บทที่ 138 ช่วงนี้ไม่ค่อยราบรื่น
ลู่ปู้หนานมาส่งอย่างอาลัยอาวรณ์ ผมก็เดินทางออกจากเมืองหลวง มาขึ้นรถไฟอีกครั้ง ขณะที่กำลังหาที่นั่งของตัวเองอยู่นั้น ผมก็เจอผู้หญิงที่นั่งติดหน้าต่างคนหนึ่ง
ผมยาวงามสง่า คาร์ดิแกนยาวสีขาวหิมะ กางเกงยาวสีดำพอง รองเท้าส้นสูงสีเงินสว่าง จนกระทั่งถุงน่องสีเนื้อที่อยู่ติดกับเท้าน้อยๆในรองเท้า ผมมองเห็นได้อย่างชัดเจน
เพียงแต่ที่ผมมองไม่ค่อยชัดนั่นก็คือ ใบหน้าที่สวยสดงดงามของเธอที่ถูกผมยาวบังไปครึ่งหนึ่ง แอบซ่อนเรื่องราวยังไงไว้กันแน่
ผมนั่งตรงที่นั่งข้างเธอ เธอขยับขาไปชิดฝั่งหน้าต่างอีกหน่อย
“ขาใหญ่ยาว สวยงามอะไรอย่างงี้ ให้ผมดูนี่มีอะไรหรือเปล่า?”
เธอหันหัวกลับมาทันที จากนั้นแววตาเผยให้เห็นความประหลาดใจ “ทำไมเป็นคุณอีกแล้ว ฉันเพิ่งเตรียมตัวว่าเย็นนี้จะตามหาคุณ”
พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็ปิดปากเงียบ เห็นได้ชัดว่าพูดมากเกินไป เผลอพูดออกไป
“งั้นก็ไม่ต้องตามหาแล้วซิ จะว่าไปแล้วนี่บังเอิญเจอกันได้นี่มันพรหมลิขิตชัดๆ”
เธอหัวเราะแล้วหัวเราะอีก “พรหมลิขิตจริงๆ”
ซ่อนใบหน้าครึ่งหนึ่ง กู้ฟางเฟย
ผมยังอยากจะคุยกับอะไรกับเธอต่อ จากนั้นมีผู้ชายอายุราวๆสี่สิบกว่าเดินมาใกล้ผม “นี่เป็นที่นั่งของผม คุณหลีกไป”
ผมลุกขึ้นมาหัวเราะแล้วพูด “พี่ชาย เผอิญได้เจอเพื่อน เปลี่ยนที่นั่งกันเถอะ ขอบคุณมาก!”
“ทำไมต้องทำแบบนั้น? หลีกไป!”
เขาไม่สุภาพเอาซะเลย และสายตาของเขาที่จับจ้องที่กู้ฟางเฟยผมก็เดาได้ทันทีว่าเขาอยากจะทำอะไร
ถึงแม้จะแค่อยากมองเป็นอาหารตา แต่ผมก็ไม่อยากให้เขาสมใจ
ฉะนั้นผมเลยเอาตั๋วให้กู้ฟางเฟย ให้เธอไปนั่งที่นั่งของผมก่อน หลังจากนั้นทันทีก็เอาบัตรประชาชนของเธอ ตามหาพนักงานรถไฟ ให้พนักงานช่วยดำเนินการซื้อตั๋วเพิ่มอีกสองใบ
“มีเงินให้เผา”
ตอนที่ชายอายุสี่สิบกว่านั้นเดินเข้ามาใกล้ เขาอยู่ดีๆพูดแบบนี้ออกมา
กำแพงนี้ไม่มีเรื่องให้หาเรื่องอีก
ผมหัวเราะเหอๆแล้วตรงเข้าไปกระซิบข้างหู: “ฉันแงะเงินมาจากในกำแพงแม่แก จากนั้นก็เอามาเผาให้พ่อแกไง”
ทันใดนั้นเขาก็วิ่งกระทืบเข้ามา เขวี้ยงหมัดจะมาต่อยผม
เสียดายผมรีบเตรียมตั้งรับไว้แล้ว ก็เลยต่อยไม่โดน
“ตำรวจ ผมอธิบายเหตุผลให้เขาฟังแล้ว แต่เขาไม่ฟัง แล้วเขายังจะมาต่อยคน!”
“เมิงพูดเหตุผลแม่เมิงดิ เชรดแม่ง……”
เขาด่าผมหยาบคายมาก ตำรวจรถไฟมาก็ยังรั้งเขาไว้ไม่ได้ ตอนที่คนไม่ระวังอยู่นั้นผมเลยเหยียบแรงๆไปที่นิ้วเท้า แล้วก็ใช้แรงบดเข้าไปอีก เขาก็ยิ่งโมโหขึ้นมา โบกกำปั้นใหญ่นั้นหวังจะต่อยผม จากนั้นผมก็ให้ตำรวจมากันอยู่ข้างหน้า
‘โครม’ไปหนึ่งหมัด จมูกของตำรวจแตก จากนั้นเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับผมอีก
ตำรวจรถไฟตะโกนเรียกพรรคพวก จากนั้นคนอีกหลายคนก็มาใส่กุญแจมือเขา ลากเขาไปที่ห้องตำรวจรถไฟ
ส่วนเขาจะเจอเรื่องร้ายอะไรต่อจากนี้ นั่นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผมอีกแล้ว
ไอ้ปากหมา!
