บทที่ 140 ที่ไหนมีผู้หญิงที่นั่นมีผม
ยั่วเย้าจางหงหวู่เรียบร้อย เห็นว่าอารมณ์ของเธอดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้น ผมเล่าเรื่องคำพูดของกู้ฟางเฟยบนรถไฟให้จางหงหวู่ฟัง
ตัวผมคิดว่าจางหงหวู่ต้องรู้สึกงง อย่างน้อยก็ต้องมีท่าทีสงบเยือกเย็นหลังจากตกใจออกมาบ้างล่ะ แต่เธอไม่มีเลย ท่าทีของเธอเรียบเฉย
“ฉันได้รับข้อความแล้วล่ะ มีคนอยากที่จะจัดการฉัน เลยถือโอกาสยึดอำนาจควบคุมกิจการสถานบริการกลางคืนที่ฉันถือครองทั้งหมด”
ผมช่วยเธอนวดศีรษะต่อ “เป็นใคร”
จางหงหวู่ส่ายหน้า “ถ้ารู้ว่าเป็นใครก็คงรู้ว่าควรจะรับมือยังไง ยังไงก็มีอิทธิพลเยอะมากอยู่แล้ว”
พูดจบ เธอก็หันหัวมามองที่ผม “นั่นซิ ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรเหรอ?”
ไม่รอผมเอ่ยปาก เธอก็ส่ายหัวหัวเราะออกมาด้วยตัวเอง “โอกาสแบบนั้นใครเขาจะกล้าพูดชื่อตัวเองออกมา ถึงแม้ว่าทิ้งชื่อไว้จริง เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็น่าจะเป็นชื่อปลอมอะนะ”
“กู้ฟางเฟย”
“กู้ฟางเฟย? เป็นเธอได้ยังไงกัน?!”
ท่าทางของจางหงหวู่ น่าจะยืนยันได้ว่าพวกเธอรู้จักกัน
“ตอนฉันเพิ่งเหยียบเข้ามาในเส้นทางนี้ มีพี่น้องชื่อกู้ฟางเฟย เธอเดินเส้นทางเดียวกันกับฉัน แต่ว่าโชคของเธอดีกว่าฉันมาก แขกคนแรกของเธอยังเป็นแขกคนสุดท้ายของเธอเช่นกัน ตอนนี้ก็คงกลายเป็นผู้ชายของเธอ”
ผมชักไม่แน่ใจ “คุณแน่ใจนะว่ากู้ฟางเฟยที่ผมพูดถึงคือกู้ฟางเฟยที่คุณรู้จัก?”
เธอหัวเราะแล้วพูด “แน่นอนว่ามั่นใจได้ และฉันยังมั่นใจเต็มร้อยด้วย”
“แต่ผมไม่คิดว่าเธออยากยึดกิจการของคุณ”
“ไม่ใช่แน่นอน”
ขัดขวางการนวดของผมต่อ จางหงหวู่ลุกขึ้นยืน ขยับเอวแขนขาต้นคอเล็กน้อย
“เป็นสามีของเธอ ผังบายี”
ไม่รู้จัก ผมไม่ใช่ไป่ตู้ ผมจะไปรู้จักใครอะไรเยอะแยะ
หลังจากการแนะนำของจางหงหวู่ ผมก็รู้จักผังบายีมากขึ้น
ผังบายีเป็นชื่อเล่น ชื่อจริงของเขาคือผังเจี้ยนจวิน เป็นหัวหน้าใหญ่ของพื้นถิ่น
จากคำพูดของจางหงหวู่ ผังเจี้ยนจวินเป็นลูกน้องของอยู่เสี้ยงเฉียน เมื่อก่อนเป็นยังไงตอนนี้ก็เป็นอย่างงั้น และได้รับความไว้วางใจจากอยู่เสี้ยงเฉียนเป็นอย่างมาก หลังจากที่อยู่เสี้ยงเฉียนล้างมือด้วยอ่างทองคำจนขาวแล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีอำนาจยังไม่กล้าล้างมือกับเขา ทั้งหมดถูกส่งต่อไปไว้ในมือของผังเจี้ยนจวิน
