บทที่ 132 ปล่อยให้คุณทรมาน
ผมเองก็หน้ามืดตามัว ถึงได้กล้าทำอะไรหลี่เกอต่อหน้าเฉินหู่อย่างนี้
แต่โชคดี หลังจากที่ใช้เวลาสงบศึกไปชั่วโมงกว่าๆ เฉินหู่ก็ยังคงหลับใหล อีกอย่างบนใบหน้าก็ยังประดับไปด้วยรอยยิ้ม แบบนี้ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิด
ด้านหลี่เกอก็ร้องไห้น้ำตาอาบหน้า สุดท้ายก็ดิ้นออกจากมือผม แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป
หลังจากใช้ชั้นในของเธอเช็ดทำความสะอาดตรงนั้น ผมก็เดินมาจุดบุหรี่สูบที่ห้องรับแขก
ผมค่อนข้างปวดหัว เรื่องนี้มันวุ่นวายเกินไป โดยเฉพาะเสียงสะอื้นที่ดังมาจากห้องน้ำเบาๆ ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกสับสนวุ่นวาย
ดังนั้นผมจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำ จึงเห็นว่าหลี่เกอกำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำ ด้วยร่างกายอันเปลือยเปล่า
ยอดอกอวบอิ่มถูกผมกำจนแดงเถือก ช่องทางของเธอยังคงมีของเหลวสีขาวหลั่งไหลออกมา ภาพเหล่านี้ทำให้อารมณ์ของผมพลุ่งพล่าน
ไม่รอช้า ผมรีบปิดประตูห้องน้ำลง แล้วไล่ต้อนหลี่เกอติดผนัง
“ไหนๆพี่ก็ต้องการแล้ว งั้นคืนนี้มาทำให้สมใจอยากเลยดีกว่า ผมจะทำให้พี่รู้สึกดีจนต้องร้องขอชีวิตเลยล่ะ！”
“เฉินเฟิง ไม่เอา ไม่เอาแล้ว ฉันไม่เอาแล้วจริงๆ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำแล้ว ฉันไม่กล้า…..อ๊า~！”
ผมอุ้มหลี่เกอวางไว้บนอ่างล้างหน้า ท่านี้อยู่ในระดับความสูงที่กำลังพอดีเลย
ในขณะที่เธอเอ่ยปฏิเสธ ผมก็เข้าไปในร่างกายของเธออีกครั้ง บังคับครอบครองท่ามกลางน้ำตาและความเสียใจของเธอ
ไม่มีลีลาพลิ้วไหวอะไรทั้งนั้น มีแต่กระแทกกระทั้นอย่างทื่อๆ เหมือนครั้งแรกของวัยรุ่นหลายๆคน
แต่ที่ไม่เหมือนก็คือ ผมอึดกว่าครั้งแรกของวัยรุ่นพวกนั้นเยอะ
ร่างกายแสนเย้ายวนสั่นไหวไปตามแรงกระแทก ตรงนั้นของเธอเปียกแฉะไปด้วยน้ำรักหนืดๆจนเกิดเสียง”แปะๆ”
ไม่ว่าหลี่เกอจะอ้อนวอนหรือครวญคราง การกระทำของผมก็ยังคงเป็นไปอย่างหยาบโลน ยังคงกระแทกใส่จนเธอนั่งไม่ติดพื้น ร่างกายของเธอสั่นและครางออกมาอย่างทรมาน……
ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ ศึกสงครามก็สิ้นสุดลงเมื่อร่างกายของทั้งสองกระตุก
หลังจากที่ผมบังคับกดหัวเธอให้เลียทำความสะอาดให้ผมเสร็จ ผมถึงได้หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่อีกครั้ง
“ไหนๆก็ทำไปแล้ว คราวหลังถ้าคันอีกก็มาหาผมได้นะ ผมยังมีอีกหลายท่าไว้ใช้กับพี่ ผมจะเอาจนตรงนั้นของพี่บวมเป่งเลยคอยดู!” ผมไม่ได้สนใจหลี่เกออีก พูดจบผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำทันที
ตอนที่เดินผ่านห้องนอน เฉินหู่ก็ยังคงหลับฝันหวาน ผมกำหมัด จากนั้นก็เดินออกไป
ในตอนที่ขับรถกลับมาถึงที่พัก ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าๆแล้ว
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็ทิ้งตัวลงบนเตียง
ไม่จำเป็นต้องมีเทคนิคลีลาอะไร ก็ค้นพบว่าค่อนข้างเป็นที่น่าพึงพอใจเหมือนกัน อีกอย่างร่างกายของหลี่เกอก็น่าดึงดูดจริงๆนั่นแหละ แต่ติดตรงที่ว่ามีเฉินหู่อยู่ เรื่องนี้จึงเหมือนหนามที่คอยเสียดแทงเข้ามาในหัวใจของผม มันน่าหงุดหงิดมาก ผมพลิกตัวไปมาไม่สามารถหลับได้เลย
ด้วยเหตุนี้ผมจึงเดินมาที่ห้องรับแขก เปิดทีวีหาอะไรดูอย่างเบื่อหน่าย
ดูอะไรไปผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ไหนๆก็นอนไม่หลับแล้วเลยอยากฆ่าเวลาไปอย่างนั้น