จูงกู้ฟางเฟยมาที่นั่งที่จัดการตอนหลัง จากนั้นเธอเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม
“คุณนี่มันนิสัยไม่ดีจริงๆ ยืมมือตำรวจล้างแค้นเขา”
“นั่นไม่ใช่การแก้แค้นนะ นั่นคือเขาได้รับค่าตอบแทนที่เขาควรจะได้รับจากการปากเก่งของเขา”
กู้ฟางเฟยหัวเราะออกมา ผมเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่ที่ร้านมักจะชอบหัวเราะออกมา จุดสำคัญกว่านั้นก็คือ เธอหัวเราะออกมาแล้วดูดีมาก เหมือนตอนได้ดูซากุระบานอย่างไรอย่างงั้น ความสวยที่ไม่มีวันหมด
“นี่คุณไปไหนมาเนี่ย?”
“ไม่ได้ไปไหนเป็นพิเศษ จิตใจไม่ค่อยดี เลยออกมาสูดอากาศสักหน่อย”
ผมจับมือเล็กของเธอเบาๆ เธอไม่ได้ปฏิเสธ
“ฉันเหมือนจะไม่เคยเห็นคุณสบายใจมาก่อน หลายครั้งที่ถามคุณ แต่คุณก็ไม่ยอมพูดออกมา”
“เห็นหน้าแค่ครึ่งเดียว จะกล้าพูดออกมาได้ยังไง”
เธอเข้าใจความหมายที่ผมสื่อออกมา ผมก็เข้าใจความหมายที่เธอบอกเช่นกัน บทสนทนานี้ถูกหยุดชะงักกะทันหัน ไม่มีการพูดต่ออีก
ลูบไล้เบาๆไปที่มือน้อยๆเรียวยาวนุ่มนวลของเธอ ไม่มีผิวด้านเลยสักนิด บริเวณเล็บมือก็เกลี้ยงเกลา สามารถดูออกทันทีว่าเธอมีการดูแลอย่างสม่ำเสมอ และยังดูแลอย่างชำนาญอีกด้วย
“มือของคุณช่างงามจริงๆ……”
ผมอยากจะชมเธอ เธอก็เอ่ยปากปฏิเสธทันที “คุณยังทำอยู่ที่นั่นอยู่อีกหรอ?”
ผมพยักหน้า “ยังทำอยู่นะ ทำไมหรอ?”
กู้ฟางเฟยเงียบไปพักใหญ่ เธอเอ่ยปาก “จากนี้ไปไม่ต้องไปทำที่นั่นแล้ว และพวกงานชั่วคราวก็ไม่ต้องไปทำแล้วนะ รอให้เงียบไปก่อนแล้วค่อยพูดกัน ถ้าเงินไม่พอใช้ ฉันสามารถให้คุณได้”
คำพูดของเธอแปลกมาก ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แล้วยังประโยคนั้น ‘รอเรื่องเงียบ ผมไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร’
ผมเลยสอบถามเธอออกไป เธอเลยบอกผมว่า “ช่วงนี้ไม่ค่อยราบรื่น”
ผมไม่เข้าใจที่เธอพูดว่าไม่ราบรื่นมันหมายความว่าอะไร แต่ฟังแล้วน่าจะมีกลิ่นตุๆ
ใจผมเลยตั้งใจหยั่งเชิงโดยหัวเราะออกไปแล้วพูดว่า “ไม่มีทาง มีจางหงหวู่ประธานจางคุ้มครองอยู่ ใครจะกล้าทำเรื่องขึ้น”
“นั่นก็เพราะว่าเธอดูแลเยอะเกินไป เนื้อกะละมังใหญ่ขนาดนี้ ยังไงก็มีคนอยากกิน”
เกี่ยวกับเรื่อง ‘ไม่ค่อยราบรื่น’ ประโยคสุดท้ายของกู้ฟางเฟย ผมเลยถามอีกรอบ เธอไม่ได้พูดอะไรเยอะ แต่เธอกำชับผมว่าช่วงนี้อย่าไปทำงานสายนี้ชั่วคราว
เป็นการเดินทางที่คาใจซะเหลือเกิน ดังนั้นเลยไม่ได้ยั่วยวนอะไรเธอ ทำแค่จับมือที่ขาวยาวเรียวนุ่มนวลของเธอเท่านั้น ลูบไล้อย่างรักใคร่เบาๆ จูบอย่างสม่ำเสมอ ไม่ให้อารมณ์เร่าร้อนของเธอพลุ่งพล่านเกินไป แต่ก็ไม่ให้มันมอดดับ
ถึงสถานีที่ต้องลงก็เป็นเวลาค่ำหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว
“รีบกลับหรือเปล่า? ถ้าไม่รับกลับ ผมอยากจะชวนคุณทานข้าว แทนคำขอบคุณที่ช่วยแนะนำอย่างจริงใจ”