ผังเจี้ยนจวินคนนี้จงรักภักดีกับอยู่เสี้ยงเฉียนเป็นอย่างมาก จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น ถึงแม้ว่าตอนนี้อำนาจอิทธิพลของเขาจะมีสิทธิเทียบเท่ากับอยู่เสี้ยงเฉียนแล้วก็ตาม แต่ตอนอยู่ต่อหน้าผู้คนเขาก็ยังคงแสดงท่าทีเป็นลูกน้องอยู่
ทั้งยังไม่เหมือนกับตอนช่วยหม่าสามคนนั้นที่เจียงหู ทุกคนเดินไปเจียงหู ความแตกต่างระหว่างสองคนนั้นศัตรูของแต่ละคนสามารถมองออกได้ทันที ผิดใจกับคนอย่างหม่าสาม จะถูกเขาฟันเป็นสองส่วนแล้วคงไม่กล้ามาฟันทำร้ายอีก ผิดใจกับผังเจี้ยนจวินคนนั้นทั้งหมดหายสาบสูญ ก็พูดได้ว่าสองคนนี้ต่างกันราวฟ้ากับดิน
“ผังเจี้ยนจวินสมัยก่อนจะไปทางค้าของเถื่อน ซื้อขายยาเสพติด เกี่ยวข้องกับการพนันเป็นฐานอำนาจอิทธิพลในมือ แต่ว่าตอนนี้มีอำนาจฝ่ายปกครองของรัฐเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อำนาจในการต่อกรกับพวกตำรวจก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นเขาจึงตัดพวกค้าของเถื่อนกับยาเสพติดในมือออกทั้งหมด ไปหากำไรจากพวกการพนันและครอบครองกรรมสิทธิ์ด้านการพัฒนาวิศวกรรมสมัยใหม่แทน ”
“ฉันเมื่อก่อนก็เคยคิดว่าการพัฒนาวิศวกรรมมันจะทำให้ไปกระทบกับผลประโยชน์ของพี่ใหญ่อยู่เสี้ยงเฉียนของเขามั้ย เห็นชัดแล้วล่ะว่าคงกระทบจริงๆ ดังนั้นเขาเลยเตรียมจะกินธุรกิจของฉัน”
จางหงหวู่ยืดเอวบิดขี้เกียจ จากนั้นเดินกลับไปด้านหน้าโต๊ะเพื่อจุดบุหรี่ ยื่นมือเล็กๆขาวสวยมานวดคลึงที่ส่วนล่างของผม พร้อมกับหัวเราะแล้วพูดออกมา “แล้วยังไง ได้กินกู้ฟางเฟยหรือเปล่า?”
ท่าทางของเธอดูผ่อนคลายมาก จนทำให้ผมคิดว่าเธอคงมีแผนที่จะโต้ตอบจริงๆ “ไม่ได้กินหรอก เธอมีความในเยอะแยะ ผมไม่เคยได้กินเข้าไปเลยสักครั้ง คืนวันนี้ตอนแรกก็ว่าจะกินตอนเธอเคลิบเคลิ้มสักหน่อย แต่คิดไปคิดมาไม่เอาดีกว่า เทียบกับเธอแล้วผมกังวลเรื่องของคุณมากกว่า”
“ฉันเนี่ยนะ?” จางหงหวู่จูบเบาๆที่ปากของผม สีหน้าเต็มไปด้วยความผ่อนคลายสบายใจ “ฉันคนนี้ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างจากนี้ไปฉันอาจจะสามารถห่อคุณไปยอดเขาด้วยกัน จากนั้นก็เลี้ยงหมูเลี้ยงแพะ คุณคิดดูซิ พวกเรามีเด็กน้อยออกมาด้วยกันสักคน แบบนั้นครอบครัวสามคนก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกันดีมั้ย?”
ผมมองว่าก็ไม่เลวเลยทีเดียว จางหงหวู่เธอดูผ่อนคลายมากจริงๆ แต่ว่าผมเดาผิดไป เธอผ่อนคลายนี่ไม่ใช่เพราะเธอหาวิธีได้แล้ว ในแววตามองรู้เลยว่าไร้หนทางแก้ไข ดังนั้นเธอเลยปล่อยมันไป
พูดง่ายๆก็คือเธออยากยอมแพ้แล้ว
“ยังไม่ทันสู้ก็จะยอมแพ้แล้ว?”