ส่วนหลับไปตอนไหน แม้แต่ตัวผมก็ยังไม่รู้เลย
ยังไม่ทันตื่น เสียงโทรศัพท์ก็ปลุกผมขึ้นมา คนที่โทรมาก็คือเฉินหู่
เขาโทรมาขอโทษผม บอกว่าขอโทษที่ดื่มมากไปหน่อย
ผมรู้สึกว่าคนที่ต้องขอโทษควรเป็นผมต่างหาก แต่ผมกลับไม่สามารถพูดมันออกไปได้
ดังนั้นเราจึงคุยกันอยู่สักพัก ก็วางสายไป
ผมจึงนอนต่อ ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
ผมหยิบขึ้มาดู ก็พบว่าลู่ปู้หนานโทรมา
เมื่อกดรับ ลู่ปู้หนานก็เงียบ จนผมต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน
“ปู้หนาน คิดถึงเธอจัง”
“พี่เฟิง พี่เป็นอะไรไป?”
ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่คิดถึงเฉยๆ เพราะความบริสุทธิ์และไร้เดียงสาของลู่ปู้หนาน ตอนนี้ผมเลยค่อนข้างจะคิดถึงเธอ
เมื่อแสดงความรู้สึกออกไปไม่ได้มากกว่านี้ ผมจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา จากนั้นก็พูดคุยสัพเพเหระกับเธอไปเรื่อย……
“อีกหนึ่งอาทิตย์ฉันก็จะได้กลับแล้วนะ หยุดวันชาติแหละ พี่รอฉันนะ！”
ผมตอบตกลงจากนั้นก็ส่งจุ๊บ การพูดคุยของเราถึงได้สิ้นสุดลง
ผมหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เมื่อมองนาฬิกาก็พบว่าใกล้จะเที่ยงแล้ว เพราะงั้นผมจึงลุกไปล้างหน้าล้างตา
หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ ตอนแรกผมตั้งใจจะไปกินข้าว แต่กลับขับรถมุ่งไปที่ร้านไก่ทอดเจ้าประจำอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ก่อนหน้านี้ตอนที่คุยโทรศัพท์ ลู่ปู้หนานบอกผมว่าจู่ๆเธอก็อยากกินไก่ทอดที่ขึ้นป้ายของร้านนี้
บางที นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ผมขับรถมาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจก็ได้
เมื่อจอดรถเสร็จ ผมก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรสอบถาม ก็พบว่าร้านจะเปิดอีกทีตอนบ่าย
หลังจากทราบ ผมจึงขับรถไปที่ห้างสรรพสินค้า จากนั้นก็ซื้อกล่องเก็บอุณหภูมิมาทิ้งไว้ในรถ
เมื่อกินข้าวเสร็จ ช่วงบ่ายผมก็ไม่ได้ออกไปไหน ฝึกเขียนพู่กันจีนอยู่บ้านตลอดทั้งบ่าย ต่อให้งานจะเยอะหรือยุ่งแค่ไหน ก็ไม่ควรปล่อยร้างทักษะที่มีไว้นานๆ
เมื่อเห็นว่าห้าโมงเย็นแล้ว ผมก็แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วขับรถออกจากบ้าน หลังจากไปซื้อไก่ทอดเสร็จ ผมก็นำไก่มอดมาใส่ไว้ในกล่องเก็บอุณหภูมิ จากนั้นก็ขับรถตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้า
ตอนแรกผมว่าจะนั่งเครื่องบินไป แต่ไฟล์ทบินมีอีกทีคือพรุ่งนี้ตอนเช้า อีกอย่างต้องไปขึ้นเครื่องที่เมืองหลินด้วย เวลาจึงไม่แตกต่างกับนั่งรถไฟไปเท่าไหร่ อีกอย่างถ้านั่งรถไฟไปวันนี้ก็ยังได้
ตลอดทางผมขับรถด้วยความเร็ว เมื่อเห็นที่จอดรถผมก็ขับเข้าไปจอด จากนั้นผมก็ถือกล่องเก็บอุณหภูมิเดินเข้าไปในสถานีรถไฟ แลกบัตรเสร็จ ก็รอขึ้นรถไฟ
ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที รถไฟก็มาถึง หลังจากตรวจบัตรเสร็จก็ขึ้นไปบนรถ
เมื่อวางกล่องเก็บอุณหภูมิไว้บนกระเป๋าเดินทาง ผมก็นั่งลงบนเบาะที่นั่งพร้อมกับหลับตาลง
เพียงแต่ว่าไม่นานหลังจากนั้น ก็มีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ชนขาของผม
“ขอโทษค่ะขอโทษ！”
ผมลืมตาขึ้นไปมองผู้หญิงคนนั้น ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ถอดแว่นดำออกพร้อมกับมองมาที่ผม เราทั้งสองคนต่างก็นิ่งอึ้ง
“ยี่เจียเจีย?”
