บทที่ 133 กรุณาเพลิดเพลินได้อย่างสบายใจ
ยี่เจียเจียถลึงตาใส่ผม คงคิดว่าผมจงใจล้อเธอเล่น เธอถึงได้ชักมือเล็กๆออกมา จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไร
และแน่นอนว่าผมไม่สนใจอยู่แล้วว่าเธอดูอะไร ผมสนใจแค่หน้าสดของเธอในตอนนี้เท่านั้น
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า พอล้างเครื่องสำอางออก ยี่เจียเจียก็ยังคงสวยน่ารัก น่ามองเป็นอย่างมาก
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงดึงมือเล็กๆที่กำลังเล่นโทรศัพท์ของเธอมาลูบไล้เบาๆ มือของเธอทั้งขาวทั้งนุ่ม นิ้วมือก็เรียวยาว ถ้าสมมติเธอใช้มือรูดตรงนั้นให้ผมจนแตก ผมคงเสียวจนพูดไม่ออกแน่
“ทำอะไร?”
ยี่เจียเจียถามเสียงเบา ผมเงียบ แต่กลับส่งสายตาให้เธอลงไปหมอบตรงหน้าเบาะ
เธอทำตามที่บอก โดยการไถตัวลงไปพิงหลังไว้กับเบาะ
ผมจึงยื่นมือสอดเข้าไปในเสื้อของเธอ แล้วกำหน้าอกอวบอิ่มที่เด้งสู้มือของเธอเล่น
ใบหน้าของยี่เจียเจียเริ่มเห่อแดง แต่เธอก็ยังคงไม่ลุกขึ้นมา
ไม่ได้ลุกขึ้นก็หมายความว่าไม่ขัดขืน เมื่อไม่ขัดขืนก็หมายความว่าเธอเองก็ต้องการเหมือนกัน
หลายนาทีผ่านไป ในตอนที่ผมกำลังเพลิดเพลินกับหน้าอกอวบอิ่มของเธอ พนักงานต้อนรับในเครื่องแบบก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม
ผมจึงตบหน้าอกเธอเบาๆ แล้วจึงดึงมือออกมา แกล้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ยี่เจียเจียฉลาดมาก เธอจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย จากนั้นก็แกล้งทำเป็นก้มตัวลงไปเก็บโทรศัพท์ จัดผมอีกนิดหน่อยก็กลับมานั่งที่
“สวัสดีค่ะ หน้าของท่านผู้โดยสารแดงมาก ไม่ทราบว่าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ?”
พนักงานต้อนรับเอ่ยถามด้วยความใส่ใจอย่างมีมารยาท ยี่เจียเจียมีท่าทางเลิ่กลั่ก แต่สุดท้ายเธอก็ตอบกลับไปได้อย่างเนียนๆว่า “เปล่าค่ะ เมื่อกี้โทรศัพท์ตก ฉันเลยก้มลงไปเก็บ”
“อ๋อค่ะ ถ้าต้องการอะไร แจ้งพวกเราได้ตลอดเลยนะคะ”
พนักงานต้อนรับยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เดินจากไป
“ไหวพริบดีนี่ ยี่เจียเจีย”
“แหงสิ ไม่งั้นฉันจะชื่อว่าเจียเจียเหรอ?”
จู่ๆผมก็คิดว่า ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผล
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงตัดสินใจเข้าไปสำรวจในร่างกายของเธอลึกๆ เพื่อไปถึงพรมแดนแห่งความชื้นแฉะ
ผมวางหนังสือพิมพ์ปิดหน้าขาของเธอไว้ จากนั้นก็ลูบไปตามขาของเธอ หลังจากที่รูดซิปกางเกงลงผมก็สไลด์มือเข้าไปในกางเกง พร้อมกับลูบน้องสาวของเธอผ่านกางเกงในสีอะไรไม่รู้อย่างนุ่มนวล
ยี่เจียเจียรีบเอาหนังสือพิมพ์มาปิดไว้ให้มิด พร้อมกับใช้ผมยาวๆบังแก้มที่แดงก่ำเอาไว้ แล้วแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์
“คุณเอาจริงเหรอ นี่มันบนรถไฟนะ คนอยู่เต็มเลยด้วย”
“อย่างน้อยขวามือคุณก็หน้าต่างซ้ายมือคุณก็ผม ข้างหน้าข้างหลังก็เว้นเบาะไว้ตั้งสองแถวแหนะ”
ยี่เจียเจียไม่พูดอะไรอีก ผมเดาว่าเธอก็คงไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว เธอคงกลัวว่าถ้าอ้าปากสิ่งที่ออกมาคงไม่ใช่คำพูด แต่เป็นเสียงครางไม่ได้ศัพท์ซะมากกว่า
ผมรู้สึกได้ ว่าขาขาวๆของเธอกำลังเสียดสีเข้าหากัน มันคือการดิ้นรนและบิดเร้าขณะร่างกายกำลังถูกกระตุ้น เป็นเครื่องหมายว่าไฟราคะกำลังก่อตัวขึ้นมา
หลายนาทีผ่านไปจู่ๆยี่เจียเจียก็เปิดกระเป๋าที่วางอยู่ข้างๆออก พร้อมกับหยิบทิชชู่ออกมา แล้วใช้ริมฝีปากสุดแสนจะเซ็กซี่กัดมันเอาไว้
ผมยังไม่ทันได้เข้าไป เธอก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ แล้วถ้าผมเข้าไปล่ะ เธอจะแสดงท่าทางออกมายังไงนะ?