จางหงหวู่ส่ายหน้า “ไม่มีทางสู้ต่างหาก ในเมื่อผังบายีอยากจะลงมือ เขาไม่มีทางจะให้โอกาสฉันทำอะไรได้แน่ สู้หรอ? แค่แสดงออกว่าจะสู้ออกไป กลัวว่าเขาก็ไม่ให้แม้แต่โอกาสที่จะสู้ด้วยซ้ำ เปรียบเทียบกับคนที่จะตาย ฉันชอบที่จะเดินออกมาจากน้ำเชี่ยวมากกว่า ไปใช้ชีวิตมีความสุขสงบกับคุณ เป็นยังไง คุณไม่ชอบหรอ?”
โอบกอดเอวบางร่างน้อยของจางหงหวู่ ค่อยๆลิ้มรสลิ้นที่หอมหวานน่าค้นหาของเธอ ค่อยๆสูดดมความหอมที่มาจากร่างกายอันบอบบางนั้น ทำเอาผมเคลิบเคลิ้ม แต่ไม่ได้ทำให้ถลำลึกดำดิ่งลงไป
“ชอบแน่นอนอยู่แล้ว แต่ว่าผมไม่ชอบที่คุณชอบให้ถูกบังคับให้ปล่อยวาง”
“ก็มันไม่มีหนทางไม่ใช่เหรอ?”
จางหงหวู่ถามกลับมา ผมไม่มีคำตอบโต้กลับ จากนั้นบนใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มอมทุกข์ออกมา
“ตอนที่เข้ามาในสายงานนี้กับคุณ ผมรู้สึกน่ารังเกียจเอามากๆ รู้สึกขายขี้หน้ามาก แต่จากนั้นค่อยๆ ผมก็เริ่มชอบทางสายนี้ ยิ่งรู้สึกว่าไม่เห็นมีอะไรน่าอายเลย แต่ตอนนี้เพิ่งจะรู้ตัวว่า ผมก็มีสิ่งที่ไร้ความสามารถอยู่เหมือนกัน ผมพูดตลอดเวลาว่าคุณเป็นผู้หญิงของผม แต่เอาเข้าจริงผมยังมีชีวิตรอดอยู่ได้จากการคุ้มครองของคุณ”
“ไร้ความสามารถจริงๆ”
จางหงหวู่หัวเราะออกมา จากนั้นผมรู้สึกได้ว่าสะโพกถูกมือเล็กๆอ่อนนุ่มของเธอตีแรงๆเข้าไปทีหนึ่ง
“คิดอะไรน่ะ คิดเองเออเอง งานนี้คุณทำได้ไม่เลวทีเดียว จะมีสักกี่คนกันที่สามารถหลอกลูกสาวของอยู่เสี้ยงเฉียนให้ขึ้นเตียงได้ จะมีสักกี่คนกันที่จะจับดี๋ชิงโถงมาไว้ในกำมือได้ จะมีสักกี่คนกันที่ทำให้ผู้หญิงของผังบายีให้โอกาสเคลิบเคลิ้มกับคุณ? แล้วจะสักกี่คนที่จะให้ฉันเรียกว่าสามีได้อย่างเต็มใจ?”
“คุณไม่ต้องคิดอะไรมาหรอก คุณกับผังบายีจริงๆแล้วไม่ได้อยู่วงกรเดียวกัน พวกเราคุยกันด้วยสมอง เขาคุยด้วยกำปั้น ดังนั้นความต่างนี้ไม่มีเหตุผลที่คุยกันได้ เขาไม่มีทางคุยเหตุผลกับคุณ คุณก็ไม่จำเป็นจะต้องรู้สึกผิดอะไร อีกอย่าง คุณก็แค่มาผิดจังหวะเลยมาเจอเรื่องแบบนี้ก็เท่านั้นเอง ถ้าให้เวลาคุณเพียงพอ ฉันมั่นใจว่าคุณยังไงก็ไปได้ไกลกว่าผังบายีตอนนี้อย่างแน่นอน มีกำลังพอที่จะบี้ความสามารถของเขา……”
จางหงหวู่ให้กำลังใจผมมากมาย แต่ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าจริงเธอต้องการพูดอะไรกันแน่ ตอนนี้ในหัวของผมคิดถึงอยู่ก็คือหยู่ถิง ผมคิดว่าถ้าให้หยู่ถิงช่วยออกหน้า อาจจะสามารถโน้มน้าวให้อยู่เสี้ยงเฉียน ออกหน้าช่วยให้กิจการของจางหงหวู่ดำเนินต่อได้มั้ย