กู้ฟางเฟยพยักหน้าตกลง ไปที่ลานจอดรถเอารถ ผมพาเธอไปร้านอาหารที่ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ว่ารสชาติบรรยากาศใช้ได้เลยทีเดียว
“ไม่เลวเลยจริงๆ ไม่คิดเลยว่าสถานที่เล็กๆอันเงียบสงบแบบนี้ ยังซ่อนร้านอาหารที่อร่อยแบบนี้ไว้ หลังจากนี้น่าจะมาได้อีกหลายครั้ง ฉันชอบรสชาติอาหารที่นี่มาก แล้วก็ชอบบรรยากาศของที่นี่ด้วย”
คำพูดกู้ฟางเฟยเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ จากตรงนี้ก็มองออกมา ตอนนี้จิตใจเธอเบิกบานแน่นอน
พอทานข้าวเย็นเสร็จ ผมโทรหาหวงหรุง บอกเธอว่าจะไปสายหน่อย จากนั้นพากู้ฟางเฟยไปที่พักของหลิวทง เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ
พอมาถึงในห้อง ขณะที่ปิดประตูห้อง ผมก็โอบกอดเอวอันบอบบางจากด้านหลังของกู้ฟางเฟย
จากนั้นจูบไปที่ใบหูของเธอไปที่ต้นคอ
ตอนแรกเธอขัดขืนเบาๆ แต่ลมหายใจแห้งความรักใคร่เริ่มตอบสนองออกมา คนเราก็ยอมเลิกต่อต้าน เริ่มให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่
ค่อยๆนวดปลุกเร้าส่วนเต่งตึงอวบอิ่มที่ปิดบังด้วยเสื้อผ้า ทำเอาจมูกของเธอเริ่มมีเสียงอันน่าหลงใหลตอบสนองออกมา เสียงครางนั้นเป็นเหมือนยากระตุ้นเซ็กที่ดีที่สุดในโลกก็ว่าได้ ผมที่รัดคอตายสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ยิ่งทำให้ไฟปรารถนาพุ่งสูงขึ้น เหมือนภูเขาไฟที่มีกำลังซ่อนเร้น ที่พร้อมจะระเบิดปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ
“ฟางเฟย คุณสวยมากจริงๆ ผมไม่เคยเจอใครที่สวยแบบคุณมาก่อนเลย เหมือนดอกซากุระบานสะพรั่ง ทำเอาผมฝันคะนึงหาไปตลอดทั้งคืน……”
คำพูดที่กระตุ้นอารมณ์นี้ก็เหมือนยาเร่งความรักใคร่ ทำให้เสียงครางของกู้ฟางเฟยหนักหน่วงขึ้น บนใบหน้ายิ่งปรากฏสีแดงของการกระตุ้น
ผมถอดคาร์ดิแกนของเธอออก จากนั้นถอดเสื้อด้านในที่อยู่ติดกับหน้าอกของเธอออกเผยให้เห็นชุดชั้นในสีทองลายดอกชิ้นนั้นของเธอ
ชุดชั้นในนั้นเพราะว่าปักลายดอกนั้นทำให้ไม่ได้ราบเรียบ ค่อนข้างหยาบขรุขระ แต่ว่าส่วนที่ห่อหุ้มไว้นั้นทั้งยืดหยุ่นและเต่งตึง ทำเอาคนใจเต้นรัว และชุดชั้นในที่ขรุขระนั้นช่างขัดกับความซาบซ่าด้านในจริงๆ
ชุดชั้นในก็ถูกผมถอดออกมา ความอวบอิ่มที่น่าตกตะลึง ซึ่งเปลือยเปล่ากลางอากาศ ไม่ลู่ลงมาแม้แต่น้อย มีแต่หน้าอกอวบอิ่มที่ยืนหยัดท้าชนไม่ถอย ช่างดูลึกลับหน้าค้นหา ช่างดูเซ็กซี่
ผมอุ้มกู้ฟางเฟยไปที่บนเตียง ปีนไปบนร่างกาย โน้มศีรษะลงมา ใช้มือข้างหนึ่งนวดถูด้วยความรักลงไปที่เนินเขาด้านขวา แล้วก็ค่อยๆกลืนกินส่วนเนินขาวด้านซ้าย บรรจงจูบ บรรจงดูด จนได้รับเสียงครางที่ท่วมท้นไปด้วยความสุขราวกับร่างกายกำลังจะแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า.