ผมจึงตัดสินใจลองดู แต่ในตอนนี้เอง พนักงานต้อนรับก็เดินมาอีกรอบ เพียงแต่คราวนี้เปลี่ยนคน ทั้งยังเข็นรถแจกจ่ายอาหารกับเครื่องดื่มให้ผู้โดยสารทุกคนอีกด้วย
เพราะงั้นผมจึงดึงมือออกมา แล้วเช็ดน้ำหนืดๆบนเอวเล็กๆของเธอ
ไม่นาน พนักงานต้อนรับก็เข็นรถมาถึงที่นั่งของพวกเราสองคน จากนั้นก็นำอาหารมาให้ ผมจึงพูดขอบคุณเธอ เธอพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมกับพูดว่าไม่เป็นอะไร
ผมนี่มันรู้กาลเทศะ เป็นผู้ดี และมีมารยาทจริงๆ
พอเดินผ่านผมไป ผมก็หยิบหนังสือพิมพ์มาปิดเหมือนเดิม แล้วยื่นมือเข้าไปในกางเกงของยี่เจียเจียอีกครั้ง
เธอเอื้อมมือมาจะห้ามผม บ่งบอกว่าเธอไม่สามารถต้านทานการกระตุ้นในลักษณะนี้ได้
ทว่าผมเลือกที่จะมองข้ามการห้ามปรามของเธอ ในสายตาคนอื่น คงเห็นผมกำลังตั้งใจดูวิดีโอในโทรศัพท์ แต่ในความเป็นจริง ตอนนี้ผมกำลังพุ่งสมาธิจดจ่ออยู่กับความชื้นแฉะใต้ร่มผ้าของเธอ
ความชื้นแฉะ ความอวบอิ่ม ปากที่เดี๋ยวอ้าเดี๋ยวหุบรวมไปถึงอาการหอบหายใจเล็กน้อย ทำให้ผมมึนเมา และยิ่งทำให้เธอถลำลึก
กระดาษทิชชู่ไม่สามารถขวางกั้นความรู้สึกเสียวได้อีกต่อไป ยี่เจียเจียจึงส่งเสียงครางขึ้นจมูกออกมา
ผมนิ่งอึ้ง คิดไม่ถึงเลยว่าความสามารถในการอดกลั้นของเธอจะมีน้อยขนาดนี้
โชคดีที่ยี่เจียเจียรู้ตัวเร็ว เธอถึงได้แกล้งจามออกมาปกปิดเสียงครางของเธอในทันที
ผมคิดว่าทิชชู่คงเอาไม่อยู่แล้ว ดังนั้นจึงใช้มือซ้ายหยิบหลอดมาเจาะเครื่องดื่ม แล้วยื่นให้เธอ
เธอรับเครื่องดื่มไป พร้อมกับส่งสายตาบอกผมให้หยุดทำ
ผมพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเธอจับหลอดเข้าปากอย่างสบายใจ
วินาทีต่อมา เธอเพิ่งดูดเครื่องดื่มเข้าไปได้ไม่ทันไร ผมก็ใช้นิ้วสอดเข้าไปในกางเกงในตัวบางที่เปียกชื้นของเธอ แล้วค่อยๆใส่นิ้วเข้าไปช้าๆ
จากนั้น เครื่องดื่มที่ยี่เจียเจียกำลังดื่มก็มีฟองผุดขึ้นมา
“โตขนาดนี้แล้ว ยังเล่นซนเป็นเด็กไปได้ ดื่มดีๆสิ อย่าพ่นฟองเล่น”
ใบหน้าของยี่เจียเจียแดงก่ำ เธอทั้งอายทั้งโกรธ แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงออกมา กลัวว่าถ้าอ้าปากเสียงครางคงดังไปทั่วตู้โดยสารแห่งนี้