แต่ว่าความคิดนี้ไม่นานก็ถูกระงับด้วยตัวของผมเอง คำตอบนั้นชัดเจน ไม่มีทาง
แต่ละเมืองสถานบริการกลางคืนนั้นกำไรไม่ใช่น้อย นอกจากอยู่เสี้ยงเฉียนจะเสนอค่าชดเชยให้กับผังบายี งั้นจุดสำคัญของปัญหาก็ออกมาแล้ว อยู่เสี้ยงเฉียนทำไมต้องแบกหม้อนี้เป็นค่าชดเชย หยู่ถิงมีสิทธิ์อะไรที่จะไปพูดโน้มน้าวอยู่เสี้ยงเฉียนเพื่อเป็นค่าชดเชย
ขีดฆ่าหยู่ถิงออกไป งั้นลู่หย่าฉีกับลู่ปู้หนานสองคนนี้ยิ่งน่าจะขีดฆ่าทิ้งเหมือนกัน ถึงอย่างไรก็ขนาดลูกสาวยังทำไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเธอสองคน
สูบบุหรี่มวนต่อมวนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งที่เขี่ยบุหรี่กำลังจะเต็ม บุหรี่ในกล่องก็เหมือนจะหมด ตอนนั้นเองผมก็พยักหน้า
“งั้นปล่อยมันไปเหอะ ที่ทำมาหากินของคุณ ยังไงผมจะช่วยคุณแย่งมันกลับมาเอง”
คำพูดของผมดูไม่ค่อยจะมีน้ำหนักเท่าไหร่ แต่ว่าผมมั่นใจมาก ผมมั่นใจว่าตัวผมนั้นทำได้อย่างแน่นอน
ผังเจี้ยนจวินที่ในเมืองเขาเป็นนกฮูก แต่ว่าบนโลกใบนี้คนที่จะยับยั้งเขาได้ยังมีอีกเยอะแยะมากมาย ไม่ว่าจะขาวหรือดำ และคนพวกนี้ยังมีจุดที่เหมือนกันอยู่ นั้นก็คือพวกเขามีผู้หญิง
ที่ไหนมีผู้หญิงที่นั่นก็มีผม ต้องมีสักวันที่ผมจะให้ผังเจี้ยนจวินกินไอ้นั่นของเมียผม เอาให้แม่งอ้วกออกมา!!!
ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ จางหงหวู่นั่งอยู่บนตักผม
“ฉันไม่อยากได้เจียงซานของฉัน ฉันก็แค่อยากได้ผู้ชายของฉัน”
ดวงตาของจางหงหวู่ราวกับเส้นไหม ยื่นลิ้นที่หวานหอมออกมาจากนั้นก็เข้าประกบบนปากของผม
ค่อยๆ สัมผัสเนิบนาบแล้วหยุด โคตรกระตุ้นยั่วเย้า อานุภาพยั่วยวนนั่นสูงมาก เธอได้แสดงออกมาถึงการพัฒนาระดับมืออาชีพ
ผมค่อยๆโอบกอดเอวของจางหงหวู่ จากนั้นเอามือตรงเข้าไปสำรวจด้านในเสื้อด้านหน้าที่มีหน้าอกของเธออยู่ ไปนวดคลึงอย่างรักใคร่เบามือกับส่วนอวบอิ่มกลมมนและเต่งตึง ความรู้สึกที่มืออันน่าลุ่มหลงนี้ อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ต้องเป็นที่มีประสบการณ์ตรงเท่านั้นถึงจะเข้าใจ
“ผัวจ๋า คุณพูดซิคืนนี้พวกเรากลับบ้านไปทำอะไรกันดีมั้ย?”
ค่อยๆนวดคลึงไปที่ขาสวยของจางหงหวู่ ถึงแม้จะไม่มีถุงน่อง ถึงแม้ว่าจะถูกบดบังไว้ด้วยกางเกง แต่ก็ยังไม่สามารถปิดบังความรู้สึกเรียบลื่นน่าสัมผัสและความยืดหยุ่นของขาคู่สวยนี้ได้แม้แต่น้อย
“เมียจ๋า แล้วคุณว่าไงล่ะ?”
เธอหัวเราะ ผมก็หัวเราะ
เธอไม่ยินยอม ผมรู้ดี
ผมไม่ยินยอม เธอก็รู้ดี
แต่ความไม่ยินยอมนี้จำเป็นจะต้องยอมรับมัน พวกเราทั้งหมดเข้าใจกัน ช่างน่าเจ็บปวดจริงๆ
