเจี้ยนจูนตอนนั้นโดนด่าจนอึ้งไปเลย “ถิงถิง ฉันคือลุงปาอีของเธอนะ ตอนเธอเด็กๆฉันก็เป็นคนอุ้มเธอ เธอเติบโตมากับตัวฉัน ฉี่ก็บนตัวฉัน ตอนนี้เธอมาด่าฉันว่าไอ้ระยำ?!”
หยู่ถิงตะโกนร้องคำรามอย่างกับเป็นโรคประสาท “ฉันไม่สนใจหรอก ถึงจะเป็นพ่อก็ไม่ยอมให้ทำร้ายเขา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่ได้!”
ผางเจี้ยนจูนหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าตัวเองขึ้นจุด สูบเต็มปอดอยู่หลายที แต่เหมือนว่าจะไม่เพียงพอที่จะระงับความโมโหนี้ได้
“เยี่ยมเยี่ยมเยี่ยม เยี่ยมมาก ถิงถิง ท่าทางของเธอนี่ช่างยอดเยี่ยม ทำให้ลุงปาอีของเธอพอใจมากๆ ดีมากจริงๆ ดีซะเหลือเกิน เย็ดแม่มันน่าจะดี ใครก็ได้มานี่!”
ผางเจี้ยนจูนพ่นควันลงพื้นแรงๆ ชี้ไปที่หยู่ถิงแล้วพูด“จับเธอมัดไห้ฉัน กูวันนี้จะให้เธอได้มองด้วยตาตัวเอง ฉันจะทำยังไงกับไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่ ให้มันจมน้ำลงไปเอง”
ปล. ให้รางวัลสักหน่อยดีมั้ย? ให้มีกำลังในการทำผลงานใหม่ๆออกมา