ดังนั้นผมจึงเขี่ยนิ้วเล่นเบาๆ ช้าบ้างเร็วบ้าง จนทำให้ร่างกายของเธอเด้งไปตามนิ้วของผม เหมือนตัวโน๊ตดนตรี ที่เคลื่อนไหวไปตามจังหวะ
ไม่นาน ร่างกายของยี่เจียเจียก็สั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้ ราวกับผมแตะโดนจุดกระสัน
วินาทีนั้น ผมรู้สึกเหมือนกับว่านิ้วของผมกำลังถูกกลืนกินเข้าไป ดูท่าจะถึงอกถึงใจเป็นอย่างมาก จนผมกลัวว่าถ้าผมถอนนิ้วออกมา มันจะเกิดเสียงดัง “บ๊วบ” หรือเปล่า
สิบนาทีผ่านไป ระหว่างที่ยี่เจียเจียตัวสั่นไม่หยุด เธอก็ไม่ได้ส่งเสียงครางออกมาสักแอะ เธอกลั้นมันเอาไว้จนหน้าของเธอแดงเถือกไปหมด มีแค่ลมหายใจเท่านั้นที่ถี่กระชั้น
เมื่อมีคนเดินผ่าน ผมก็หยุดขยับมือ ยี่เจียเจียก็แกล้งทำเป็นดื่มน้ำ จึงไม่เป็นที่สนใจของคนอื่น
หลังจากที่คนเดินผ่านไป ยี่เจียเจียก็พูดกับผมเสียงเบาว่า “พอแล้ว ฉันสบายตัวแล้ว หยุดทำเถอะ！”
“ก็ได้”
ผมตอบตกลงยี่เจียเจียอย่างสะใจ จากนั้นก็หมุนควงมือต่ออย่างเนิบนาบ
ยี่เจียเจียยื่นมือมาหยิกเอวผมอย่างแรง เจ็บจนผมต้องกัดฟัน
“งั้นเรามาแข่งกันว่าใครจะทนได้มากกว่ากัน!”
แต่มือของผมไวกว่า โดยอาศัยความคล่องตัวจากการฝึกเขียนพู่กันจีน
ยี่เจียเจียสติหลุดในทันที เธอเป่าเครื่องดื่มในมือเป็นฟองจนเกิดเสียง “ปุดๆๆ” ยังดีที่เป็นเครื่องดื่มไม่ใช่สบู่ ถ้าเป็นสบู่ล่ะก็ป่านนี้ตู้โดยสารคงเต็มไปด้วยฟองแล้ว
ผ่านไปห้านาทีเต็มๆ ในที่สุดยี่เจียเจียก็ผ่อนแรงลง เธอไม่กล้าหยิกอีกต่อไปแล้ว หรือบางทีเธออาจจะไม่มีแรงหยิกแล้วก็ได้ ร่างกายของเธอกระตุกเกร็งอีกครั้ง เหมือนอาการลมบ้าหมูกำเริบ
หลังจากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงดัง “แหมะ” เบาๆ
เมื่อก้มลงไปดู ก็พบว่าเป้ากางเกงของเธอ มีของเหลวหนืดๆซึมออกมา อีกทั้งยังส่งกลิ่นชวนดอมดม จนทำให้บรรยากาศมัน….น่าหลงใหลเป็นพิเศษ
“เฉินเฟิง ขอร้องล่ะ พอได้แล้ว ฉันพอใจแล้ว ฉันเป่าน้ำจนมัน……..”
ยี่เจียเจียขอร้องผมเสียงแผ่วเบาด้วยสีหน้าอ้อนวอน แต่กระนั้นผมก็ยังเห็นสีหน้าเคลิ้มๆของเธอรางๆ
“ผมรู้ว่าคุณตื่นเต้น มีความสุข แล้วก็เสียวมาก ในฐานะที่คุณเป็นลูกค้ากิตติมศักดิ์ ผมเลยตัดสินใจว่าจะยืดเวลาใช้บริการไปอีกสองชั่วโมง กรุณาเพลิดเพลินได้อย่างสบายใจเลยครับ”