“เฉินเฟิง?”
ไม่อยากจะเชื่อ ว่าเราสองคนจะมาเจอกันบนรถไฟ อีกอย่างยังบังเอิญนั่งข้างกันด้วย
หลังจากที่เธอวางกระเป๋าเรียบร้อย ผมก็แกล้งเอ่ยขึ้นมาว่า “ทำไมเหรอ เจ้านายยี่ ตอนนี้คงเจอของถูกใจชิ้นใหม่ไปแล้วสินะ ถึงได้ลืมของเก่าอย่างผมไปเลย แม้แต่โทรหาสักสายก็ไม่มีเลยนะ?”
ยี่เจียเจียยิ้มขมขื่นออกมา แล้วชี้เสื้อผ้าบนตัวของตัวเอง “คุณดูฉันแต่งตัว”
ผมไม่เห็นว่าการแต่งตัวของเธอจะมีอะไร ก็แค่เสื้อคลุมตัวนอกสีชมพู กางเกงยีนส์สีฟ้าขาดเข่า รองเท้าส้นสูง……
ทันใดนั้น ผมก็ค้นพบความผิดปกติจากการแต่งตัวของเธอ นั่นก็คือเสื้อผ้าพวกนี้ดูจะธรรมดาเกินไป ซึ่งไม่เข้ากับความหรูหราของเธอที่เคยมีก่อนหน้านี้เลยสักนิด
“เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อผมถาม ยี่เจียเจียก็บอกผมว่า ก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นเมียน้อยที่สามีคนอื่นเลี้ยงดูเอาไว้ จากนั้นก็ถูกเมียหลวงของฝ่ายชายจับได้ เมียหลวงเลยกะจะเอาเธอให้ตาย เธอจึงต้องเอาเงินที่ตาแก่เคยให้ไว้ออกมาทั้งหมด จากนั้นก็ถูกไล่ออกมาหลังจากที่โดนซ้อม
“ฉันไม่มีที่ไป เลยต้องหนี ว่าจะไปเดินดูแถวๆเมืองหลวง เผื่อจะหางานได้”
ผมพยักหน้า แล้วพูดเสริมว่า “ก็ดีนะ เมืองหลวงค่อนข้างใหญ่ ช่องทางทำมาหากินก็เยอะ ต้องมีโอกาสแน่นอน”
คุยกันไปคุยกันมา มือเล็กๆของยี่เจียเจียก็ค่อยๆสอดเข้ามาในกางเกงของผมอย่างอยู่ไม่สุข
ผมรีบหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาบัง เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเห็น
“ทำอะไรเนี่ย อยากจนทนไม่ไหวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ใบหน้าสวยๆของยี่เจียเจียมุ่ย “เปล่าสักหน่อย ฉันแค่รู้สึกน้อยใจ เมื่อก่อนเสียเงินกับมันไปตั้งเยอะ สุดท้ายก็ไม่เคยได้ล้วงมันออกมากินจริงๆจังๆสักที เอาแต่ปล่อยให้คุณทรมาน ตอนนี้ถึงคุณให้ฉันกิน ฉันก็ไม่มีเงินซื้อกินหรอกนะ……”
เมื่อเห็นเรียวขาสุดแสนจะเซ็กซี่ของยี่เจียเจีย ผมจึงพูดทีเล่นทีจริงว่า “ผมให้กินฟรี แต่ต้องที่นี่ ตอนนี้เท่านั้น คุณอยากได้ไหมล่ะ?
